Formicaite
Wzór chemiczny: Ca(HCOO)¹⁻₂
Formikait to rzadki, organiczny minerał - mrówczan wapnia, tworzący bezbarwne, igiełkowe kryształy, odkryty w Polsce.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 1
- Barwa
- White with bluish tint
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 1.9
- Łupliwość
- {001}
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Translucent
- Układ krystaliczny
- Tetragonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Formikait można rozpoznać po jego charakterystycznych, igiełkowych lub włoskowych kryształach, często tworzących promieniste skupienia. Kluczowymi cechami są jego niska twardość (jest bardzo miękki), szklisty połysk oraz rozpuszczalność w wodzie. Występuje w specyficznym środowisku geologicznym. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi minerałami tworzącymi podobne, igiełkowe agregaty, jak np. kalcyt, aragonit czy niektóre zeolity (natrolit, mezolit). Formikait odróżnia się od nich ekstremalnie niską twardością (kalcyt i aragonit mają twardość 3, zeolity 5-5.5) oraz reakcją na wodę (rozpuszcza się, podczas gdy krzemiany i większość węglanów nie). ## Formy kryształów Kryształy są wydłużone, igiełkowe, często spłaszczone. Zazwyczaj występują w postaci promienistych lub chaotycznych agregatów, a także tworzą cienkie naskorupienia na powierzchni skał.
Środowisko występowania
## Geneza Formikait jest minerałem pochodzenia wtórnego, powstającym w wyniku specyficznych procesów w skałach osadowych. Jego geneza związana jest z oddziaływaniem roztworów bogatych w kwas mrówkowy na skały zawierające wapń, głównie wapienie i margle. Kwas mrówkowy może pochodzić z rozkładu materii organicznej w warunkach beztlenowych. Powstaje w niskich temperaturach. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z kalcytem, gipsem, celestynem, siarką rodzimą oraz minerałami ilastymi. W miejscu typowym (Buszkowice, Polska) znaleziono go w iłach mioceńskich. ## Lokalizacje Najważniejszą i typową lokalizacją jest otwór wiertniczy Buszkowice-1 koło Przemyśla w Polsce. Odnotowano go również w osadach jeziornych w Niemczech (jezioro Messel koło Darmstadt) oraz w Rosji na Półwyspie Tamańskim.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy formikaitu to te z dobrze wykształconymi, długimi i przezroczystymi kryształami tworzącymi estetyczne, promieniste agregaty. Ważna jest również wielkość agregatu oraz kontrast z matrycą skalną. Ze względu na rzadkość, każdy dobrze zachowany i udokumentowany okaz ma wartość kolekcjonerską. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów o znaczeniu kolekcjonerskim jest jego lokalizacja typowa w Polsce - Buszkowice koło Przemyśla. Okazy z innych lokalizacji są zazwyczaj mikroskopijne i mają głównie znaczenie naukowe.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy formikaitu są ekstremalnie wrażliwe i nie powinny być czyszczone na mokro, ponieważ minerał ten rozpuszcza się w wodzie. Kurz można usuwać bardzo ostrożnie za pomocą miękkiego pędzelka lub strumienia sprężonego powietrza z dużej odległości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i wszelkimi roztworami chemicznymi. Minerał jest bardzo miękki i kruchy, dlatego należy chronić go przed jakimkolwiek uderzeniem czy zarysowaniem. Jest wrażliwy na zmiany wilgotności powietrza - zbyt wysoka wilgotność może prowadzić do jego rozpuszczenia, a zbyt niska do dehydratacji i rozpadu kryształów. Należy chronić go przed bezpośrednim światłem słonecznym i źródłami ciepła. ## Przechowywanie Okazy formikaitu wymagają przechowywania w stabilnych warunkach. Najlepiej trzymać je w szczelnie zamykanych pojemnikach (np. typu "perky box") z dala od wilgoci i kurzu. Ze względu na ich kruchość, nie powinny być umieszczane w pobliżu innych, twardszych minerałów.