Cliffordite

Wzór chemiczny: U<sup>6+</sup>Te<sup>4+</sup><sub>3</sub>O<sub>9</sub>

Cliffordyt to bardzo rzadki tlenek uranylu i telluru, tworzący drobne, żółte kryształy o silnym, diamentowym połysku.

## Charakterystyka Cliffordyt jest bardzo rzadkim minerałem z grupy tlenków, chemicznie tlenkiem uranylu i telluru. Występuje w postaci bardzo małych, regularnych kryształów, zwykle o ośmiościennym kształcie, nie przekraczających 0.3 mm wielkości. Kryształy te często tworzą skupienia i naloty. Ze względu na zawartość uranu, cliffordyt jest minerałem radioaktywnym. ## Właściwości fizyczne Kryształy cliffordytu charakteryzują się silnym, diamentowym połyskiem. Są przezroczyste do przeświecających. Twardość w skali Mohsa wynosi około 4, a gęstość jest wysoka i wynosi około 6.46 g/cm³. ## Barwy i odmiany Minerał ten ma charakterystyczną, jasnożółtą barwę, czasami z zielonkawym odcieniem. Nie wyróżnia się jego odmian. ## Historia i nazwa Cliffordyt został odkryty w kopalni złota Bambolla (Bambollita) w Moctezuma w stanie Sonora w Meksyku. Został opisany w 1966 roku przez Josepha A. Mandarino, E.J. Graff-Petersen i S.A. Williamsa. Nazwa minerału honoruje Clifforda Frondela (1907-2002), profesora mineralogii na Uniwersytecie Harvarda, za jego wkład w mineralogię uranu. ## Zastosowania Cliffordyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie jako bardzo rzadki minerał uranowy.

Właściwości

Twardość Mohsa
4
Połysk
Diamentowy
Rysa
Jasnożółta
Gęstość
6.46
Łupliwość
Brak
Przełam
Muszlowy
Przezroczystość
Przezroczysty do przeświecającego
Układ krystaliczny
Regularny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cliffordyt można rozpoznać po jego jasnożółtej barwie, regularnych, ośmiościennych kryształach i bardzo silnym, diamentowym połysku. Kluczową cechą diagnostyczną jest jego wysoka radioaktywność, którą można zmierzyć za pomocą licznika Geigera. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi wtórnymi minerałami uranu o żółtej barwie. Odróżnienie od podobnych tlenków telluru i uranu, takich jak mackayit czy schmitteryt, wymaga zaawansowanych metod analitycznych, jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, zwykle poniżej 0.3 mm. Mają pokrój regularny, najczęściej przyjmując formę ośmiościanów {111}.

Środowisko występowania

## Geneza Cliffordyt jest wtórnym minerałem powstającym w strefach utleniania (wietrzenia) hydrotermalnych złóż złota i telluru. Tworzy się w suchym, pustynnym klimacie w wyniku przeobrażenia pierwotnych tellurków. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z kwarcem, barytem, emmonsitem, mackayitem, schmitterytem, złotem rodzimym i innymi tellurkami i telluranami. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania jest kopalnia Bambolla w Moctezuma, w stanie Sonora w Meksyku. Jest to jedyna potwierdzona lokalizacja, z której pochodzą dobrze wykształcone okazy tego minerału.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu cliffordytu zależy od wielkości i wykształcenia kryształów oraz ich obfitości na matrycy skalnej. Najbardziej cenione są okazy z widocznymi, ostrymi kryształami o intensywnej żółtej barwie, kontrastującymi z kwarcową matrycą. Ze względu na mikroskopijne rozmiary kryształów, okazy są oceniane jako "mikrominerały". ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów kolekcjonerskich jest historyczna lokalizacja typowa - kopalnia Bambolla w Meksyku. Materiał z tego miejsca jest niezwykle rzadki na rynku.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na radioaktywność i niewielkie rozmiary kryształów, czyszczenie mechaniczne jest niewskazane i zwykle niepotrzebne. Wszelkie manipulacje z okazem powinny odbywać się z zachowaniem ostrożności. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu ze skórą, wdychania pyłu i wprowadzania do organizmu ze względu na toksyczność i radioaktywność uranu. Nie należy podgrzewać okazu. Przechowywać z dala od materiałów wrażliwych na promieniowanie. ## Przechowywanie Okazy cliffordytu muszą być przechowywane w specjalistycznych, ołowianych pojemnikach lub w pudełkach z grubego plastiku, z dala od miejsc stałego przebywania ludzi. Konieczne jest wyraźne oznakowanie pojemnika jako materiału radioaktywnego. Zaleca się przechowywanie w ramach specjalistycznej kolekcji minerałów radioaktywnych.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej