Ezcurrite
Wzór chemiczny: Na<sub>2</sub>B<sub>5</sub>O<sub>7</sub>(OH)<sub>3</sub>·2H<sub>2</sub>O
Ezcurryt to rzadki, bezbarwny lub biały boran sodu, tworzący włókniste lub kredowe agregaty w osadach boranowych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.39
- Łupliwość
- Doskonała w {100}
- Przełam
- Zadziorowy
- Przezroczystość
- Przezroczysty
- Układ krystaliczny
- Jednoskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Ezcurryt najczęściej rozpoznaje się po jego formie występowania - w postaci białych, miękkich, włóknistych lub kredopodobnych mas. Jego niska twardość (około 2.5) i lekkość są również charakterystyczne. Występowanie w specyficznym środowisku ewaporatów boranowych jest kluczową wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Ezcurryt można pomylić z innymi białymi, włóknistymi minerałami boranowymi, takimi jak uleksyt czy kernit, a także z gipsem włóknistym. Od uleksytu odróżnia go brak charakterystycznego efektu "telewizyjnego kamienia". Od kernitu różni się formą (kernit tworzy większe, bardziej zdefiniowane kryształy) i właściwościami optycznymi. Od gipsu odróżnia go środowisko występowania i testy chemiczne na obecność boru. ## Formy kryształów Minerał tworzy wydłużone, igiełkowe lub listewkowe kryształy, które niemal zawsze występują w postaci spilśnionych, włóknistych lub promienistych agregatów. Rzadziej spotykane są skupienia masywne lub ziemiste.
Środowisko występowania
## Geneza Ezcurryt jest minerałem pochodzenia osadowego, powstającym w wyniku ewaporacji (odparowania) wód słonych jezior bogatych w bor. Tworzy się w warunkach suchego klimatu w basenach sedymentacyjnych, gdzie koncentracja boranów osiąga odpowiedni poziom. Jest produktem późnego etapu krystalizacji solanki. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w towarzystwie innych boranów, takich jak boraks, kernit, uleksyt, a także halit i gips. Współwystępowanie z tymi minerałami jest typowe dla jego środowiska genetycznego. ## Lokalizacje Jedyne znane i potwierdzone miejsce występowania ezcurrytu na świecie to kopalnia Tincalayu, w rejonie Salar del Hombre Muerto, w prowincji Salta w Argentynie. Jest to jego lokalizacja typowa.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jakość okazu ezcurrytu ocenia się przede wszystkim na podstawie obfitości i czystości białych, włóknistych agregatów. Najbardziej pożądane są próbki z wyraźnie widocznymi, jedwabistymi skupieniami na matrycy skalnej, kontrastujące z nią. Ze względu na rzadkość, każdy autentyczny okaz, nawet niewielki, jest uważany za wartościowy. Ważne jest, aby okaz był dobrze zachowany i nieuszkodzony. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów ezcurrytu jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Tincalayu w Argentynie. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim próbki pochodzą z tego jednego miejsca.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Ezcurryt jest bardzo delikatny i wrażliwy na wodę. Nie należy go myć w wodzie, ponieważ może ulec częściowemu rozpuszczeniu lub uszkodzeniu. Do usuwania kurzu można użyć bardzo miękkiego, suchego pędzelka lub ostrożnie użyć gruszki fotograficznej do zdmuchnięcia luźnych cząstek. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i wszelkimi płynami, w tym środkami czyszczącymi. Minerał jest bardzo miękki, podatny na zarysowania i rozkruszenie. Należy chronić go przed wysoką wilgotnością powietrza, która może spowodować jego degradację. Nie wystawiać na działanie wysokich temperatur. ## Przechowywanie Okazy ezcurrytu powinny być przechowywane w suchym miejscu, najlepiej w szczelnym pojemniku (np. pudełku typu "perky box") z dala od źródeł wilgoci. Ze względu na jego kruchość, należy unikać umieszczania go w pobliżu innych minerałów, które mogłyby go uszkodzić mechanicznie.