Demartinite

Wzór chemiczny: K₂SiF₆

Demartynit to rzadki fluokrzemian potasu, tworzący bezbarwne, przezroczyste kryształy w środowiskach wulkanicznych.

## Charakterystyka Demartynit jest fluokrzemianem potasu, występującym w postaci niewielkich, dobrze wykształconych kryształów. Typowe okazy są bezbarwne i przezroczyste, często tworzą heksagonalne pryzmaty lub tabliczki. Ze względu na swoje pochodzenie, najczęściej spotykany jest w formie niewielkich nalotów i szczotek krystalicznych na skałach wulkanicznych. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się szklistym połyskiem. Jest przezroczysty. Jego gęstość wynosi około 2.85 g/cm³. ## Barwy i odmiany Demartynit jest zazwyczaj bezbarwny. Nie wyróżnia się jego barwnych odmian. ## Historia i nazwa Minerał został nazwany na cześć prof. Francesco Demarto (ur. 1939), włoskiego chemika z Uniwersytetu w Palermo, za jego wkład w badania nad związkami fluoru. Został zatwierdzony jako nowy minerał przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2006 roku. ## Zastosowania Demartynit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie.

Właściwości

Połysk: Szklisty
Rysa: Biała
Gęstość: 2.85
Przezroczystość: Przezroczysty
Układ krystaliczny: Heksagonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Demartynit jest rozpoznawany na podstawie swojego specyficznego środowiska występowania (fumarole wulkaniczne), bezbarwnych, przezroczystych kryształów o heksagonalnym pokroju oraz współwystępowania z innymi fluorkami. Potwierdzenie wymaga zaawansowanych metod analitycznych. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi bezbarwnymi minerałami fumarolicznymi, takimi jak hieratyt czy malladryt. Odróżnienie go na podstawie cech wizualnych jest bardzo trudne i zwykle wymaga analizy chemicznej lub krystalograficznej. Jego rozpuszczalność w wodzie jest cechą odróżniającą od wielu krzemianów. ## Formy kryształów Tworzy niewielkie, heksagonalne kryształy o pokroju tabliczkowym lub krótkosłupowym. Występuje w formie pojedynczych kryształów, małych grup oraz nalotów i druz krystalicznych.

Środowisko występowania

## Geneza Demartynit jest minerałem pochodzenia fumarolicznego. Powstaje w wyniku sublimacji z gazów wulkanicznych bogatych w fluor i krzem, w temperaturze około 150-200°C. Krystalizuje bezpośrednio na powierzchni skał w pobliżu ekshalacji wulkanicznych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi minerałami fumarolicznymi, takimi jak hieratyt, malladryt, a także z siarką rodzimą. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i opisane stanowisko (lokalizacja typowa) tego minerału to krater La Fossa na wyspie Vulcano (Wyspy Liparyjskie) we Włoszech.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy demartynitu to te z dobrze wykształconymi, ostrymi i przezroczystymi kryształami, tworzące bogate druzy na niewielkiej matrycy skalnej. Ze względu na rzadkość, każdy dobrze udokumentowany okaz z lokalizacji typowej jest wartościowy dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest lokalizacja typowa - krater La Fossa na wyspie Vulcano we Włoszech.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Z uwagi na niewielki rozmiar i delikatność kryształów, czyszczenie mechaniczne jest niewskazane. W razie potrzeby można użyć sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi chemikaliami. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, ponieważ minerał jest w niej rozpuszczalny. Należy chronić go przed wilgocią, wysoką temperaturą oraz wszelkimi środkami chemicznymi. Okazy są bardzo delikatne i wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w szczelnych, suchych pojemnikach typu "membrane box" lub w specjalistycznych pudełkach kolekcjonerskich, które chronią przed wilgocią, kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać ekspozycji na otwartym powietrzu.