Brass

Wzór chemiczny: CuZn

Mosiądz jest naturalnie występującym stopem miedzi i cynku, uznanym za minerał, tworzącym drobne, metaliczne ziarna o charakterystycznej żółtej barwie.

## Charakterystyka Naturalny mosiądz jest minerałem z grupy pierwiastków rodzimych, będącym stopem miedzi i cynku. Występuje niezwykle rzadko w postaci niewielkich, nieregularnych ziaren lub blaszek, zwykle o rozmiarach nieprzekraczających kilku milimetrów. Jego wygląd jest identyczny z produktem wytwarzanym przemysłowo - ma charakterystyczny metaliczny połysk i żółtą barwę, przypominającą złoto. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest nieprzezroczysty i posiada metaliczny połysk. Jego twardość w skali Mohsa wynosi około 3.5, co jest wartością zbliżoną do syntetycznego mosiądzu. Jest to materiał kowalny i ciągliwy. ## Barwy i odmiany Barwa mosiądzu jest typowo żółta, a jej odcień może się nieznacznie różnić w zależności od dokładnego stosunku miedzi do cynku. W naturze nie wyróżnia się nazwanych odmian tego minerału, a jego skład chemiczny może być zmienny. Znane są inne naturalne stopy Cu-Zn, takie jak zhanghengit (β-mosiądz). ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi bezpośrednio od powszechnie znanego, wytwarzanego przez człowieka stopu o tej samej nazwie. Naturalny mosiądz został po raz pierwszy opisany jako minerał w 1980 roku na podstawie znalezisk w Rosji. Międzynarodowe Stowarzyszenie Mineralogiczne (IMA) oficjalnie uznało go za odrębny gatunek mineralny. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary, naturalny mosiądz nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, stanowiąc ciekawostkę mineralogiczną.

Właściwości

Twardość Mohsa: 3.5
Połysk: Metaliczny
Rysa: Jasnożółta
Gęstość: 8.4-8.5
Łupliwość: Brak
Przełam: Haczykowaty
Przezroczystość: Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny: Heksagonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie naturalnego mosiądzu jest trudne i zazwyczaj wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak analiza EDS (spektroskopia dyspersji energii promieniowania rentgenowskiego), w celu potwierdzenia składu chemicznego (miedź i cynk). Wizualnie, w skale macierzystej, można go zidentyfikować po charakterystycznej żółtej barwie i metalicznym połysku, które odróżniają go od większości innych minerałów. ## Odróżnianie od podobnych Naturalny mosiądz można łatwo pomylić ze złotem rodzimym, które ma podobną barwę i połysk. Złoto jest jednak znacznie gęstsze i bardziej miękkie. Piryt również bywa podobny, ale jest twardszy, bardziej kruchy i krystalizuje w formie regularnych sześcianów. Chalkopiryt ma podobny połysk, ale jego barwa jest bardziej mosiężnożółta i często z tęczowym nalotem. ## Formy kryształów Minerał ten tworzy nieregularne, anhedralne (niewykształcone) ziarna i blaszki, zwykle o niewielkich rozmiarach. Nie obserwuje się go w formie dobrze wykształconych kryształów.

Środowisko występowania

## Geneza Naturalny mosiądz jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego niskich temperatur. Powstaje w wyniku procesów zachodzących w serpentynitach, gdzie płyny hydrotermalne bogate w cynk oddziałują na skały zawierające miedź. Może również tworzyć się w strefach utleniania złóż kruszcowych. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z minerałami takimi jak chalkopiryt, magnetyt, awaruit, pentlandyt, a także z innymi naturalnymi stopami miedzi i cynku. Często jest znajdowany w towarzystwie minerałów z grupy serpentynu. ## Lokalizacje Najważniejsze potwierdzone stanowiska naturalnego mosiądzu na świecie to m.in. masyw Tołbaczyk na Kamczatce (Rosja), gdzie dokonano pierwszego odkrycia, a także wystąpienia w obwodzie czelabińskim na Uralu (Rosja) oraz w prefekturze Okayama w Japonii.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu z naturalnym mosiądzem zależy przede wszystkim od wielkości i bogactwa skupień ziaren w skale macierzystej. Najbardziej cenione są okazy, na których ziarna mosiądzu są wyraźnie widoczne gołym okiem, mają intensywną, czystą barwę i tworzą kontrastujące nagromadzenia na tle skały. Ze względu na mikroskopowy charakter większości znalezisk, każdy okaz z widocznymi ziarnami jest uważany za wartościowy. ## Popularne stanowiska Zdecydowana większość okazów kolekcjonerskich pochodzi z lokalizacji w Rosji, zwłaszcza z masywu wulkanicznego Tołbaczyk na Kamczatce, który jest uważany za lokalizację typową dla tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z naturalnym mosiądzem są zazwyczaj mikroskopijne i osadzone w skale macierzystej. Czyszczenie powinno ograniczać się do delikatnego usunięcia kurzu za pomocą miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza. Należy unikać kontaktu z wodą i środkami chemicznymi. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami, zasadami i innymi chemikaliami, które mogą reagować z miedzią i cynkiem, prowadząc do korozji i zmiany barwy. Długotrwała ekspozycja na wilgoć może powodować utlenianie i powstawanie patyny. Należy chronić okazy przed zarysowaniem przez twardsze minerały. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w suchym miejscu, najlepiej w zamkniętym pudełku klaserowym lub gablocie, aby chronić je przed kurzem, wilgocią i zanieczyszczeniami z powietrza. Ze względu na mały rozmiar ziaren, idealne są pudełka typu "micromount".