Daubréeite

Wzór chemiczny: Bi³⁺O(OH)

Daubréeite to rzadki tlenowodorotlenek bizmutu, tworzący drobne, tabliczkowe kryształy o kremowobiałej lub żółtawej barwie.

## Charakterystyka Daubréeite to minerał z grupy matlockitu, będący tlenowodorotlenkiem bizmutu. Występuje w postaci bardzo małych, cienkich, tabliczkowych kryształów, często tworzących rozetkowe lub promieniste agregaty. Jego powierzchnia bywa matowa, ziemista lub lekko tłusta. Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, jego cechy makroskopowe są trudne do zaobserwowania bez powiększenia. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest bardzo miękki, z twardością w skali Mohsa wynoszącą 2-2.5, co oznacza, że można go zarysować paznokciem. Ma stosunkowo dużą gęstość, wynoszącą około 6.4 g/cm³, co jest typowe dla minerałów bizmutu. Kryształy wykazują połysk tłusty lub ziemisty i są przezroczyste. ## Barwy i odmiany Daubréeite najczęściej przybiera barwę kremowobiałą, szarawą lub żółtawobrązową. W świetle przechodzącym staje się bezbarwny. Nie wyróżniono jego nazwanych odmian. ## Historia i nazwa Minerał został opisany po raz pierwszy w 1876 roku. Jego nazwa upamiętnia Gabriela Auguste'a Daubrée (1814-1896), francuskiego geologa, dyrektora École des Mines w Paryżu i pioniera w dziedzinie geologii eksperymentalnej. ## Zastosowania Daubréeite nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach lub minerałach bizmutu.

Właściwości

Twardość Mohsa
2-2.5
Połysk
Tłusty, ziemisty
Rysa
Biała
Gęstość
6.4
Łupliwość
Na {001}
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przezroczysty
Układ krystaliczny
Tetragonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja daubréeite w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwa ze względu na jego rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów. W kolekcji można go rozpoznać po charakterystycznych, drobnych, tabliczkowych kryształach, często w formie rozetek, oraz kremowej lub żółtawej barwie. Kluczowe cechy to bardzo niska twardość, wysoka gęstość i współwystępowanie z innymi minerałami bizmutu. ## Odróżnianie od podobnych Daubréeite może być mylony z innymi wtórnymi minerałami bizmutu, takimi jak bismutyt czy bismoklit. Ostateczne odróżnienie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub analiza chemiczna (EDS). ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, cienkie i tabliczkowe, o kwadratowym lub ośmiokątnym zarysie. Zwykle tworzą promieniste lub rozetkowe agregaty, a także cienkie naloty i powłoki.

Środowisko występowania

## Geneza Daubréeite jest wtórnym minerałem powstającym w strefach utleniania (wietrzenia) złóż kruszców bogatych w bizmut. Tworzy się w wyniku przemian pierwotnych minerałów bizmutu, takich jak bizmut rodzimy czy bizmutynit. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z bizmutem rodzimym, bizmutynitem, kasjerytem, wolframitem, a także z innymi wtórnymi minerałami bizmutu, jak bismutyt. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania jest kopalnia Constancia w pobliżu Cerro Tazna w Boliwii, skąd pochodzą najlepsze znane okazy. Minerał ten został również potwierdzony w kilku innych lokalizacjach na świecie, m.in. w kopalni Clara w Niemczech oraz w Czechach, jednak są to wystąpienia o znacznie mniejszym znaczeniu kolekcjonerskim.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy daubréeite to te, które posiadają dobrze wykształcone, choć wciąż mikroskopijne, kryształy tworzące wyraźne, rozetkowe agregaty na kontrastującej matrycy skalnej. Ważna jest również intensywność barwy oraz brak uszkodzeń delikatnych kryształów. Okazy z lokalizacji typowej (Tazna, Boliwia) są szczególnie poszukiwane. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów o znaczeniu kolekcjonerskim jest historyczne stanowisko w kopalni Constancia w Boliwii. Okazy z innych miejsc są zazwyczaj mikroskopijne i mają znaczenie wyłącznie naukowe.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy daubréeite są niezwykle delikatne i kruche. Czyszczenie powinno być ograniczone do absolutnego minimum. Jeśli jest to konieczne, można użyć sprężonego powietrza do usunięcia luźnych cząstek kurzu. Należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi środkami chemicznymi. ## Czego unikać Minerał jest bardzo miękki i łatwo ulega uszkodzeniom mechanicznym. Należy unikać kontaktu z twardszymi minerałami, ultradźwiękami, kwasami oraz nagłych zmian temperatury. Ze względu na jego kruchość, należy obchodzić się z nim z najwyższą ostrożnością. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w szczelnych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, z dala od kurzu, wilgoci i bezpośredniego światła słonecznego. Najlepiej trzymać go w osobnej przegródce, aby uniknąć otarć o inne minerały.

Powiązane minerały

Źródła zewnętrzne

Źródła

Czytaj więcej