Clino-ferro-suenoite

Wzór chemiczny: &#9744;Mn<sup>2+</sup><sub>2</sub>Fe<sup>2+</sup><sub>5</sub>(Si<sub>8</sub>O<sub>22</sub>)(OH)<sub>2</sub>

Krzemian z grupy amfiboli, charakteryzujący się ciemną barwą i występowaniem w skałach metamorficznych bogatych w żelazo i mangan.

## Charakterystyka Klinofeuerroit (clino-ferro-suenoite) to minerał z gromady krzemianów, należący do supergrupy amfiboli. Jest złożonym krzemianem magnezu, żelaza i manganu. Tworzy kryształy o pokroju pryzmatycznym, igiełkowym lub włóknistym, które często występują w skupieniach promienistych, splątanych lub w formie mas zbitych. Jego barwa jest zazwyczaj ciemnozielona, zielonoczarna do czarnej. Charakteryzuje się szklistym połyskiem na powierzchniach kryształów i płaszczyznach łupliwości. ## Właściwości fizyczne Twardość minerału w skali Mohsa wynosi 5.5 do 6, co plasuje go na równi z wieloma innymi amfibolami. Jest stosunkowo gęsty, a jego gęstość właściwa waha się od 3.3 do 3.5 g/cm³. Wykazuje typową dla amfiboli, doskonałą łupliwość pryzmatyczną w dwóch kierunkach, przecinającą się pod kątami około 56° i 124°. Jest minerałem kruchym, a jego przełam jest nierówny, często drzazgowaty w przypadku skupień włóknistych. Jest przeświecający w cienkich odłamkach do całkowicie nieprzezroczystego w grubszych masach. ## Barwy i odmiany Minerał ten nie wykazuje dużej zmienności barwnej, pozostając w gamie od ciemnej zieleni do czerni. Nie są znane jego odmiany barwne ani handlowe. ## Historia i nazwa Klinofeuerroit został formalnie opisany i uznany za nowy gatunek minerału w 2003 roku przez Mariko Nagashimę i Minoru Tamadę. Jego nazwa jest trójczłonowa: człon "clino" odnosi się do jego jednoskośnego (monoclinic) układu krystalograficznego, "ferro" wskazuje na dominację żelaza (łac. ferrum) na określonych pozycjach w strukturze krystalicznej, a "suenoite" jest nazwą korzenia serii, pochodzącą od kopalni Suwa w Japonii, która jest lokalizacją typową. ## Zastosowania Klinofeuerroit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, jako rzadki członek złożonej grupy amfiboli.

Właściwości

Twardość Mohsa
5.5-6
Połysk
Vitreous
Rysa
Pale grey-green
Gęstość
3.3-3.5
Łupliwość
Perfect on {110}
Przełam
Uneven to splintery
Przezroczystość
Translucent to opaque
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami pomocnymi w identyfikacji są: ciemnozielona do czarnej barwa, szklisty połysk, pokrój pryzmatyczny lub włóknisty oraz doskonała łupliwość amfibolowa. Kluczową wskazówką jest środowisko występowania - metamorficzne skały bogate w mangan i żelazo. ## Odróżnianie od podobnych Makroskopowe odróżnienie klinofeuerroitu od innych ciemnych amfiboli, takich jak gruneryt, ferroaktynolit czy niektóre hornblendy, jest praktycznie niemożliwe bez zaawansowanych badań. Gruneryt jest jego analogiem bez dominującego manganu. Ostateczna identyfikacja wymaga analizy chemicznej (np. EDS) lub badań rentgenowskich (XRD). ## Formy kryształów Najczęściej tworzy wydłużone kryształy pryzmatyczne, igiełkowe lub włókniste. Często występują one w postaci promienistych lub splątanych agregatów. Dobrze wykształcone, odosobnione kryształy są rzadkością.

Środowisko występowania

## Geneza Jest to minerał metamorficzny, powstający w warunkach metamorfizmu regionalnego lub kontaktowego. Typowo tworzy się w skałach bogatych w żelazo i mangan, takich jak zmetamorfizowane formacje żelaziste (BIF) oraz skarny manganowe. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi minerałami charakterystycznymi dla środowisk bogatych w mangan, takimi jak spessartyn (granat), rodonit, piroksmangit, dannemoryt, kwarc oraz inne amfibole. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska tego minerału to jego lokalizacja typowa - kopalnia Suwa w prefekturze Iwate w Japonii. Znany jest również z niektórych rejonów metamorficznych w Szwecji (np. kopalnia Harstigen w Värmland) oraz z słynnego złoża Broken Hill w Nowej Południowej Walii w Australii.

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Dla kolekcjonerów najbardziej wartościowe są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o wyraźnym połysku. Ponieważ takie formy są rzadkie, ceni się również bogate agregaty promieniste lub włókniste. Atrakcyjność okazu podnosi kontrastujące tło skalne lub asocjacja z innymi minerałami, np. różowym rodonitem lub czerwonym spessartynem. ## Popularne stanowiska Okazy pochodzące z lokalizacji typowej w Japonii mają wartość historyczną. Za jedne z najlepszych pod względem jakości krystalizacji uważa się te pochodzące ze złoża Broken Hill w Australii.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy klinofeuerroitu najlepiej czyścić za pomocą miękkiego pędzelka na sucho. W przypadku silniejszych zabrudzeń można użyć wody destylowanej. Należy unikać myjek ultradźwiękowych, ponieważ wibracje mogą powodować pękanie wzdłuż płaszczyzn łupliwości. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na działanie silnych kwasów. Należy chronić go przed zarysowaniem przez twardsze minerały, takie jak kwarc (twardość 7). Jest stabilny w normalnych warunkach temperaturowych i nie jest wrażliwy na światło. ## Przechowywanie Przechowywać w osobnych, wyłożonych pudełkach lub klaserach, aby uniknąć otarć i zarysowań. Ze względu na wizualne podobieństwo do wielu innych ciemnych amfiboli, kluczowe jest zachowanie etykiety z nazwą i lokalizacją okazu.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej