Burroite

Wzór chemiczny: (N<sup>3-</sup>H<sub>4</sub>)<sub>2</sub>Ca<sub>2</sub>[V<sup>5+</sup><sub>10</sub>O<sub>28</sub>]·15H<sub>2</sub>O

Burroit to bardzo rzadki, uwodniony wanadan wapnia i amonu, tworzący eflorescencyjne naloty o barwie od żółtozielonej do oliwkowozielonej.

## Charakterystyka Burroit jest minerałem z grupy wanadanów, chemicznie klasyfikowanym jako uwodniony wanadan wapnia i amonu. Występuje w postaci eflorescencyjnych (wykwitających) nalotów i skorup na powierzchni skał, głównie piaskowców. Tworzy skupienia filcowatych lub spilśnionych agregatów, zbudowanych z bardzo drobnych, listewkowych kryształów, których długość nie przekracza 0.2 mm. Jego wygląd jest delikatny i kruchy. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest bardzo miękki, o twardości w skali Mohsa wynoszącej około 2. Połysk określany jest jako szklisty do perłowego, szczególnie widoczny na powierzchniach poszczególnych kryształków w agregacie. Jest przeświecający. Jego gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 2.41 g/cm³. ## Barwy i odmiany Burroit charakteryzuje się żywą, specyficzną kolorystyką. Jego barwa waha się od jaskrawej żółtozielonej do oliwkowozielonej. Nie wyróżniono żadnych jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia - kopalni Burro w dystrykcie Slick Rock, w hrabstwie San Miguel (Kolorado, USA). Został on oficjalnie uznany za nowy gatunek minerału przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2017 roku. Jest to więc minerał poznany i opisany stosunkowo niedawno. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i występowanie w postaci niewielkich nalotów, burroit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cennym nabytkiem dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów rzadkich minerałów.

Właściwości

Twardość Mohsa
~2
Połysk
Vitreous, Pearly
Rysa
Pale green
Gęstość
2.41
Łupliwość
Perfect on {010}
Przezroczystość
Translucent
Układ krystaliczny
Triclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi burroitu są jego forma występowania (eflorescencyjne, filcowe naloty), specyficzna żółtozielona do oliwkowej barwa oraz środowisko geologiczne. Występuje na ścianach wyrobisk kopalnianych w piaskowcu. Jego miękkość i delikatność są również istotnymi wskazówkami diagnostycznymi. Ostateczna identyfikacja wymaga jednak zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza chemiczna (EDS) lub dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Burroit może być mylony z innymi wtórnymi minerałami wanadu o podobnych barwach, takimi jak pascoit, huemulit czy niektóre minerały uranylu (np. karnotyt). Odróżnia go obecność jonów amonowych w strukturze, specyficzny listewkowy pokrój kryształów (widoczny pod powiększeniem) oraz doskonała łupliwość. Współwystępowanie z innymi wanadanami jest typowe, ale precyzyjne rozróżnienie w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwe. ## Formy kryształów Tworzy skupienia bardzo małych, listewkowych kryształów, które układają się w spilśnione lub filcowe agregaty. Występuje także w formie skorup i nalotów na skale macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Burroit jest minerałem wtórnym, który powstaje w warunkach hipergenicznych. Tworzy się jako produkt wietrzenia pierwotnych rud wanadu. Jego formowanie obserwuje się jako współczesny wykwit (eflorescencja) na ścianach piaskowcowych w suchych wyrobiskach kopalnianych, w wyniku oddziaływania wód i powietrza na minerały pierwotne. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w towarzystwie innych minerałów wanadu. Do najczęściej spotykanych asocjacji należą korvusyt, montroseit, pascoit, huemulit oraz gips. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania burroitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Burro, w dystrykcie Slick Rock, w hrabstwie San Miguel, w stanie Kolorado, USA.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu burroitu, będącego zazwyczaj mikrominerałem, ocenia się na podstawie kilku kryteriów. Najważniejsza jest obfitość i nasycenie barwy nalotu na skale macierzystej (matriksie). Wyżej cenione są okazy, na których pod powiększeniem widoczne są dobrze wykształcone, choć drobne, listewkowe kryształy. Atrakcyjność podnosi również obecność rzadkich minerałów towarzyszących na tym samym fragmencie skały. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów burroitu jest jego lokalizacja typowa w Kolorado, USA. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim materiały pochodzą z tej jednej kopalni.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy burroitu są niezwykle delikatne i wrażliwe. Czyszczenie należy ograniczyć do absolutnego minimum. Dopuszczalne jest jedynie bardzo ostrożne usunięcie kurzu za pomocą strumienia sprężonego powietrza z dużej odległości lub przy użyciu wyjątkowo miękkiego pędzelka (np. z włosia wiewiórki). Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu z wodą i innymi płynami. ## Czego unikać Jako minerał uwodniony i eflorescencyjny, burroit jest wrażliwy na zmiany wilgotności i temperatury. Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, która może go rozpuścić lub uszkodzić. Nie wolno go podgrzewać ani wystawiać na działanie suchego powietrza, gdyż może to prowadzić do utraty wody z jego struktury i rozpadu. Należy chronić go przed chemikaliami, ultradźwiękami oraz uszkodzeniami mechanicznymi. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w szczelnie zamykanych pojemnikach (np. typu "perky box"), które pomagają utrzymać stabilny mikroklimat i chronią przed kurzem oraz uszkodzeniami. Ekspozycja powinna odbywać się z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej