Costibite

Wzór chemiczny: Co<sup>3+</sup>(SbS)<sup>3-</sup>

Rzadki siarczek antymonu i kobaltu, wyróżniający się metalicznym połyskiem i bardzo wysoką twardością.

## Charakterystyka Kostibit to rzadki minerał z grupy siarkosoli, będący siarczkiem antymonu i kobaltu. Jego nazwa nawiązuje do składu chemicznego (Co - kobalt, Sb - antymon). Zazwyczaj tworzy niewielkie, anhedralne (nieprawidłowo wykształcone) ziarna i wrostki w innych minerałach, rzadziej występuje w formie drobnych skupień. Charakteryzuje się stalowoszarą do cynowobiałej barwą, często z fioletowym lub różowawym odcieniem. Jest minerałem nieprzezroczystym o silnym, metalicznym połysku. ## Właściwości fizyczne Jedną z najbardziej nietypowych i diagnostycznych cech kostibitu jest jego bardzo wysoka twardość, przekraczająca 8 w skali Mohsa, co jest wartością wyjątkową dla siarczków i siarkosoli. Minerał ten cechuje się również dużą gęstością wynoszącą około 7,45 g/cm³. Posiada doskonałą łupliwość w trzech kierunkach, prostopadłych do siebie. ## Barwy i odmiany Minerał ten jest monokolorystyczny - jego barwa jest zawsze stalowoszara lub cynowobiała. Obserwowany niekiedy fioletowy lub różowawy nalot jest efektem powierzchownego utleniania lub gry światła. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Kostibit został po raz pierwszy opisany w 1970 roku przez L.J. Cabri, D.C. Harris i J.M. Stewart. Nazwa, jak wspomniano, pochodzi od symboli pierwiastków wchodzących w jego skład: kobaltu (Co) i antymonu (Stibium - Sb). Miejscem typowym, skąd pochodzą pierwsze zbadane okazy, jest kopalnia Consols w Broken Hill, w Nowej Południowej Walii, w Australii. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość, kostibit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cenionym nabytkiem w zaawansowanych kolekcjach minerałów systematycznych i regionalnych.

Właściwości

Twardość Mohsa
> 8
Połysk
Metallic
Rysa
Black
Gęstość
7.45
Łupliwość
Perfect on {100}, {010} and {001}
Przezroczystość
Opaque
Układ krystaliczny
Orthorhombic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną kostibitu jest jego wyjątkowo wysoka twardość (>8 w skali Mohsa), co odróżnia go od niemal wszystkich innych minerałów o metalicznym połysku. Inne ważne cechy to stalowoszara barwa z fioletowym odcieniem, silny metaliczny połysk, duża gęstość oraz doskonała łupliwość w trzech kierunkach. ## Odróżnianie od podobnych Kostibit bywa mylony z innymi stalowoszarymi minerałami kruszcowymi, takimi jak skutterudyt, saffloryt, arsenopiryt czy ullmannit. Wszystkie te minerały są jednak znacznie bardziej miękkie (twardość w zakresie 5-6 w skali Mohsa). Pewne rozróżnienie często wymaga analizy chemicznej (EDS). ## Formy kryształów Najczęściej występuje w postaci nieregularnych ziaren i skupień masowych. Dobrze wykształcone kryształy są ekstremalnie rzadkie, a jeśli się pojawiają, przyjmują formy niewielkich sześcianów lub tabliczek, osiągając rozmiary rzędu ułamków milimetra.

Środowisko występowania

## Geneza Kostibit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Tworzy się w żyłach kruszcowych bogatych w kobalt, nikiel, arsen i antymon, które przecinają skały metamorficzne lub osadowe. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi minerałami kobaltu, niklu i antymonu. Do jego typowych asocjacji należą: skutterudyt, saffloryt, ullmannit, willyamit, antymon rodzimy, a także kalcyt i kwarc. ## Lokalizacje Najważniejsze i historycznie pierwsze stanowisko kostibitu to złoża Broken Hill w Australii. Inne znaczące lokalizacje to dystrykt Bou Azzer w Maroku, znany z bogactwa minerałów kobaltu i niklu, a także niektóre wystąpienia w Saksonii w Niemczech.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska kostibitu jest determinowana przez jego rzadkość. Najwyżej cenione są okazy, na których minerał tworzy bogate, widoczne gołym okiem skupienia na kontrastującej matrycy skalnej. Wyjątkową wartość mają próbki z rzadkimi, mikroskopijnymi, ale dobrze wykształconymi kryształami. Ważnym atutem jest również współwystępowanie z innymi rzadkimi minerałami, typowymi dla danej lokalizacji. ## Popularne stanowiska Za klasyczne i najbardziej pożądane uchodzą okazy z lokalizacji typowej - Broken Hill w Australii. Na rynku kolekcjonerskim częściej spotykany jest materiał z Maroka (dystrykt Bou Azzer), który dostarcza bogatych próbek tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Zaleca się czyszczenie na sucho przy użyciu miękkiego pędzelka w celu usunięcia kurzu. Należy unikać myjek ultradźwiękowych. W razie konieczności można użyć wody destylowanej, ale okaz należy natychmiast dokładnie osuszyć, aby zapobiec utlenianiu. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na wilgotne powietrze i kwaśne środowisko, które mogą powodować jego powolne utlenianie i matowienie. Należy unikać kontaktu z chemikaliami i kwasami. Mimo wysokiej twardości, ze względu na doskonałą łupliwość jest kruchy i podatny na pękanie przy uderzeniu. ## Przechowywanie Okazy kostibitu najlepiej przechowywać w suchym i stabilnym środowisku. Zalecane są zamykane pudełka typu membranowego lub klasery, które chronią przed kurzem i ograniczają cyrkulację powietrza, spowalniając procesy utleniania.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej