Buserite

Wzór chemiczny: Na4Mn3+6Mn4+8O27·21H2O

Historyczna, zdyskwalifikowana nazwa dla grupy syntetycznych i naturalnych uwodnionych tlenków manganu, które nie stanowią odrębnego gatunku mineralnego.

Opis

## Charakterystyka Buserite nie jest uznawanym, odrębnym minerałem, a jego nazwa została oficjalnie zdyskwalifikowana przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA). Historycznie termin ten odnosił się do syntetycznych lub naturalnych, uwodnionych tlenków manganu o charakterystycznej strukturze warstwowej z odległością między warstwami wynoszącą około 10 angstremów (10Å). Materiały te mają postać bardzo drobnoziarnistych, ziemistych lub sadzowatych skupień o czarnej lub brunatnoczarnej barwie i matowym połysku. ## Właściwości fizyczne Ze względu na to, że buseryt nie jest zdefiniowanym minerałem, jego właściwości fizyczne są zmienne. Skupienia są zazwyczaj bardzo miękkie i lekkie, o niskiej gęstości, co wynika z porowatej budowy i dużej zawartości wody w strukturze. Łatwo brudzą palce przy dotyku. ## Barwy i odmiany Opisywane materiały są jednolicie czarne, rzadziej ciemnobrunatne. Nie wyróżnia się odmian w sensie mineralogicznym. ## Historia i nazwa Nazwa została nadana na cześć szwajcarskiego chemika Wernera Busera, który jako pierwszy zsyntetyzował i opisał tę fazę w latach 50. XX wieku. Późniejsze badania wykazały, że naturalne substancje określane jako buseryt są w rzeczywistości innymi minerałami manganu, takimi jak todorokit lub birnessyt, albo ich mieszaninami. Syntetyczny buseryt okazał się niestabilny i łatwo odwadnia się do birnessytu. Z tych powodów nazwa została zdyskwalifikowana i nie powinna być używana do opisu naturalnych minerałów.

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja materiałów historycznie nazywanych buserytem jest niemożliwa bez zaawansowanych technik analitycznych, przede wszystkim dyfrakcji rentgenowskiej (XRD), która pozwala określić strukturę krystaliczną i rzeczywistą przynależność mineralną (np. do todorokitu lub birnessytu). Wizualnie są one nieodróżnialne od innych tlenków manganu. ## Odróżnianie od podobnych Można je pomylić z całą grupą czarnych, ziemistych tlenków manganu określanych zbiorczo jako "wad", a także z piroluzytem, birnessytem, todorokitem, kryptomelanem czy hollandytem. Rozróżnienie na podstawie cech zewnętrznych nie jest możliwe. ## Formy kryształów Nie tworzy widocznych gołym okiem kryształów. Występuje wyłącznie w formie bardzo drobnoziarnistych, sadzowatych, proszkowych lub ziemistych skupień i naskorupień.

Środowisko geologiczne

## Geneza Fazy manganowe tego typu tworzą się w niskotemperaturowych, utleniających środowiskach wodnych. Powstają w wyniku wytrącania z wody morskiej, jako główny składnik głębokomorskich konkrecji i skorup manganowych. Występują również na lądzie jako produkty wietrzenia innych minerałów manganu oraz w osadach jeziornych i bagiennych. ## Asocjacje mineralne Współwystępują z innymi tlenkami i wodorotlenkami manganu (todorokit, birnessyt, ranciéit, piroluzyt, kryptomelan) oraz żelaza (goethyt, ferrihydryt). ## Lokalizacje Termin "buseryt" był historycznie powiązany z materiałem pochodzącym z głębokomorskich guzków manganowych z dna Oceanu Spokojnego. Ponieważ nazwa jest zdyskwalifikowana, nie ma oficjalnych lokalizacji występowania tego "minerału".

Rzadkość

Zdyskwalifikowany

Aspekty kolekcjonerskie

## Kryteria jakości Buserite nie jest minerałem w sensie formalnym i nie stanowi przedmiotu zainteresowania kolekcjonerów. Okazy zawierające fazy dawniej określane tą nazwą (np. fragmenty konkrecji manganowych) mają wyłącznie wartość naukową i studyjną. ## Ceny rynkowe Brak rynku kolekcjonerskiego i związanych z nim cen. ## Popularne stanowiska Nie istnieją żadne stanowiska cenione przez kolekcjonerów.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Nie dotyczy, materiał nie jest przedmiotem kolekcjonerskim. Okazy badawcze są ekstremalnie delikatne i kruche, rozpadające się w kontakcie z wodą. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, chemikaliami, a także jakichkolwiek naprężeń mechanicznych, które mogą zniszczyć próbkę. ## Przechowywanie Próbki badawcze wymagają przechowywania w szczelnych, stabilnych pojemnikach, chroniących przed wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi.