Erikapohlite

Wzór chemiczny: (&#9744;<sub>0.5</sub>Cu<sup>2+</sup><sub>0.5</sub>)Cu<sup>2+</sup>CaZn<sup>2+</sup><sub>2</sub>(As<sup>5+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>3</sub>·H<sub>2</sub>O

Erikapohlite to bardzo rzadki arsenian miedzi, wapnia i cynku, tworzący unikalne, niebieskozielone kryształy o pokroju listewkowym.

## Charakterystyka Erikapohlite jest złożonym arsenianem zawierającym miedź, wapń i cynk. Minerał ten tworzy bardzo małe, listewkowe lub cienkie, tabelaryczne kryształy, które rzadko przekraczają 0.2 mm długości. Kryształy te występują w postaci promienistych agregatów lub rozet, a także jako pojedyncze, rozproszone blaszki na powierzchni skały macierzystej. Jego charakterystyczną cechą jest intensywna, niebieskozielona barwa. ## Właściwości fizyczne Kryształy erikapohlitu wykazują szklisty połysk. Ze względu na niewielki rozmiar kryształów, wiele właściwości fizycznych, takich jak twardość czy gęstość, nie zostało precyzyjnie określonych. Gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 4.31 g/cm³. ## Barwy i odmiany Minerał ten występuje w jednolitym, niebieskozielonym kolorze. Nie są znane żadne jego odmiany barwne ani handlowe. ## Historia i nazwa Erikapohlite został odkryty na historycznej hałdzie kopalni Maria-Josefa w Essershausen w Hesji (Niemcy). Został zatwierdzony jako nowy gatunek minerału przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2015 roku (IMA2015-064). Nazwa honoruje Erikę Pohl (ur. 1940), niemiecką kolekcjonerkę minerałów, która wraz z mężem Dagnarem Pohlem zebrała i udostępniła do badań okaz typowy tego minerału.

Właściwości

Połysk
Vitreous
Rysa
Pale blue-green
Gęstość
4.31
Łupliwość
Perfect on {001}
Przezroczystość
Translucent
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie erikapohlitu opiera się na jego unikalnej formie występowania - niebieskozielonych, listewkowych kryształów tworzących promieniste agregaty. Kluczowe jest również miejsce znalezienia (lokalizacja typowa) oraz współwystępowanie z charakterystycznymi minerałami wtórnymi strefy utleniania. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi wtórnymi arsenianami miedzi o podobnej barwie, takimi jak olivenit czy konichalcyt. Odróżnia go jednak charakterystyczny, listewkowy pokrój kryształów i promieniste agregaty. Ostateczne odróżnienie od wizualnie podobnych, rzadkich minerałów wymaga zaawansowanych analiz chemicznych (EDS) i rentgenowskich (XRD). ## Formy kryształów Tworzy cienkie, listewkowe kryształy, wydłużone wzdłuż osi [010] i spłaszczone zgodnie z {001}. Kryształy te łączą się w promieniste, kuliste agregaty i rozety.

Środowisko występowania

## Geneza Erikapohlite jest minerałem wtórnym, który powstaje w strefach utleniania złóż polimetalicznych. W lokalizacji typowej uformował się w pustkach w obrębie żył hematytowo-kwarcowych przecinających dewońskie łupki. Jego powstanie jest wynikiem wietrzenia pierwotnych minerałów kruszcowych, głównie chalkopirytu i tennantytu, które dostarczyły miedzi i arsenu. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami wtórnymi. W lokalizacji typowej znaleziono go w towarzystwie kottigitu, agardytu-(Y), gartrellitu, olivenitu, konichalcytu, malachitu, azurytu, a także kwarcu i hematytu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania erikapohlitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: hałda kopalni Maria-Josefa, Essershausen, Weilburg, Hesja, Niemcy.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako minerał typu "micromount", o jakości okazu decyduje przede wszystkim bogactwo i estetyka agregatów krystalicznych. Najbardziej cenione są okazy z dobrze wykształconymi, nieuszkodzonymi rozetami lub promienistymi skupieniami o intensywnej, niebieskozielonej barwie, wyraźnie odcinającymi się od skały macierzystej. Ważny jest również dobry kontrast z matrycą i obecność rzadkich minerałów towarzyszących.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Z uwagi na ekstremalną rzadkość i delikatność, okazy erikapohlitu nie powinny być czyszczone mechanicznie ani chemicznie. Wszelkie zanieczyszczenia, takie jak kurz, można usuwać wyłącznie za pomocą sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, kwasami, detergentami i wszelkimi innymi chemikaliami. Kryształy są bardzo kruche i wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Należy również unikać ekspozycji na wysoką temperaturę i nagłe jej zmiany. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, w zamkniętych, wyściełanych pudełkach typu "micromount", aby chronić je przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami fizycznymi. Nie nadają się do ekspozycji poza specjalistycznymi pojemnikami.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej