Clinoferroholmquistite

Wzór chemiczny: &#9744;Li<sub>2</sub>[Fe<sup>2+</sup><sub>3</sub>Al<sub>2</sub>]Si<sub>8</sub>O<sub>22</sub>(OH)<sub>2</sub>

Klinoferroholmquistyt to bardzo rzadki, ciemnozielony do czarnego minerał z grupy amfiboli, występujący w postaci igiełkowych kryształów.

## Charakterystyka Klinoferroholmquistyt jest minerałem z grupy krzemianów, należącym do amfiboli litowych. Tworzy wydłużone, pryzmatyczne lub igiełkowe kryształy, często zebrane w promieniste lub splątane agregaty. Jego barwa waha się od ciemnozielonej, przez niebieskozieloną, aż do niemal czarnej. Jest minerałem nieprzezroczystym, a jedynie na cienkich krawędziach bywa przeświecający. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością w zakresie 5-6 w skali Mohsa. Ma szklisty połysk, który na powierzchniach przełamu może być matowy. Gęstość wynosi około 3.12 g/cm³. Wykazuje doskonałą łupliwość w dwóch kierunkach, typową dla amfiboli. ## Barwy i odmiany Klinoferroholmquistyt nie tworzy odmian barwnych ani handlowych. Jego kolorystyka jest jednolita i mieści się w gamie ciemnych zieleni, z odcieniami niebieskawymi lub szaroczarnymi. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego jednoskośnej (klinicznej) symetrii (gr. *klino*), zawartości żelaza (łac. *ferrum*) oraz związku ze starszym minerałem holmquistytem. Został on formalnie opisany jako nowy gatunek minerału stosunkowo niedawno, a jego odkrycie wiąże się z badaniami pegmatytów litowych. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość, klinoferroholmquistyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest ceniony przez wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów rzadkich.

Właściwości

Twardość Mohsa
5-6
Połysk
Szklisty
Rysa
Jasnozielonoszary
Gęstość
3.12
Łupliwość
Doskonała wzdłuż {210}
Przełam
Nieregularny
Przezroczystość
Prześwitujący do nieprzezroczystego
Układ krystaliczny
Monokliniczny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja klinoferroholmquistytu w terenie jest praktycznie niemożliwa bez specjalistycznego sprzętu. W kolekcji można go wstępnie rozpoznać po ciemnozielonej do czarnej barwie, igiełkowym pokroju kryształów i występowaniu w pegmatytach litowych. Charakterystyczny jest też kąt między płaszczyznami łupliwości (około 124°), typowy dla amfiboli. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi ciemnymi amfibolami, takimi jak hornblenda, arfvedsonit czy riebeckit. Od hornblendy odróżnia go często bardziej igiełkowy pokrój i specyficzne środowisko występowania (pegmatyty litowe). Od arfvedsonitu i riebeckitu, które również występują w podobnych paragenezach, odróżnienie wymaga zaawansowanych analiz chemicznych (EDS/WDS) w celu potwierdzenia składu z dominacją żelaza i litu. ## Formy kryształów Klinoferroholmquistyt najczęściej tworzy wydłużone, pryzmatyczne kryształy o pokroju igiełkowym lub włóknistym. Kryształy te często występują w postaci promienistych lub chaotycznie splątanych agregatów. Rzadziej spotykane są pojedyncze, dobrze wykształcone kryształy.

Środowisko występowania

## Geneza Jest to minerał pochodzenia magmowego, krystalizujący w późnych stadiach z resztkowych, bogatych w lit, żelazo i pierwiastki lotne stopów w obrębie granitowych pegmatytów litowych. Powstaje w specyficznych warunkach fizykochemicznych, co tłumaczy jego rzadkość. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z minerałami typowymi dla pegmatytów litowych, takimi jak kwarc, albit (zwłaszcza odmiana cleavelandyt), mikroklin, spodumen, lepidolit, elbait (turmalin litowy) oraz amblygonit. ## Lokalizacje Najważniejsze i najlepiej udokumentowane stanowisko, skąd pochodzą najlepsze okazy, znajduje się w pegmatytycie Tanco w Bernic Lake, w prowincji Manitoba w Kanadzie. Jest to lokalizacja typowa dla tego minerału. Został również odnotowany w kilku innych miejscach na świecie, w tym w Szwecji i we Włoszech, jednak okazy z tych lokalizacji są znacznie mniej znane.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najwyżej cenione są okazy z dobrze wykształconymi, długimi igłami, tworzące estetyczne, promieniste agregaty na kontrastującym, jasnym tle (np. na białym albicie lub kwarcu). Istotna jest intensywność barwy oraz brak uszkodzeń delikatnych kryształów. Duże, bogate skupienia z typowej lokalizacji (Tanco) osiągają najwyższe ceny. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów o znaczeniu kolekcjonerskim jest kopalnia Tanco w Bernic Lake (Manitoba, Kanada). Okazy z innych lokalizacji są ekstremalnie rzadkie i mają głównie znaczenie naukowe.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie mechanicznie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. W przypadku silniejszych zabrudzeń można użyć sprężonego powietrza. Stosowanie wody jest niewskazane ze względu na możliwość uszkodzenia delikatnych agregatów. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wszelkimi chemikaliami, w tym kwasami i zasadami. Minerał jest kruchy, więc należy chronić go przed uderzeniami, upadkami i wibracjami. Nie należy go podgrzewać ani poddawać ultradźwiękom. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamykanych pudełkach kolekcjonerskich, wyłożonych miękkim materiałem, aby chronić igiełkowe kryształy przed uszkodzeniem. Należy unikać miejsc o dużej wilgotności.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej