Chesterite
Wzór chemiczny: Mg<sub>17</sub>Si<sub>20</sub>O<sub>54</sub>(OH)<sub>6</sub>
Chesteryt to rzadki krzemian magnezu, blisko spokrewniony z antofyllitem i cummingtonitem, występujący w postaci włóknistych lub igiełkowych agregatów.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 5
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.96-3.01
- Łupliwość
- Doskonała wg {110}, dobra wg {010}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przeświecający do nieprzezroczystego
- Układ krystaliczny
- Rombowy
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja chesterytu jest niezwykle trudna bez zaawansowanych metod analitycznych. W terenie i w kolekcji jest praktycznie niemożliwy do odróżnienia od podobnych amfiboli i piroksenów na podstawie cech wizualnych. Charakterystyczne są jego włókniste lub igiełkowe agregaty o jasnej barwie. Pewne rozpoznanie wymaga analizy rentgenowskiej (XRD) lub mikroanalizy chemicznej (EDS/WDS). ## Odróżnianie od podobnych Chesteryt jest najczęściej mylony z antofyllitem, cummingtonitem, tremolitem oraz talkiem. Od talku odróżnia go wyższa twardość. Odróżnienie od antofyllitu i cummingtonitu, z którymi tworzy przerosty na poziomie submikroskopowym, jest możliwe niemal wyłącznie za pomocą transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM) lub dyfrakcji elektronowej. ## Formy kryształów Tworzy wydłużone, listewkowe lub igiełkowe kryształy, często zebrane w promieniste, włókniste lub splątane agregaty. Kryształy są zazwyczaj niewielkie, osiągając długość do kilku milimetrów.
Środowisko występowania
## Geneza Chesteryt jest minerałem powstałym w wyniku procesów metamorfizmu regionalnego, w skałach bogatych w magnez i ubogich w wapń. Tworzy się w warunkach facji amfibolitowej. Jest produktem transformacji innych krzemianów magnezu, takich jak pirokseny i amfibole. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z antofyllitem, cummingtonitem, talkiem, chlorytem, magnetytem, piroksenami (klinopiroksen, ortopiroksen) oraz innymi amfibolami. Często tworzy z nimi bardzo drobnoziarniste, trudne do rozdzielenia przerosty. ## Lokalizacje Najważniejszym i klasycznym miejscem występowania chesterytu jest jego lokalizacja typowa: kopalnia talku Carlton w Chester, hrabstwo Windsor, stan Vermont, USA. Został również zidentyfikowany w kilku innych miejscach na świecie, m.in. w kopalni aktynolitowej w prefekturze Nagasaki w Japonii oraz w niektórych ultrazasadowych skałach w Alpach.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska chesterytu jest niska ze względu na jego niepozorny wygląd. Najbardziej cenione są okazy pochodzące z lokalizacji typowej (Chester, Vermont), zwłaszcza jeśli tworzą dobrze wykształcone, bogate skupienia igiełkowe na skale macierzystej. Kluczowym czynnikiem wartości jest wiarygodne potwierdzenie analityczne tożsamości minerału oraz dobrze udokumentowana asocjacja z innymi minerałami, takimi jak antofyllit. ## Popularne stanowiska Jedynym stanowiskiem mającym znaczenie dla kolekcjonerów jest historyczna lokalizacja typowa w Chester w stanie Vermont, USA. Okazy z tego miejsca są rzadkością na rynku i poszukiwane głównie przez wyspecjalizowanych kolekcjonerów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy chesterytu, zwłaszcza te o budowie włóknistej, są kruche i delikatne. Należy je czyścić wyłącznie za pomocą miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Unikać kontaktu z wodą, która może wnikać w strukturę agregatów i osłabiać je. ## Czego unikać Należy unikać myjek ultradźwiękowych, środków chemicznych oraz gwałtownych zmian temperatury. Struktura włóknista jest podatna na uszkodzenia mechaniczne, dlatego należy obchodzić się z okazami bardzo ostrożnie. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów chesterytu w zamkniętych pudełkach lub gablotach, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać umieszczania cięższych minerałów na delikatnych, włóknistych skupieniach.