Friedelite
Wzór chemiczny: Mn²⁺₈Si₆O₁₅(OH)₁₀
Friedelit to rzadki krzemian manganu, tworzący tabliczkowe lub kuliste kryształy o charakterystycznej czerwonobrązowej barwie i żywicznym połysku.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 4-5
- Barwa
- Tan, brown, red, "beef steak" red-brown, dark brown
- Połysk
- Resinous to vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 3.04
- Łupliwość
- {0001}
- Przełam
- Sub-Conchoidal
- Przezroczystość
- Transparent,Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne friedelitu to jego charakterystyczna czerwonobrązowa lub pomarańczowoczerwona barwa, żywiczny połysk oraz typowe formy występowania - tabliczkowe kryształy, często w rozetowych lub kulistych agregatach. Doskonała łupliwość w jednym kierunku jest również ważną wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Friedelit bywa mylony z rodonitem i rodochrozytem. Od rodonitu różni się niższą twardością (rodonit 5.5-6.5) i często bardziej żywicznym połyskiem. Rodochrozyt jest znacznie bardziej miękki (twardość 3.5-4), reaguje z kwasami i rzadko tworzy tabliczkowe kryształy, preferując formy romboedryczne lub skupienia kuliste. Eudialit, choć podobny barwą, występuje w zupełnie innym środowisku geologicznym (syenity nefelinowe) i ma wyższą twardość. ## Formy kryształów Kryształy friedelitu są zazwyczaj tabliczkowe, o heksagonalnym lub pseudoheksagonalnym zarysie. Często tworzą wachlarzowate, promieniste lub rozetowe agregaty. Występuje także w postaci skupień sferulitycznych (kulistych), włóknistych, ziarnistych i masywnych.
Środowisko występowania
## Geneza Friedelit jest minerałem powstającym w wyniku procesów metamorficznych lub metasomatycznych w złożach manganu. Tworzy się w warunkach stosunkowo niskich temperatur i ciśnień, często w żyłach przecinających złoża rud manganu lub w skarnach manganowych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi minerałami manganu, takimi jak rodochrozyt, hausmanit, tefroit, rodonit, pirochroityt, a także z kalcytem, barytem i franklinitem (w złożu Franklin). ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne lokalizacje friedelitu to kopalnia Adervielle w dolinie Louron w Pirenejach (Francja) - miejsce odkrycia. Znakomite okazy pochodzą ze złoża Franklin w New Jersey (USA), gdzie tworzy piękne kryształy z franklinitem. Inne znane stanowiska to Harstigen i Långban w Szwecji, kopalnia Wessels w Kuruman (RPA) oraz Broken Hill w Australii.
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o intensywnej, pomarańczowoczerwonej barwie. Wysoko oceniane są rozetowe agregaty przezroczystych kryształów, a także estetyczne kompozycje z minerałami towarzyszącymi, zwłaszcza z białym kalcytem lub czarnym franklinitem, które tworzą atrakcyjny kontrast. Wielkość kryształów i brak uszkodzeń mechanicznych znacząco podnoszą wartość okazu. ## Popularne stanowiska Najsłynniejsze i najbardziej pożądane okazy kolekcjonerskie pochodzą z historycznego złoża Franklin w New Jersey, USA. Dostarczało ono okazów o wyjątkowej jakości i barwie. Klasyczne, choć rzadsze, są również okazy z miejsca typowego we Francji (Adervielle) oraz ze szwedzkich kopalń w Långban i Harstigen. W ostatnich latach na rynku pojawiły się także interesujące okazy z Republiki Południowej Afryki.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy friedelitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. W razie potrzeby można użyć wody destylowanej, ale należy unikać długotrwałego moczenia. Należy go natychmiast i dokładnie osuszyć. ## Czego unikać Friedelit jest wrażliwy na działanie kwasów, które mogą go uszkodzić. Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami domowymi i laboratoryjnymi. Minerał jest stosunkowo miękki i kruchy, dlatego trzeba chronić go przed uderzeniami i zarysowaniem. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na nagłe zmiany temperatury. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w osobnych, wyściełanych pudełkach lub gablotach, z dala od twardszych minerałów, które mogłyby je porysować. Ze względu na doskonałą łupliwość, należy unikać nacisku i wibracji. Ekspozycja na bezpośrednie światło słoneczne nie jest zalecana, choć nie ma dowodów na jego blaknięcie.