Bushmakinite

Wzór chemiczny: Pb²⁺₂Al(PO₄)(V⁵⁺O₄)(OH)

Buszmakinit to rzadki minerał z grupy fosforanów i wanadanów, wyróżniający się intensywnie żółtą barwą i występowaniem w postaci drobnych, tabliczkowych kryształów.

## Charakterystyka Buszmakinit jest uwodnionym fosforanem i wanadanem ołowiu i glinu. Tworzy bardzo małe, tabliczkowe lub listewkowe kryształy, rzadko przekraczające 0.3 mm długości, które często występują w promienistych lub nieregularnych skupieniach i agregatach. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest intensywna, kanarkowo-żółta do złocistożółtej barwa. Kryształy wykazują silny pleochroizm, zmieniając odcień z bezbarwnego na kanarkowo-żółty w zależności od orientacji. ## Właściwości fizyczne Kryształy buszmakinitu są elastyczne i dają się zginać. Minerał charakteryzuje się szklistym połyskiem. Jest minerałem stosunkowo miękkim, o twardości w skali Mohsa wynoszącej około 2.5. Jego gęstość jest znaczna i wynosi około 5.55 g/cm³, co jest typowe dla minerałów zawierających ołów. ## Barwy i odmiany Minerał ten występuje w odcieniach od kanarkowo-żółtego do złocistożółtego. Nie wyróżniono żadnych jego odmian. ## Historia i nazwa Buszmakinit został po raz pierwszy opisany w 1998 roku przez Igora V. Pekova, Olega V. Petersena, Aleksandra V. Voloshina i Siergieja N. Britvina. Nazwa minerału honoruje Anatolija F. Buszmakina (ur. 1947), rosyjskiego mineraloga z Instytutu Geologii i Geochemii w Jekaterynburgu, w uznaniu jego wkładu w badania minerałów Uralu. Miejsce typowe (locus typicus) to kopalnia Berezowska na Środkowym Uralu w Rosji. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, buszmakinit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach i mikromontażach.

Właściwości

Twardość Mohsa: 3-3.5
Barwa: Bright yellow
Połysk: vitreous
Rysa: Pale yellow
Gęstość: 0
Łupliwość: perfect {001}
Przełam: Irregular/Uneven,Step-Like
Przezroczystość: Translucent
Układ krystaliczny: Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Buszmakinit można rozpoznać po jego charakterystycznej, intensywnej kanarkowo-żółtej barwie, szklistym połysku oraz typowej formie występowania w postaci drobnych, tabliczkowych kryształów tworzących promieniste agregaty. Ze względu na mikroskopijne rozmiary, identyfikacja wymaga zazwyczaj powiększenia. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi wtórnymi minerałami ołowiu o żółtej barwie, takimi jak piromorfit czy mimetit. Odróżnia się od nich formą kryształów (cienkie tabliczki zamiast sześciobocznych pryzmatów) oraz środowiskiem występowania. Pewne rozróżnienie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza chemiczna (EDS) lub dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, cienkie i tabliczkowe, o przekroju listewkowym. Zazwyczaj tworzą promieniste lub nieregularne agregaty i skupienia na powierzchni skały macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Buszmakinit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (wietrzenia) złóż polimetalicznych, szczególnie tych bogatych w ołów, wanad i fosfor. Tworzy się w pustkach i szczelinach skał kwarcowych (żył kwarcowych) w wyniku procesów hydrotermalnych niskich temperatur. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami strefy utleniania. W lokalizacji typowej (kopalnia Berezowska) znaleziono go w towarzystwie piromorfitu, hinsdalitu, corkitu, anglesytu, cerusytu, chryzokoli, kwarcu i goethytu. ## Lokalizacje Buszmakinit jest minerałem ekstremalnie rzadkim. Poza miejscem typowym, czyli historyczną kopalnią złota Berezowska na Środkowym Uralu w Rosji, jego występowanie zostało potwierdzone jedynie w kilku miejscach na świecie, w tym w kopalni Red Gill w Caldbeck Fells (Kumbria, Anglia) oraz w kopalni Bali Lo w rejonie Lavrion (Grecja).

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska buszmakinitu jest determinowana przez bogactwo i estetykę agregatów na matrycy skalnej. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnymi, dobrze uformowanymi, promienistymi skupieniami intensywnie żółtych kryształów, kontrastującymi z podłożem. Ze względu na mikroskopijne rozmiary, okazy są oceniane pod powiększeniem. Ważna jest również asocjacja z innymi rzadkimi minerałami. ## Popularne stanowiska Najbardziej znane i klasyczne okazy pochodzą z miejsca typowego - kopalni Berezowska w Rosji. Materiał z tej lokalizacji jest uważany za wzorcowy dla tego gatunku mineralnego.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy buszmakinitu są niezwykle delikatne i zazwyczaj mikroskopijnej wielkości. Należy unikać jakiegokolwiek czyszczenia mechanicznego. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można użyć sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości, aby usunąć luźne cząstki kurzu. Nie należy stosować wody ani żadnych chemikaliów. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami i innymi środkami chemicznymi, które mogą uszkodzić minerał. Kryształy są miękkie i elastyczne, ale jednocześnie kruche, więc należy unikać wszelkich nacisków mechanicznych i wibracji. Ze względu na zawartość ołowiu, należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po kontakcie z minerałem. ## Przechowywanie Okazy buszmakinitu, najczęściej w formie mikromontaży, powinny być przechowywane w stabilnych, zamykanych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i wilgocią. Należy unikać ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne i skrajne temperatury.