Clinokurchatovite
Wzór chemiczny: CaMgB<sub>2</sub>O<sub>5</sub>
Rzadki boran wapnia i magnezu, jednoskośny polimorf kurchatowitu, znajdowany w skarnach.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 5.5
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 2.99
- Łupliwość
- Good on {110}
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Transparent to Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja klinokurchatowitu na podstawie cech wizualnych jest bardzo trudna. Kluczowe jest rozpoznanie środowiska jego występowania - wysokotemperaturowych skarnów magnezowych. Zazwyczaj występuje w postaci drobnych, białych lub bezbarwnych ziaren. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) w celu odróżnienia go od kurchatowitu i innych podobnych minerałów. ## Odróżnianie od podobnych Klinokurchatowit jest najczęściej mylony ze swoim dimorfem, **kurchatowitem**. Rozróżnienie tych dwóch minerałów jest niemożliwe bez analizy krystalograficznej. Może również przypominać inne białe minerały skarnowe, takie jak **wollastonit**, **diopsyd** czy **kalcyt**, jednak jest od nich twardszy (w przypadku kalcytu) i ma inny skład chemiczny. ## Formy kryształów Zazwyczaj tworzy anhedralne (nieregularne) ziarna i masywne, drobnoziarniste agregaty. Rzadko obserwuje się subhedralne (częściowo wykształcone) kryształy o niewielkich rozmiarach.
Środowisko występowania
## Geneza Klinokurchatowit jest minerałem pochodzenia metamorficznego i metasomatycznego. Powstaje w warunkach wysokiej temperatury w strefach kontaktowych pomiędzy intruzjami skał magmowych (np. granitów) a skałami węglanowymi bogatymi w magnez (dolomitami). Jego krystalizacja jest związana z dopływem roztworów bogatych w bor. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi boranami oraz minerałami skarnowymi. Do jego typowych asocjacji należą: kurchatowit (jego polimorf), sakhaite, harkeryt, suanit, szaibelyit, a także kalcyt, dolomit, spinel, forsteryt, diopsyd i flogopit. ## Lokalizacje Najważniejszym i najlepiej poznanym miejscem występowania klinokurchatowitu jest jego lokalizacja typowa - złoże boru Titovskoe w Górach Tas-Chajachtach, w Republice Sacha (Jakucja) w Rosji. Jest to praktycznie jedyne źródło okazów kolekcjonerskich tego minerału.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Dla kolekcjonerów wartość okazu klinokurchatowitu zależy przede wszystkim od jego naukowego znaczenia i pewności identyfikacji. Ponieważ jest to minerał rzadki i zazwyczaj nieefektowny wizualnie, najbardziej cenione są bogate agregaty z widocznymi ziarnami, zwłaszcza w towarzystwie innych rzadkich boranów. Każdy okaz z częściowo wykształconymi kryształami byłby uznany za wyjątkowy. ## Popularne stanowiska Jedynym znanym źródłem okazów kolekcjonerskich jest złoże Titovskoe w rosyjskiej Jakucji. Okazy z tej lokalizacji są standardem dla tego minerału.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy należy czyścić delikatnie, używając miękkiej szczoteczki i wody destylowanej. Ze względu na możliwą obecność wrostków i spękań, należy unikać myjek ultradźwiękowych, chyba że okaz jest litym, jednorodnym fragmentem. ## Czego unikać Jako boran, minerał może być wrażliwy na działanie kwasów. Należy unikać kontaktu z chemikaliami domowymi i laboratoryjnymi. Nie należy go podgrzewać ani narażać na gwałtowne zmiany temperatury. ## Przechowywanie Przechowywać w osobnych, wyłożonych pudełkach, aby uniknąć zarysowania przez twardsze minerały. Chronić przed kurzem i wilgocią. Zaleca się przechowywanie w stabilnych warunkach pokojowych, z dala od bezpośredniego światła słonecznego.