Botallackite
Wzór chemiczny: Cu²⁺₂Cl(OH)₃
Botallackit to rzadki polimorf atacamitu, tworzący cienkie, tabliczkowe kryształy o charakterystycznej niebieskozielonej barwie.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 3
- Barwa
- Mountain-green, bluish green to green; pale bluish green in transmitted light
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- Pale green
- Gęstość
- 3.6
- Łupliwość
- In one direction perpendicular to Z axis
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Transparent,Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Botallackit można rozpoznać po jego charakterystycznej niebieskozielonej barwie, cienkich, tabliczkowych kryształach często tworzących rozetkowe agregaty oraz występowaniu w strefach utleniania złóż miedzi. Jest to minerał wtórny, zwykle znajdowany w niewielkich ilościach na innych minerałach. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi wtórnymi minerałami miedzi, takimi jak atacamit, paratacamit, clinoatacamit czy spangolit. Atacamit i paratacamit tworzą zazwyczaj pryzmatyczne lub ziarniste kryształy, w przeciwieństwie do cienkich tabliczek botallackitu. Spangolit ma podobną barwę, ale krystalizuje w układzie trygonalnym, tworząc inne formy kryształów. Ostateczne odróżnienie od jego polimorfów często wymaga zaawansowanych metod analitycznych (np. XRD). ## Formy kryształów Kryształy są zazwyczaj bardzo małe, cienkie, tabliczkowe lub listewkowe, spłaszczone. Często występują w postaci promienistych lub rozetkowych agregatów, a także jako cienkie naskorupienia i powłoki.
Środowisko występowania
## Geneza Botallackit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania (gossanach) złóż miedzi, szczególnie w środowisku bogatym w chlorki, takim jak obszary nadmorskie. Tworzy się w wyniku działania słonej wody na minerały pierwotne miedzi. Może również powstawać na starożytnych żużlach hutniczych zanurzonych w wodzie morskiej. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami miedzi, takimi jak atacamit, paratacamit, clinoatacamit, malachit, a także z kuprytem, tenorytem, kalcytem i kwarcem. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska na świecie to historyczna lokalizacja typowa - kopalnia Botallack w Kornwalii (Wielka Brytania). Inne znane miejsca występowania to półwysep Lizard w Kornwalii, kopalnie w rejonie Lavrion w Grecji, pustynia Atakama w Chile, a także niektóre lokalizacje w Arizonie (USA) i Saksonii (Niemcy).
Rzadkość
Rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy botallackitu charakteryzują się dobrze wykształconymi, ostrymi kryształami o intensywnej, niebieskiej lub niebieskozielonej barwie. Wysoko oceniane są bogate agregaty rozetkowe na kontrastującej matrycy skalnej. Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, okazy są zazwyczaj typu "micromount", a ich wartość rośnie wraz z wielkością i estetyką kryształów. ## Popularne stanowiska Klasyczne i najbardziej pożądane okazy pochodzą z historycznych kopalń w Kornwalii, zwłaszcza z Botallack i Levant. Okazy z greckiego Lavrion również są cenione przez kolekcjonerów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy botallackitu są niezwykle delikatne i wrażliwe. Czyszczenie powinno być ograniczone do absolutnego minimum. Jeśli jest to konieczne, można użyć bardzo miękkiego pędzelka do usunięcia luźnego pyłu. Należy unikać wody, a zwłaszcza ultradźwięków i myjek parowych, które zniszczą okaz. ## Czego unikać Minerał jest wrażliwy na chemikalia, w tym kwasy i amoniak. Należy unikać nagłych zmian temperatury oraz długotrwałej ekspozycji na silne światło, które może spowodować blaknięcie. Botallackit jest niestabilny w warunkach niskiej wilgotności i może ulec dehydratacji lub transformacji w inne, stabilniejsze minerały, jak atacamit. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich (tzw. "micromount boxes"), aby chronić je przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i wahaniami wilgotności. Ekspozycja powinna odbywać się w stabilnych warunkach, z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła.