Ernstburkeite

Wzór chemiczny: Mg(CH₃S⁶⁺O₃)₂·₁₂H₂O

Ernstburkeit to organiczny siarczan magnezu, wyróżniający się występowaniem w postaci bezbarwnych, igiełkowych kryształów na spalonym łupku.

## Charakterystyka Ernstburkeit jest uwodnionym siarczanem magnezu o organicznym pochodzeniu. Tworzy bezbarwne, przezroczyste kryształy o pokroju igiełkowym lub listewkowym, które osiągają do 2 mm długości. Zazwyczaj występują one w postaci promienistych agregatów lub chaotycznie ułożonych skupień na powierzchni skały macierzystej, którą jest spalony łupek bitumiczny. ## Właściwości fizyczne Kryształy ernstburkeitu charakteryzują się szklistym połyskiem. Ze względu na ich niewielki rozmiar i delikatność, twardość i gęstość nie zostały precyzyjnie zmierzone, ale szacuje się, że twardość w skali Mohsa wynosi około 2. Minerał jest rozpuszczalny w wodzie. ## Historia i nazwa Nazwa minerału honoruje Ernsta A. J. Burke (ur. 1943), emerytowanego profesora mineralogii na Vrije Universiteit w Amsterdamie i byłego przewodniczącego Komisji Nowych Minerałów, Nomenklatury i Klasyfikacji (CNMNC) Międzynarodowej Asocjacji Mineralogicznej (IMA). Został zatwierdzony jako nowy minerał przez IMA w 2010 roku (IMA2010-048), a jego opis opublikowano w 2011 roku. ## Zastosowania Ernstburkeit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, jako rzadki minerał organiczny o unikalnej genezie.

Właściwości

Twardość Mohsa: 2
Barwa: Colourless
Połysk: Vitreous
Rysa: White
Gęstość: 1.364
Łupliwość: Perfect on {100}
Przełam: Conchoidal
Przezroczystość: Transparent
Układ krystaliczny: Trigonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Ernstburkeit można rozpoznać po charakterystycznych, bezbarwnych, igiełkowych kryształach tworzących promieniste agregaty na ciemnym, spalonym łupku. Kluczową cechą diagnostyczną jest jego rozpuszczalność w wodzie. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi wtórnymi siarczanami powstającymi w podobnych warunkach, takimi jak gips czy epsomit. Odróżnia go od nich specyficzna forma kryształów (cienkie igiełki) i występowanie wyłącznie na produktach spalania łupków. Dokładna identyfikacja wymaga zaawansowanych metod analitycznych (XRD, EDS). ## Formy kryształów Kryształy są igiełkowe i listewkowe, wydłużone wzdłuż osi [001]. Tworzą promieniste lub przypadkowo zorientowane agregaty na powierzchni skały.

Środowisko występowania

## Geneza Ernstburkeit jest minerałem wtórnym o genezie antropogenicznej. Powstaje w wyniku reakcji tlenków siarki (pochodzących ze spalania pirytu w łupkach bitumicznych) z węglanami (dolomitem) w obecności wody. Krystalizuje z roztworów wodnych w temperaturze poniżej 50°C na powierzchni hałd spalonych łupków. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi produktami procesów pomagmowych, takimi jak bezwodny siarczan wapnia (anhydryt), kalcyt, dolomit, kwarc oraz niespalone resztki materii organicznej i pirytu. ## Lokalizacje Jedynym znanym miejscem występowania ernstburkeitu na świecie (lokalizacja typowa) jest hałda kopalni węgla brunatnego "Glückauf" w pobliżu miasta Baunatal-Altenritte w Hesji, w Niemczech.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy to te z bogatymi, dobrze uformowanymi, promienistymi agregatami bezbarwnych kryształów, wyraźnie kontrastującymi z ciemnym tłem skały macierzystej. Ważna jest również wielkość agregatów i brak uszkodzeń delikatnych igieł. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest lokalizacja typowa w Niemczech, co czyni każdy okaz pochodzący stamtąd unikatowym.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając sprężonego powietrza do usuwania kurzu. Kontakt z wodą jest absolutnie niewskazany, ponieważ minerał jest w niej rozpuszczalny. ## Czego unikać Należy unikać wody, roztworów chemicznych, ultradźwięków oraz wysokiej wilgotności powietrza, która może prowadzić do degradacji kryształów. Minerał jest bardzo kruchy i wrażliwy na zmiany temperatury. ## Przechowywanie Okazy ernstburkeitu wymagają przechowywania w suchych warunkach, najlepiej w szczelnym, zamykanym pudełku z pochłaniaczem wilgoci (np. żelem krzemionkowym). Należy chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi.