Clinoatacamite

Wzór chemiczny: Cu<sup>2+</sup><sub>2</sub>Cl(OH)<sub>3</sub>

Klinoklas, rzadki polimorf atakamitu, jest wtórnym minerałem miedzi tworzącym charakterystyczne, ciemnozielone kryształy o szklistym połysku.

## Charakterystyka Klinoklas jest minerałem z grupy halogenków, należącym do polimorfów atakamitu, co oznacza, że ma ten sam skład chemiczny (Cu₂Cl(OH)₃), ale inną strukturę krystaliczną. Tworzy zazwyczaj niewielkie, pryzmatyczne lub tabliczkowe kryształy, często zebrane w promieniste, wachlarzowate lub sferyczne agregaty. Okazy mają intensywną, ciemnozieloną do czarnozielonej barwę i atrakcyjny, szklisty połysk, co czyni je cenionymi przez kolekcjonerów. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością wynoszącą 3 w skali Mohsa, co czyni go stosunkowo miękkim. Jego gęstość waha się od 3,76 do 3,78 g/cm³. Kryształy wykazują doskonałą łupliwość w jednym kierunku. Połysk jest szklisty, a minerał może być od przezroczystego do przeświecającego, szczególnie w przypadku mniejszych kryształów. ## Barwy i odmiany Klinoklas występuje w odcieniach od ciemnozielonego do niemal czarnego. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych czy handlowych; jego nazwa jest jednoznacznie związana z jego składem i strukturą krystaliczną. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego jednoskośnego (ang. *monoclinic*) układu krystalograficznego oraz chemicznego podobieństwa do atakamitu. Został on po raz pierwszy opisany jako odrębny gatunek mineralny w 1996 roku przez Petera A. Williamsa i współpracowników, po badaniach okazów z kopalni Chuquicamata w Chile, która jest jego lokalizacją typową. ## Zastosowania Klinoklas nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest minerałem o znaczeniu wyłącznie naukowym i kolekcjonerskim, poszukiwanym ze względu na atrakcyjne formy kryształów i intensywną barwę.

Właściwości

Twardość Mohsa
3
Połysk
Vitreous
Rysa
Green
Gęstość
3.76 - 3.78
Łupliwość
Perfect on {010}
Przełam
Conchoidal
Przezroczystość
Transparent to translucent
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Klinoklas można rozpoznać po jego charakterystycznej, ciemnozielonej barwie, szklistym połysku oraz typowych formach występowania - promienistych lub wachlarzowatych agregatach drobnych, pryzmatycznych kryształów. Jasnozielona rysa jest również ważną cechą diagnostyczną. ## Odróżnianie od podobnych Klinoklas jest najczęściej mylony ze swoimi polimorfami: atakamitem i paratakamitem. Atakamit zazwyczaj tworzy dłuższe, słupkowe kryształy o nieco jaśniejszym odcieniu zieleni. Paratakamit często występuje w postaci mikrokrystalicznych skupień lub romboedrycznych kryształów. Ostateczne rozróżnienie tych trzech minerałów wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Formy kryształów Kryształy klinoklasu są zazwyczaj drobne, o pokroju pryzmatycznym lub tabliczkowym. Najczęściej tworzą one efektowne agregaty: rozetowe, promieniste, wachlarzowate, a także sferolityczne (kuliste) skupienia. Rzadziej spotykane są pojedyncze, dobrze wykształcone kryształy.

Środowisko występowania

## Geneza Klinoklas jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (oksydacji) złóż rud miedzi. Tworzy się w suchym, pustynnym klimacie w wyniku działania słonych wód lub aerozoli na minerały pierwotne miedzi. Może również powstawać jako produkt ekshalacji wulkanicznych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami miedzi, zwłaszcza ze swoimi polimorfami - atakamitem i paratakamitem. Towarzyszą mu również malachit, brochantyt, anglesyt, kalcyt oraz tlenki żelaza (np. hematyt). ## Lokalizacje Najważniejsze i najbardziej znane stanowiska klinoklasu na świecie znajdują się w Chile, szczególnie w regionie Antofagasta (kopalnie Chuquicamata, La Farola). Występuje również w Australii (kopalnia Broken Hill, Nowa Południowa Walia), Grecji (kopalnie w regionie Lavrion), Włoszech (Wezuwiusz) oraz w USA (Arizona).

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, błyszczącymi kryształami tworzącymi estetyczne, promieniste lub wachlarzowate agregaty. Ważny jest intensywny, ciemnozielony kolor oraz brak uszkodzeń. Kontrast z jasną skałą macierzystą (matrycą) również podnosi atrakcyjność okazu. ## Popularne stanowiska Za najlepsze na świecie uchodzą okazy pochodzące z kopalni w regionie Antofagasta w Chile, zwłaszcza z kopalni Chuquicamata i La Farola. Dostarczają one okazów o wzorcowym wykształceniu kryształów i intensywnej barwie.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy klinoklasu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. W razie konieczności można użyć wody destylowanej, ale należy unikać długotrwałego moczenia. Po czyszczeniu na mokro okaz należy natychmiast i dokładnie osuszyć. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami, które mogą łatwo uszkodzić minerał. Klinoklas jest miękki i kruchy, dlatego trzeba chronić go przed uderzeniami i zarysowaniem. Nie należy go podgrzewać ani wystawiać na długotrwałe działanie wilgoci. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w osobnych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, aby zapobiec uszkodzeniom mechanicznym i kontaktowi z innymi minerałami. Należy chronić go przed kurzem i wilgocią, przechowując w stabilnych warunkach pokojowych.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej