Ferrodimolybdenite
Wzór chemiczny: Fe<sup>2+</sup>Mo<sup>3+</sup><sub>2</sub>S<sup>2-</sup><sub>4</sub>
Ferrodimolybdenit to ekstremalnie rzadki siarczek żelaza i molibdenu, tworzący drobne, heksagonalne kryształy o metalicznym połysku.
Właściwości
- Połysk
- Metaliczny
- Rysa
- Czarna
- Przezroczystość
- Nieprzezroczysty
- Układ krystaliczny
- Heksagonalny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja ferrodimolybdenitu jest niemożliwa gołym okiem i wymaga specjalistycznego sprzętu. Rozpoznanie opiera się na analizie chemicznej (np. za pomocą mikrosondy elektronowej - EDS/WDS) w celu potwierdzenia obecności żelaza, molibdenu i siarki w odpowiednich proporcjach. Krystalografia rentgenowska (XRD) jest używana do potwierdzenia jego heksagonalnej struktury krystalicznej. ## Odróżnianie od podobnych Gołym okiem lub pod mikroskopem optycznym jest praktycznie nieodróżnialny od innych drobnych, czarnych, metalicznych minerałów, z którymi współwystępuje, takich jak molibdenit. Molibdenit (MoS₂) jest jednak znacznie bardziej powszechny, bardziej miękki i ma inny stosunek molibdenu do siarki oraz nie zawiera żelaza jako kluczowego składnika. ## Formy kryształów Tworzy mikroskopijne, sześcioboczne (heksagonalne) kryształy o pokroju tabliczkowym.
Środowisko występowania
## Geneza Ferrodimolybdenit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Powstaje w strefach oddziaływania roztworów hydrotermalnych na skały ultrazasadowe, takie jak dunity. W lokalizacji typowej (Góra Uel-Ual, Rosja) znaleziono go w żyłach albitowo-diopsydowych przecinających dunity. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami w środowisku swojego powstawania. Najczęściej towarzyszą mu molibdenit, piryt, chalkopiryt, diopsyd, albit, flogopit oraz minerały z grupy serpentynu. ## Lokalizacje Jedyną potwierdzoną i opisaną lokalizacją występowania ferrodimolybdenitu na świecie jest jego miejsce odkrycia: Góra Uel-Ual w masywie Inagli na Płaskowyżu Ałdańskim, w Jakucji (Republika Sacha) w Rosji.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jako minerał mikroskopowy, ferrodimolybdenit nie jest oceniany pod kątem typowych kryteriów kolekcjonerskich, takich jak rozmiar, kolor czy czystość pojedynczego kryształu. Wartość okazu leży wyłącznie w jego potwierdzonej obecności, udokumentowanej za pomocą analizy naukowej. Najcenniejsze są okazy z lokalizacji typowej, z możliwie bogatymi skupieniami mikrokryształów, które zostały jednoznacznie zidentyfikowane. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest lokalizacja typowa w Rosji. Ze względu na ekstremalną rzadkość, minerał ten praktycznie nie występuje na rynku kolekcjonerskim i jest dostępny niemal wyłącznie w kolekcjach instytucji naukowych i muzeów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Ze względu na ekstremalnie mały rozmiar kryształów i ich występowanie w postaci wrostków w innych minerałach, mechaniczne lub chemiczne czyszczenie pojedynczych okazów ferrodimolybdenitu jest w praktyce niemożliwe i niezalecane. Okaz macierzysty należy czyścić metodami odpowiednimi dla głównego minerału (np. molibdenitu), unikając agresywnych chemikaliów. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i silnymi środkami utleniającymi, które mogą uszkodzić ten siarczek. Należy również unikać ultradźwięków i czyszczenia parowego, które mogłyby uszkodzić delikatne kryształy lub ich otoczenie. ## Przechowywanie Okazy zawierające ferrodimolybdenit powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, z dala od wilgoci i zanieczyszczeń chemicznych, najlepiej w zamkniętym pudełku klaserowym, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi.