CuZnCl(OH)_3_

Wzór chemiczny: CuZnCl(OH)<sub>3</sub>

Gillardyt to bardzo rzadki wtórny minerał miedzi i cynku, tworzący charakterystyczne, rozetowe agregaty zielonych, tabliczkowych kryształów.

## Charakterystyka Gillardyt jest bardzo rzadkim halogenkiem z grupy atacamitu, chemicznie zasadowym chlorkiem miedzi i cynku. Występuje w postaci niewielkich, heksagonalnych lub pseudoheksagonalnych kryształów o tabliczkowym pokroju. Kryształy te często tworzą wachlarzowate lub rozetowe agregaty, rzadziej występują jako pojedyncze, rozproszone blaszki na powierzchni skały macierzystej. Jego struktura jest blisko spokrewniona z herbertsmithytem. ## Właściwości fizyczne Kryształy gillardytu wykazują twardość około 3 w skali Mohsa. Mają szklisty, a na powierzchniach łupliwości perłowy połysk. Są przezroczyste do przeświecających. Gęstość minerału wynosi około 3,96 g/cm³. ## Barwy i odmiany Gillardyt ma charakterystyczną, szmaragdowozieloną barwę. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został nazwany na cześć Dermota Gillarda, australijskiego kolekcjonera minerałów, który jako pierwszy znalazł jego okazy. Został uznany przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2004 roku. Typowa lokalizacja, z której pochodzą pierwsze opisane okazy, to kopalnia 132 North w rejonie Widgiemooltha w Australii Zachodniej. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów, gillardyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie obiektem zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach oraz przedmiotem badań naukowych.

Właściwości

Twardość Mohsa
3
Połysk
Szklisty, Perłowy
Rysa
Jasnozielona
Gęstość
3.96
Łupliwość
Doskonała na {0001}
Przełam
Łuseczkowy
Przezroczystość
Przezroczysty do Prześwitującego
Układ krystaliczny
Trygonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi gillardytu są jego szmaragdowozielona barwa, heksagonalny zarys kryształów oraz tendencja do tworzenia rozetowych i wachlarzowatych agregatów. Doskonała łupliwość i perłowy połysk na jej powierzchniach również są pomocne w identyfikacji. ## Odróżnianie od podobnych Gillardyt może być mylony z innymi wtórnymi minerałami miedzi o podobnej barwie, takimi jak brochantyt, malachit czy inne minerały z grupy atacamitu (np. herbertsmithyt). Od malachitu odróżnia go brak reakcji z kwasem solnym (nie burzy). Od brochantytu i innych siarczanów miedzi odróżnia go forma kryształów (heksagonalne blaszki) oraz testy chemiczne na obecność chloru. Ostateczne odróżnienie od herbertsmithytu wymaga zaawansowanych analiz (np. XRD). ## Formy kryształów Gillardyt tworzy cienkie, tabliczkowe kryształy o heksagonalnym lub trygonalnym zarysie. Najczęściej występują one w postaci promienistych, rozetowych lub wachlarzowatych skupień. Rzadziej spotyka się pojedyncze, izolowane kryształy.

Środowisko występowania

## Geneza Gillardyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (gossanach) złóż kruszców miedzi i cynku. Tworzy się w warunkach suchych i zasolonych, w wyniku przeobrażenia pierwotnych minerałów siarczkowych pod wpływem wód bogatych w chlorki. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami miedzi i cynku. Najczęściej spotykany jest w towarzystwie paratacamitu, herbertsmithytu, gipsu, kwarcu, goethytu i hematytu. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania gillardytu jest kopalnia 132 North w Widgiemooltha, w Australii Zachodniej. Znany jest również z kilku innych lokalizacji na świecie, w tym z kopalni Esperanza w regionie Atakama w Chile oraz z greckiego Laurionu.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Dla kolekcjonerów najbardziej pożądane są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami tworzącymi estetyczne, rozetowe agregaty. Wysoko ceniona jest intensywna, szmaragdowozielona barwa oraz dobry kontrast z otaczającą skałą macierzystą. Ze względu na rzadkość minerału, nawet mikroskopijne, ale dobrze zdefiniowane kryształy są uważane za wartościowe. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione i klasyczne okazy gillardytu pochodzą z typowej lokalizacji - kopalni 132 North w Australii Zachodniej. Materiał z tej kopalni uchodzi za wzorcowy dla tego gatunku.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy gillardytu należy czyścić z najwyższą ostrożnością, używając wyłącznie sprężonego powietrza do usuwania kurzu. Ze względu na jego miękkość i delikatność, należy unikać kontaktu z wodą, szczoteczkami i innymi narzędziami mechanicznymi. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na chemikalia, zwłaszcza kwasy, które mogą go uszkodzić lub całkowicie rozpuścić. Należy unikać myjek ultradźwiękowych, nagłych zmian temperatury oraz długotrwałej ekspozycji na wilgoć. ## Przechowywanie Najbezpieczniejszym sposobem przechowywania gillardytu jest umieszczenie go w zamykanym, wyściełanym pudełku kolekcjonerskim (tzw. "membrane box" lub perky box), które chroni go przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i wilgocią. Należy przechowywać go w stabilnych warunkach pokojowych.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej