Delrioite

Wzór chemiczny: Sr(V<sup>5+</sup>O<sub>3</sub>)<sub>2</sub>·4H<sub>2</sub>O

Delrioit to rzadki, uwodniony wanadan strontu, tworzący skupienia drobnych, żółtozielonych kryształów.

## Charakterystyka Delrioit jest rzadkim minerałem z grupy wanadanów. Występuje w postaci skupień bardzo małych, listewkowych lub włóknistych kryształów, które rzadko przekraczają 1 mm długości. Tworzy także naloty i powłoki. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest intensywna, kanarkowo-żółta lub zielonkawo-żółta barwa. ## Właściwości fizyczne Kryształy delrioitu wykazują połysk jedwabisty lub matowy, w zależności od formy występowania. Minerał jest bardzo miękki, jego twardość w skali Mohsa wynosi około 2. Jest przeświecający. Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, dokładne określenie gęstości jest trudne, ale obliczona wartość wynosi około 2.8 g/cm³. ## Barwy i odmiany Delrioit występuje w jednolitych odcieniach, od kanarkowo-żółtego do zielonkawo-żółtego. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został odkryty w 1959 roku na obszarze kopalni uranowo-wanadowej w hrabstwie Montrose w stanie Kolorado, USA. Jego nazwa honoruje Andrésa Manuela del Río (1764-1849), hiszpańsko-meksykańskiego mineraloga, który jako pierwszy odkrył pierwiastek wanad, początkowo nazywając go "erythronium". ## Zastosowania Delrioit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest ceniony wyłącznie jako minerał kolekcjonerski ze względu na swoją rzadkość i intensywną barwę.

Właściwości

Twardość Mohsa
2
Połysk
Jedwabisty
Rysa
Żółta
Gęstość
2.8
Łupliwość
Doskonała wzdłuż {010}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Prześwitujący
Układ krystaliczny
Jednoskośny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Delrioit można rozpoznać po jego charakterystycznej kanarkowo-żółtej barwie, włóknistym lub listewkowym wyglądzie kryształów oraz występowaniu w asocjacji z innymi minerałami wanadu na piaskowcach. Jest bardzo miękki i często tworzy naloty. ## Odróżnianie od podobnych Delrioit bywa mylony z innymi wtórnymi minerałami wanadu, takimi jak tyuyamunit czy karnotyt. Odróżnia go od nich brak radioaktywności (karnotyt i tyuyamunit zawierają uran) oraz specyficzne paragenezy mineralne. Dokładna identyfikacja wymaga zaawansowanych metod analitycznych, np. XRD. ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, zwykle o pokroju listewkowym lub igiełkowym, wydłużone zgodnie z jedną osią. Często tworzą promieniste lub splątane agregaty, a także cienkie powłoki i naloty na skale macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Delrioit jest wtórnym minerałem powstającym w strefach utleniania złóż uranowo-wanadowych, które występują w skałach osadowych, głównie w piaskowcach. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych minerałów wanadu w warunkach niskiej temperatury i ciśnienia. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi wanadanami, takimi jak metarossyt, pascoit, rossit, a także z montmorillonitem, gipsem i innymi minerałami wtórnymi. ## Lokalizacje Najważniejsze i najlepiej udokumentowane stanowisko delrioitu to jego lokalizacja typowa - kopalnia Jo Dandy w Paradox Valley, hrabstwo Montrose, Kolorado, USA. Jest to jedyne miejsce, gdzie minerał ten został znaleziony w większych ilościach.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z bogatymi, gęstymi skupieniami intensywnie wybarwionych, kanarkowo-żółtych kryształów, które wyraźnie kontrastują ze skałą macierzystą (matriksem). Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, okazy są oceniane głównie pod kątem estetyki całego skupienia i jego obfitości. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest historyczna lokalizacja typowa w Kolorado, USA. Wszystkie dostępne na rynku okazy pochodzą z tego jednego miejsca.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy delrioitu są niezwykle delikatne i kruche. Należy je czyścić wyłącznie za pomocą sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Jakikolwiek kontakt z wodą lub chemikaliami jest niewskazany. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, ponieważ minerał jest w niej częściowo rozpuszczalny. Należy chronić go przed wszelkimi chemikaliami, ultradźwiękami oraz wysoką temperaturą. Ze względu na jego niską twardość, trzeba unikać jakiegokolwiek tarcia i kontaktu z twardszymi minerałami. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich (tzw. "micromount boxes"), aby chronić je przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i wilgocią. Należy unikać ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej