Epidote-(Sr)

Wzór chemiczny: CaSrFe₃+Al₂(Si₂O₇)(SiO₄)O(OH)

Rzadki minerał z grupy epidotu, w którym stront (Sr) dominuje nad wapniem (Ca) w jednym z położeń strukturalnych.

## Charakterystyka Epidot-(Sr) jest minerałem należącym do grupy epidotu, charakteryzującym się dominacją strontu w jednej z pozycji kationowych. Tworzy wydłużone, pręcikowe kryształy o przekroju rombu, często zebrane w promieniste agregaty. Kryształy są zazwyczaj niewielkie, osiągając do 2 mm długości. Wizualnie jest bardzo podobny do innych minerałów z tej grupy, zwłaszcza do epidotu i klinozoisytu. ## Właściwości fizyczne Kryształy epidotu-(Sr) wykazują połysk od szklistego do żywicznego. Minerał jest przeświecający. Twardość w skali Mohsa wynosi około 6-7, a jego gęstość jest wyższa niż dla typowego epidotu z powodu obecności cięższego strontu. ## Barwy i odmiany Epidot-(Sr) ma charakterystyczną, ciemnozieloną do czarnozielonej barwę. Rysa jest zielonkawoszara. Nie wyróżniono jego odmian. ## Historia i nazwa Nazwa minerału odnosi się do jego składu chemicznego - jest to epidot, w którym stront (Sr) jest pierwiastkiem dominującym w określonej pozycji strukturalnej. Został oficjalnie opisany w 1990 roku przez P. Bonazzi, G. Menchetti i V. V. Zaykov. Miejscem typowym (locus typicus) jest złoże Saureiskoje w południowym Uralu w Rosji.

Właściwości

Twardość Mohsa: 6-7
Połysk: Vitreous to Resinous
Rysa: Greenish-gray
Gęstość: 3.6-3.7
Łupliwość: Perfect on {001}
Przełam: Uneven
Przezroczystość: Translucent
Układ krystaliczny: Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja epidotu-(Sr) na podstawie cech wizualnych jest praktycznie niemożliwa i wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak mikroanaliza rentgenowska (EDS/WDS) lub dyfrakcja rentgenowska (XRD). Ciemnozielona barwa i pręcikowa forma kryształów są typowe dla całej grupy epidotu. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z epidotem, piemontytem-(Sr) oraz innymi minerałami z grupy epidotu. Odróżnienie od epidotu wymaga potwierdzenia, że stront dominuje nad wapniem w pozycji A2. Od piemontytu-(Sr) różni się dominacją żelaza nad manganem. ## Formy kryształów Tworzy pryzmatyczne, wydłużone kryształy, często o pokroju igiełkowym lub pręcikowym. Zazwyczaj występują w formie promienistych lub splątanych agregatów.

Środowisko występowania

## Geneza Epidot-(Sr) powstaje w wyniku procesów metamorficznych niskiego stopnia oraz w procesach hydrotermalnych. W lokalizacji typowej (Ural) został znaleziony w żyłach siarczkowych przecinających zieleńce, które przeszły metamorfizm facji zieleńcowej. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z kwarcem, kalcytem, epidotem, piemontytem-(Sr), turyngitem (odmiana chlorytu bogata w żelazo), hematytem, pirytem i chalkopirytem. ## Lokalizacje Potwierdzone występowania tego minerału są niezwykle rzadkie. Najważniejsze z nich to: - Złoże Saureiskoje, Rejon Baimak, Baszkiria, południowy Ural, Rosja - miejsce typowe. - Kopalnia Nežichov, Rompach, Sobotín, Czechy. - Kopalnia Kombat, Grootfontein, Namibia.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu kolekcjonerskiego zależy przede wszystkim od bogactwa występowania kryształów na matrycy skalnej oraz od ich wykształcenia. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnymi, dobrze uformowanymi, promienistymi agregatami ciemnozielonych kryształów, kontrastującymi z jaśniejszą skałą macierzystą. Ze względu na rzadkość, każdy udokumentowany okaz ma wartość naukową i kolekcjonerską.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Zaleca się czyszczenie wyłącznie za pomocą miękkiej, suchej szczoteczki lub sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Ze względu na rzadkość i potencjalną kruchość agregatów, należy unikać mycia w wodzie i stosowania ultradźwięków. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami, które mogą reagować z minerałem. Unikać gwałtownych zmian temperatury oraz wibracji mechanicznych, które mogłyby uszkodzić delikatne kryształy. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, w zamykanym pudełku klaserowym, aby chronić je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i bezpośrednim światłem słonecznym, które jednak nie powoduje płowienia.