Clinobehoite
Wzór chemiczny: Be(OH)<sub>2</sub>
Klinobehoit to rzadki polimorf behoitu, wodorotlenek berylu, tworzący drobne, bezbarwne lub białe kryształy o pokroju tabliczkowym.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 1.92
- Łupliwość
- Doskonała na {010}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty
- Układ krystaliczny
- Jednoskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja klinobehoitu jest niezwykle trudna bez zaawansowanych metod badawczych. Wstępne rozpoznanie opiera się na obserwacji drobnych, bezbarwnych, tabliczkowych kryształów o szklistym połysku w charakterystycznym środowisku geologicznym (pegmatyty nefelinowo-syenitowe). Pewne oznaczenie wymaga analizy rentgenowskiej (XRD) lub chemicznej. ## Odróżnianie od podobnych Klinobehoit jest wizualnie nieodróżnialny od swojego rombowego polimorfu, **behoitu**. Rozróżnienie tych dwóch minerałów możliwe jest wyłącznie za pomocą dyfrakcji rentgenowskiej. Może być również mylony z innymi bezbarwnymi, drobnokrystalicznymi minerałami wtórnymi występującymi w tym samym środowisku, takimi jak natrolit czy analcym, od których różni się formą kryształów i właściwościami fizycznymi, jednak w praktyce wymaga to analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Tworzy bardzo małe, spłaszczone, tabliczkowe kryształy o sześciobocznym zarysie, wydłużone zgodnie z jedną z osi krystalograficznych. Kryształy często występują w postaci niewielkich grup i agregatów.
Środowisko występowania
## Geneza Klinobehoit jest minerałem wtórnym, powstającym w wyniku procesów hydrotermalnych w późnych stadiach krystalizacji pegmatytów związanych z nefelinowymi syenitami. Tworzy się w pustkach i szczelinach skalnych, często jako produkt przeobrażenia minerałów berylu, takich jak czkalowit. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami alkalicznych pegmatytów. Najczęściej towarzyszą mu analcym, natrolit, tugtupit, czkalowit, sorensenit, a także jego polimorf - behoit. ## Lokalizacje Najważniejszym i klasycznym miejscem występowania klinobehoitu jest kompleks alkaliczny Ilímaussaq na Grenlandii, skąd pochodzą najlepiej wykształcone okazy. Znany jest również z Półwyspu Kolskiego w Rosji, z masywów Chibiny i Łowoziero, gdzie występuje w podobnych warunkach geologicznych.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Ze względu na mikroskopowy charakter minerału, głównym kryterium oceny jest jakość i bogactwo kryształów na matrycy skalnej. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnie wykształconymi, ostrymi, przezroczystymi kryształami, tworzącymi bogate grupy. Ważna jest również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami, która podnosi wartość naukową i estetyczną okazu. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione i poszukiwane przez kolekcjonerów specjalizujących się w mikrominerałach są okazy z lokalizacji typowej - kompleksu Ilímaussaq na Grenlandii.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na mały rozmiar i delikatność kryształów, nie zaleca się czyszczenia na mokro, a zwłaszcza z użyciem ultradźwięków. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i innymi agresywnymi chemikaliami. Kryształy są kruche i wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Nie należy poddawać ich gwałtownym zmianom temperatury. ## Przechowywanie Okazy klinobehoitu, ze względu na ich mikroskopijny rozmiar, najlepiej przechowywać w specjalistycznych pudełkach mikromontażowych, które chronią je przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne, chociaż nie jest znana jego wrażliwość na światło.