Furutobeite
Wzór chemiczny: (Cu<sup>1+</sup>,Ag<sup>1+</sup>)<sub>6</sub>Pb<sup>2+</sup>S<sup>2-</sup><sub>4</sub>
Furutobeit to rzadki siarczek miedzi, srebra i ołowiu, występujący w postaci masywnych, metalicznych skupień w żyłach kruszcowych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5-3
- Połysk
- Metallic
- Rysa
- Black
- Gęstość
- 6.95
- Łupliwość
- None
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Opaque
- Układ krystaliczny
- Orthorhombic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja furutobeitu w warunkach amatorskich jest bardzo trudna. Cechami pomocniczymi są: stalowoszara barwa, wysoka gęstość, czarna rysa i metaliczny połysk. Kluczowe jest jednak jego współwystępowanie z innymi siarczkami i siarkosolami srebra, miedzi i ołowiu. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak mikroanaliza rentgenowska (EDS/WDS). ## Odróżnianie od podobnych Furutobeit jest wizualnie niemal niemożliwy do odróżnienia od wielu innych szarych, metalicznych siarkosoli, takich jak stromeyeryt, jalpait czy mckinstryt, z którymi często współwystępuje. Od galeny odróżnia go brak wyraźnej łupliwości. Od chalkozynu i akantytu różni się składem chemicznym, co wymaga potwierdzenia laboratoryjnego. ## Formy kryształów Najczęściej występuje w formie anhedralnych (niewykształconych) ziaren i masywnych skupień. Dobrze uformowane kryształy są niezwykle rzadkie i mają mikroskopijne rozmiary.
Środowisko występowania
## Geneza Furutobeit tworzy się w warunkach eptermalnych, w niskotemperaturowych, polimetalicznych żyłach kruszcowych. Powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych, krystalizując z roztworów bogatych w miedź, srebro, ołów i siarkę. ## Asocjacje mineralne Minerał ten niemal zawsze występuje w towarzystwie innych minerałów kruszcowych. Do jego najczęstszych asocjacji należą: stromeyeryt, mckinstryt, jalpait, galena, sfaleryt, piryt, chalkopiryt, bornit, tetraedryt, a z minerałów płonnych kwarc, kalcyt i baryt. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne lokalizacje dla tego minerału znajdują się w Japonii, w prefekturze Akita (kopalnie Furutobe, Ani, Osarizawa). Znany jest również z kopalni Iriki w prefekturze Kagoshima. Poza Japonią, jego występowanie potwierdzono w produktach ekshalacji wulkanicznych w kraterze La Fossa na wyspie Vulcano we Włoszech.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jakość okazu furutobeitu ocenia się przede wszystkim na podstawie jego bogactwa w próbce oraz potwierdzonej tożsamości. Ponieważ nie tworzy on estetycznych kryształów, jego wartość leży w rzadkości i znaczeniu naukowym. Okazy z dobrze udokumentowanej lokalizacji, zwłaszcza z miejsca typowego (kopalnia Furutobe), w towarzystwie innych rzadkich minerałów, są najbardziej pożądane przez kolekcjonerów systematycznych. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione okazy pochodzą z japońskich kopalń w prefekturze Akita, które są klasycznymi lokalizacjami dla tego minerału.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy furutobeitu należy czyścić wyłącznie na sucho, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Kontakt z wodą, zwłaszcza z kranu, może prowadzić do powolnego utleniania. Jeśli konieczne jest użycie płynu, należy zastosować alkohol izopropylowy i natychmiast osuszyć okaz. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, kwasami i detergentami. Jako siarczek, jest wrażliwy na wilgotne powietrze, które może powodować jego powolny rozkład i matowienie powierzchni. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na długotrwałe działanie silnego światła. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w suchym miejscu, najlepiej w zamkniętych, szczelnych pojemnikach lub klaserach mineralogicznych z dala od wilgoci. Użycie pochłaniaczy wilgoci (np. żelu krzemionkowego) w pobliżu okazu jest dobrą praktyką.