Bottinoite

Wzór chemiczny: Ni²⁺Sb⁵⁺₂(OH)₁₂·₆H₂O

Bottinoit to rzadki uwodniony hydroksyantymonian niklu, tworzący charakterystyczne, bladoniebieskie kryształy o heksagonalnym zarysie.

## Charakterystyka Bottinoit jest rzadkim minerałem wtórnym z grupy bottinoitu, chemicznie klasyfikowanym jako uwodniony hydroksyantymonian niklu. Występuje w postaci niewielkich, sześciobocznych, tabliczkowych kryształów, często zgrupowanych w rozetkowe lub promieniste agregaty. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest delikatna, bladoniebieska lub niebieskozielona barwa. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, z twardością 3.5 w skali Mohsa. Kryształy wykazują szklisty połysk i są przezroczyste. Gęstość bottinoitu wynosi około 2.83 g/cm³, co jest wartością przeciętną dla minerałów tego typu. ## Barwy i odmiany Bottinoit występuje w jednolitym, pastelowym zakresie barw, od bladoniebieskiej do jasnej niebieskozielonej. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia - kopalni Bottino w gminie Stazzema (Prowincja Lukka, Toskania, Włochy). Został on po raz pierwszy opisany w 1992 roku przez T.M.M. Brizziego, G. Favreau i P. Orlandiego i zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w tym samym roku. ## Zastosowania Bottinoit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie minerałem o znaczeniu naukowym i kolekcjonerskim, poszukiwanym ze względu na swoją rzadkość i estetykę.

Właściwości

Twardość Mohsa: 3.5
Połysk: Vitreous
Rysa: Very light blue
Gęstość: 2.83
Przełam: Conchoidal
Przezroczystość: Transparent
Układ krystaliczny: Trigonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Cechami charakterystycznymi bottinoitu są jego bladoniebieska barwa, heksagonalny zarys tabliczkowych kryształów oraz występowanie w strefach utleniania złóż kruszców niklu i antymonu. Bardzo jasnoniebieska rysa jest również pomocna w identyfikacji. ## Odróżnianie od podobnych Bottinoit bywa mylony z innymi wtórnymi minerałami niklu o podobnej barwie, takimi jak jamboryt czy reevesyt, jednak różni się od nich formą kryształów i składem chemicznym (obecnością antymonu). Od chalkantytu odróżnia go brak rozpuszczalności w wodzie i niższa intensywność barwy. ## Formy kryształów Minerał ten tworzy cienkie, tabliczkowe kryształy o sześciobocznym (heksagonalnym) zarysie. Kryształy te często łączą się w niewielkie, rozetkowe lub promieniste agregaty, a także tworzą cienkie naloty i skorupy na skale macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Bottinoit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (wietrzenia) hydrotermalnych złóż kruszcowych bogatych w nikiel i antymon. Tworzy się w wyniku reakcji wód powierzchniowych z pierwotnymi siarczkami i arsenkami. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi minerałami strefy utlenienia. W lokalizacji typowej (kopalnia Bottino) znaleziono go w towarzystwie ullmannitu, chalkostybitu, bindheimitu, brandholzitu i kermesytu. ## Lokalizacje Najważniejszym i typowym miejscem występowania bottinoitu jest kopalnia Bottino w Toskanii we Włoszech. Znany jest również z kilku innych światowych lokalizacji, w tym z kopalni Silbereck w austriackim Salzburgu oraz z kopalni Kmety w Nižnej Slanej na Słowacji.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o wyraźnym heksagonalnym zarysie, tworzące estetyczne, rozetkowe agregaty. Intensywność i czystość bladoniebieskiej barwy również podnoszą wartość okazu. Ważny jest także kontrast z matrycą skalną, na której występuje. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej poszukiwane i klasyczne okazy pochodzą z lokalizacji typowej - kopalni Bottino we Włoszech. Materiał z innych znanych stanowisk, jak Silbereck w Austrii, jest również ceniony, ale to włoskie okazy uchodzą za wzorcowe dla tego gatunku.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy bottinoitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając wyłącznie miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na jego niską twardość i potencjalną reaktywność, należy unikać mycia w wodzie, a zwłaszcza stosowania ultradźwięków. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z kwasami i innymi chemikaliami. Minerał jest wrażliwy na wysoką temperaturę, która może prowadzić do jego dehydratacji i zniszczenia struktury. Należy również chronić go przed zarysowaniem przez twardsze minerały. ## Przechowywanie Kolekcjonerskie okazy bottinoitu najlepiej przechowywać w osobnych, zamykanych pudełkach klaserowych, aby uniknąć otarć i kontaktu z kurzem. Nie wymaga specjalnych warunków dotyczących wilgotności czy światła, ale zaleca się trzymanie go z dala od bezpośredniego nasłonecznienia i źródeł ciepła.