Chloromagnesite

Wzór chemiczny: MgCl₂

Chlorkomagnezyt to rzadki, higroskopijny halogenek magnezu, występujący głównie w postaci wykwitów i nalotów w środowiskach wulkanicznych i osadowych.

## Charakterystyka Chlorkomagnezyt jest bezwodnym chlorkiem magnezu (MgCl₂), który w warunkach naturalnych występuje niezwykle rzadko. Zazwyczaj tworzy delikatne, włókniste lub igiełkowe naloty, wykwity oraz skorupy na powierzchni skał. Ze względu na swoją ekstremalną higroskopijność, czyli zdolność do pochłaniania wilgoci z powietrza, jest nietrwały i szybko ulega rozpuszczeniu. Krystalizuje w postaci drobnych, bezbarwnych lub białych igiełek, które rzadko są widoczne gołym okiem. Okazy makroskopowe są praktycznie niespotykane. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest bardzo miękki, a jego twardość w skali Mohsa wynosi 1-2. Jest lekki, o gęstości około 2,32 g/cm³. Charakteryzuje się szklistym połyskiem. Jest przezroczysty do przeświecającego. Ze względu na swoją naturę, cechy takie jak łupliwość czy przełam są trudne do zaobserwowania w naturalnych skupieniach. ## Barwy i odmiany Chlorkomagnezyt jest zazwyczaj bezbarwny lub biały. Nie tworzy odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału, nadana w 1872 roku przez Giovanniego Strüvera, nawiązuje bezpośrednio do jego składu chemicznego - obecności chloru (chloro) i magnezu (magnesite). Został po raz pierwszy opisany na podstawie materiału znalezionego w fumarolach Wezuwiusza we Włoszech. ## Zastosowania Chlorkomagnezyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego ani jubilerskiego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, choć ze względu na swoją nietrwałość jest rzadkością w zbiorach.

Właściwości

Twardość Mohsa: 1-2
Barwa: Colourless, white
Połysk: Vitreous
Rysa: White
Gęstość: 2.325
Łupliwość: Perfect on {0001}
Przełam: Uneven
Przezroczystość: Transparent to translucent
Układ krystaliczny: Trigonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Chlorkomagnezyt można rozpoznać po jego charakterystycznych, delikatnych, białych lub bezbarwnych, igiełkowych skupieniach w formie nalotów i wykwitów. Kluczową cechą diagnostyczną jest jego ekstremalna higroskopijność - minerał szybko wchłania wodę z powietrza i staje się wilgotny lub całkowicie się rozpuszcza. Ma także gorzki, słony smak. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi rozpuszczalnymi halogenkami lub siarczanami, które tworzą podobne wykwity, np. z halitem (sól kamienna) czy sylwinem. Halit ma słony smak (bez goryczy) i krystalizuje w formie sześcianów. Sylwin ma smak słono-gorzki, ale jest mniej higroskopijny. Ostateczne odróżnienie często wymaga analizy chemicznej. ## Formy kryształów Krystalizuje w układzie trygonalnym, tworząc bardzo drobne, igiełkowe lub włosowate kryształy. Najczęściej występuje w postaci skupień włóknistych, promienistych agregatów, a także delikatnych nalotów i skorup.

Środowisko występowania

## Geneza Chlorkomagnezyt jest minerałem pochodzenia wulkanicznego lub ewaporatowego. Powstaje jako produkt sublimacji w ekshalacjach wulkanicznych (fumarolach), gdzie gorące gazy bogate w chlor reagują ze skałami zawierającymi magnez. Spotykany jest również jako składnik niektórych ewaporatów solnych, powstających w wyniku odparowania słonych jezior lub mórz w klimacie suchym. ## Asocjacje mineralne W środowiskach wulkanicznych współwystępuje z takimi minerałami jak halit, sylwin, karnalit i hematyt. W złożach solnych towarzyszą mu biszofit, karnalit, kizeryt i halit. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska chlorkomagnezytu to fumarole wulkanów, m.in. Wezuwiusza i Etny we Włoszech. Występuje także w złożach soli potasowych w Niemczech (np. w okolicach Stassfurtu), w solnych kopułach w Teksasie i Luizjanie (USA) oraz w niektórych słonych jeziorach w Chinach.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Ze względu na ekstremalną rzadkość i nietrwałość, każdy dobrze udokumentowany okaz chlorkomagnezytu jest cenny. Najbardziej pożądane są okazy z widocznymi, choćby mikroskopijnymi, formami krystalicznymi, obficie pokrywające fragment skały macierzystej. Kluczowe jest zachowanie okazu w stanie suchym, co świadczy o odpowiednim zabezpieczeniu od momentu pozyskania. ## Popularne stanowiska Klasyczne i najbardziej cenione okazy pochodzą z historycznych lokalizacji we Włoszech, takich jak Wezuwiusz. Materiał ze złóż solnych w Niemczech również jest spotykany w kolekcjach specjalistycznych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazów chlorkomagnezytu absolutnie nie wolno czyścić na mokro. Jakikolwiek kontakt z wodą, nawet w postaci pary wodnej, spowoduje jego rozpuszczenie. Czyszczenie mechaniczne jest niewskazane ze względu na ekstremalną kruchość. ## Czego unikać Należy unikać przede wszystkim wilgoci. Minerał musi być chroniony przed dostępem powietrza o normalnej wilgotności, wodą, alkoholami i innymi płynami. Jest bardzo nietrwały w typowych warunkach atmosferycznych. ## Przechowywanie Jedyne bezpieczne metody przechowywania to hermetycznie zamknięte pojemniki, najlepiej z dodatkiem środka pochłaniającego wilgoć (np. żelu krzemionkowego), lub zanurzenie w cieczy bezwodnej, takiej jak parafina. Ekspozycja na otwartym powietrzu prowadzi do szybkiej delikwescencji (rozpłynięcia się) minerału.