Ericaite

Wzór chemiczny: Fe<sup>2+</sup><sub>3</sub>B<sub>7</sub>O<sub>13</sub>Cl

Erykait to rzadki boran żelaza należący do grupy boracytu, tworzący niewielkie, sześcienne kryształy o szklistym połysku.

## Charakterystyka Erykait jest minerałem z grupy boracytu, będącym boranem żelaza i chloru. Występuje w formie niewielkich, dobrze wykształconych kryształów, często o pokroju sześciennym lub czworościennym, które mogą być modyfikowane przez inne formy. Kryształy są zazwyczaj małe, nieprzekraczające kilku milimetrów. Minerał ten jest izostrukturalny z boracytem i często tworzy z nim roztwory stałe. ## Właściwości fizyczne Erykait charakteryzuje się twardością 7 w skali Mohsa i gęstością wynoszącą około 3.45 g/cm³. Ma szklisty połysk. Jest minerałem kruchym, o nierównym lub muszlowym przełamie. Nie wykazuje łupliwości. Jest przezroczysty do przeświecającego. ## Barwy i odmiany Minerał ten jest zazwyczaj bezbarwny, biały, szary, żółtawy lub zielonkawy. Jego barwa zależy od domieszek i proporcji żelaza do magnezu, z którym tworzy serię. Nie wyróżnia się nazwanych odmian. ## Historia i nazwa Nazwa "erykait" pochodzi od łacińskiej nazwy wrzosu (*Erica*), nawiązując do fioletowawego odcienia niektórych okazów z typowej lokalizacji oraz do wrzosowisk porastających okolicę. Minerał został opisany po raz pierwszy w 1949 roku przez Hey'a i Claringbulla na podstawie materiału z kopalni potasu w Dolnej Saksonii w Niemczech. ## Zastosowania Erykait nie ma żadnego znaczenia przemysłowego. Jest wyłącznie obiektem zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach lub minerałach z grupy boracytu.

Właściwości

Twardość Mohsa
7
Połysk
Vitreous
Rysa
White
Gęstość
3.45
Łupliwość
None
Przełam
Conchoidal, Uneven
Przezroczystość
Transparent to Translucent
Układ krystaliczny
Orthorhombic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Erykait jest trudny do zidentyfikowania wizualnie bez specjalistycznego sprzętu. Jego charakterystyczną cechą jest występowanie w formie małych, regularnych kryształów (sześcianów, czworościanów) w obrębie ewaporatów solnych. Twardość (7) i brak łupliwości są pomocne, ale nie unikalne. Pewna identyfikacja wymaga analizy chemicznej lub metod rentgenowskich (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Erykait jest makroskopowo niemożliwy do odróżnienia od boracytu (Mg₃B₇O₁₃Cl), z którym tworzy ciągły roztwór stały. Rozróżnienie wymaga analizy stosunku żelaza do magnezu. Może być również mylony z innymi bezbarwnymi lub jasno zabarwionymi minerałami występującymi w złożach soli, takimi jak halit czy sylwin, od których jest znacznie twardszy. ## Formy kryształów Kryształy erykaitu są zazwyczaj małe i mają pokrój izometryczny. Najczęściej spotykane formy to sześcian {100}, czworościan {111} oraz rombododekaedr {110}, często występujące w kombinacjach. Kryształy mogą być wrośnięte w masę solną lub narastać na innych minerałach.

Środowisko występowania

## Geneza Erykait jest minerałem pochodzenia ewaporacyjnego. Powstaje w końcowych stadiach krystalizacji złóż soli kamiennej i potasowej, w środowisku bogatym w bor. Tworzy się w wyniku działalności roztworów hydrotermalnych lub w procesach metamorficznych oddziałujących na te złoża. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami solnymi. Najczęściej towarzyszą mu halit, sylwin, karnalit, kainit, boracyt oraz anhydryt. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowiska erykaitu znajdują się w Niemczech, w obrębie cechsztyńskich wysadów solnych w Dolnej Saksonii (np. kopalnie w rejonie Hanoweru, Celle, Brunszwiku). Notowany był również w złożach soli w Wielkiej Brytanii (Yorkshire) oraz w Rosji.

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska erykaitu zależy przede wszystkim od jakości i wielkości kryształów. Najbardziej cenione są dobrze wykształcone, ostre, przezroczyste kryształy, szczególnie te o zabarwieniu zielonkawym lub fioletowawym. Ważne jest również, aby kryształy były osadzone na estetycznej matrycy, np. na halicie. Okazy z widocznymi, izolowanymi kryształami są znacznie bardziej pożądane niż skupienia ziarniste. ## Popularne stanowiska Zdecydowana większość najlepszych okazów kolekcjonerskich erykaitu pochodzi z historycznych stanowisk w Niemczech, z kopalń soli potasowych w Dolnej Saksonii. Okazy z tych lokalizacji są uważane za klasyczne i najbardziej reprezentatywne dla tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy erykaitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na jego rozpuszczalność w kwasach, należy unikać kontaktu z jakimikolwiek chemikaliami. Jeśli konieczne jest użycie płynu, zaleca się stosowanie wyłącznie alkoholu absolutnego. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, parą wodną oraz kwasami (w tym kwasem solnym i siarkowym), w których erykait się rozpuszcza. Minerał jest kruchy, więc należy chronić go przed uderzeniami i gwałtownymi zmianami temperatury. ## Przechowywanie Kolekcje z erykaitem powinny być przechowywane w suchym miejscu, najlepiej w szczelnych pojemnikach lub gablotach z pochłaniaczem wilgoci, aby zapobiec jego powolnemu rozkładowi. Należy unikać ekspozycji na wilgotne powietrze.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej