Bustamite

Wzór chemiczny: Mn²⁺₂Ca₂Mn²⁺Ca(Si₃O₉)₂

Różowy do czerwonobrązowego krzemian wapnia i manganu, ceniony za intensywną barwę i często wykazujący efekt kociego oka.

## Charakterystyka Bustamit to krzemian wapnia i manganu, należący do grupy wollastonitu. Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym lub słupkowym, ale najczęściej występuje w formie skupień ziarnistych, włóknistych lub zbitych mas. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest barwa, od bladoróżowej, przez intensywnie różowoczerwoną, aż po czerwonobrązową. Ciemnienie barwy jest związane ze stopniem utlenienia manganu. Niektóre okazy, zwłaszcza te o budowie włóknistej, mogą wykazywać delikatny efekt kociego oka (chatoyancy). ## Właściwości fizyczne Bustamit charakteryzuje się twardością w zakresie 5.5-6.5 w skali Mohsa, co czyni go minerałem stosunkowo twardym. Ma połysk szklisty, a na powierzchniach przełamu bywa perłowy. Jest minerałem przeświecającym, a w cienkich odłamkach nawet przezroczystym. Jego gęstość wynosi około 3.3-3.45 g/cm³. ## Barwy i odmiany Dominującą barwą bustamitu jest róż, we wszystkich jego odcieniach - od pastelowego po głęboki, malinowy. Może być również pomarańczoworóżowy, czerwonawy, a nawet brązowoczerwony. Ciemne, niemal czarne plamy lub żyłki na powierzchni są zazwyczaj tlenkami manganu. Nie wyróżnia się formalnych odmian, ale w handlu okazy o intensywnej, jednolitej barwie bywają bardziej cenione. ## Historia i nazwa Minerał został nazwany na cześć meksykańskiego generała i prezydenta Anastasio Bustamante (1780-1853), który był również kolekcjonerem minerałów. Opisany został po raz pierwszy w 1826 roku przez Alexandre'a Brongniarta na podstawie okazów z kopalni Tetela de Ocampo w Meksyku. ## Zastosowania Bustamit jest przede wszystkim minerałem interesującym dla kolekcjonerów. Ze względu na atrakcyjną barwę i wystarczającą twardość, bywa sporadycznie szlifowany w formie kaboszonów, zwłaszcza jeśli wykazuje efekt kociego oka. Nie ma znaczenia przemysłowego.

Właściwości

Twardość Mohsa
5.5-6.5
Barwa
Pale to medium pink; brownish red; colourless to yellowish pink in transmitted light
Połysk
Vitreous to Pearly
Rysa
White
Gęstość
3.32
Łupliwość
On {100} perfect; on {110} and <mi>{1_10}</mi> good; on {010} poor.
Przełam
Irregular/Uneven,Splintery
Przezroczystość
Transparent,Translucent
Układ krystaliczny
Triclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Kluczowymi cechami diagnostycznymi bustamitu są jego charakterystyczna różowa do czerwonobrązowej barwa, szklisty połysk oraz często włóknista lub masywna budowa. Twardość (5.5-6.5) pozwala odróżnić go od miększych węglanów, takich jak rodochrozyt. Często współwystępuje z czarnymi tlenkami manganu, co jest dodatkową wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Bustamit bywa mylony z rodonitem i rodochrozytem. - **Rodonit** jest bardzo podobny, ale zazwyczaj ma nieco wyższą twardość (do 6.5) i często tworzy bardziej tabliczkowe kryształy. Pewne rozróżnienie często wymaga analizy chemicznej lub krystalograficznej. - **Rodochrozyt** jest znacznie bardziej miękki (twardość 3.5-4), reaguje z kwasami i ma doskonałą łupliwość romboedryczną, której bustamit nie posiada. - **Tugtupit** jest podobny kolorystycznie, ale jest znacznie rzadszy i wykazuje silną fluorescencję w świetle UV, czego bustamit zazwyczaj nie robi. ## Formy kryształów Dobrze wykształcone kryształy są rzadkie. Zazwyczaj mają postać spłaszczonych, tabliczkowych lub wydłużonych, słupkowych form. Najczęściej jednak bustamit tworzy skupienia włókniste o promienistym układzie, a także masywne, ziarniste lub zbite agregaty, często wrośnięte w skałę.

Środowisko występowania

## Geneza Bustamit jest minerałem typowym dla procesów metamorfizmu kontaktowego i metasomatozy. Powstaje w skarnach, czyli skałach powstałych na kontakcie intruzji magmowej (najczęściej granitowej) ze skałami węglanowymi (wapieniami, dolomitami) bogatymi w mangan. Wymaga specyficznych warunków chemicznych i stosunkowo wysokiej temperatury. ## Asocjacje mineralne Minerałami, które często towarzyszą bustamitowi, są kalcyt, rodonit, diopsyd, wollastonit, grossular (granat), tefroit, a także siarczki takie jak galena i sfaleryt. Często występuje razem z czarnymi tlenkami manganu, takimi jak hausmannit czy piroluzyt. ## Lokalizacje Najważniejsze i historyczne złoża bustamitu znajdują się w Meksyku (Tetela de Ocampo, Puebla). Znaczące okazy pochodzą również z Franklin i Sterling Hill w New Jersey, USA, gdzie jest częścią słynnych paragenez minerałów cynku i manganu. Inne znane lokalizacje to Broken Hill w Australii (Nowa Południowa Walia), kopalnie Wessels i N'Chwaning w Kuruman, RPA, a także niektóre stanowiska w Japonii i Szwecji (Långban).

Rzadkość

Niezbyt pospolity

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najwyżej cenione okazy bustamitu charakteryzują się intensywną, jednolitą, różowoczerwoną lub malinową barwą. Duże, dobrze wykształcone i zakończone kryształy są ekstremalnie rzadkie i osiągają bardzo wysokie ceny. W przypadku agregatów włóknistych, pożądany jest wyraźny efekt kociego oka po oszlifowaniu w kaboszon. Czystość materiału, czyli brak ciemnych wrostków tlenków manganu, również podnosi wartość okazu, chociaż kontrastowe, estetyczne wzory mogą być również atrakcyjne. Połączenie z innymi rzadkimi minerałami, np. z Franklin, jest dodatkowym atutem. ## Popularne stanowiska Za klasyczne i dostarczające najlepszej jakości materiału uważa się stanowiska w RPA (kopalnie Kalahari Manganese Fields, np. Wessels), które słyną z intensywnie czerwonych, częściowo jubilerskich okazów. Historycznie ważne i wciąż cenione są okazy z Franklin, New Jersey, USA. Okazy z Broken Hill w Australii również należą do światowej czołówki.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy bustamitu można bezpiecznie czyścić miękką szczoteczką pod bieżącą letnią wodą. W przypadku silniejszych zabrudzeń można użyć wody z niewielkim dodatkiem łagodnego mydła, a następnie dokładnie spłukać czystą wodą. Do osuszenia najlepiej użyć miękkiej szmatki lub sprężonego powietrza. ## Czego unikać Bustamit jest wrażliwy na działanie kwasów, w tym kwasu solnego i fluorowodorowego, które mogą go uszkodzić. Należy unikać kontaktu z silnymi chemikaliami i środkami czyszczącymi. Nie należy go również poddawać czyszczeniu w myjkach ultradźwiękowych ani parowych. Długotrwała ekspozycja na intensywne światło słoneczne może z czasem spowodować blaknięcie koloru. ## Przechowywanie Okazy kolekcjonerskie najlepiej przechowywać w osobnych pudełkach lub na miękkim podłożu, aby uniknąć zarysowań przez twardsze minerały (np. kwarc). Ze względu na możliwość blaknięcia, zaleca się przechowywanie z dala od bezpośredniego światła słonecznego.

Powiązane minerały

Źródła zewnętrzne

Źródła

Czytaj więcej