Borocookeite
Wzór chemiczny: LiAl<sub>4</sub>(Si<sub>3</sub>B)O<sub>10</sub>(OH)<sub>8</sub>
Borocookeit to rzadki minerał z grupy chlorytów, litowo-glinowy borokrzemian strukturalnie powiązany z cookeitem.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5-3.5
- Połysk
- Perłowy, Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.96
- Łupliwość
- Doskonała wg {001}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przeświecający do nieprzezroczystego
- Układ krystaliczny
- Jednoskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja borocookeitu jest trudna bez zaawansowanych metod badawczych. Wstępnie można go rozpoznać po formie występowania - drobnołuseczkowych, rozetkowych agregatach o perłowym połysku. Jego niska twardość i doskonała łupliwość w jednym kierunku są również cechami pomocniczymi. Pewne rozpoznanie wymaga jednak analizy chemicznej (w celu wykrycia litu i boru) oraz rentgenowskiej analizy strukturalnej (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Borocookeit jest wizualnie niemal niemożliwy do odróżnienia od cookeitu, talku, muskowitu czy innych minerałów ilastych o podobnym wyglądzie. Cookeit nie zawiera boru. Talk jest znacznie bardziej miękki (twardość 1) i sprawia wrażenie tłustego w dotyku. Drobnołuseczkowy muskowit jest twardszy i bardziej sprężysty. ## Formy kryształów Kryształy borocookeitu są pseudoheksagonalne, tabliczkowe lub łuseczkowate. Zazwyczaj występują w formie promienistych, rozetkowych lub sferulitycznych agregatów. Spotykany jest również w postaci zbitych, kryptokrystalicznych mas.
Środowisko występowania
## Geneza Borocookeit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego. Powstaje w wyniku metasomatycznych przemian skał bogatych w glin, w warunkach podwyższonej aktywności litu i boru. Tworzy się w żyłach hydrotermalnych przecinających różne typy skał. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z kwarcem, kalcytem, fluorytem, cookeitem, elbaitem (odmiana turmalinu), danburytem oraz różnymi minerałami z grupy zeolitów. ## Lokalizacje Najważniejsze i najlepiej udokumentowane stanowiska borocookeitu na świecie to: - Złoże borokrzemianowe Itatskoe w Górach Jenisejskich, Transbaikalia, Rosja (miejsce typowe). - Kopalnia Darra-i-Pech w prowincji Kunar, Afganistan. - Stanowisko Scoville w hrabstwie Litchfield, Connecticut, USA.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jako minerał rzadki i zazwyczaj mikroskopijny, borocookeit jest ceniony głównie za samo potwierdzone występowanie w kolekcji specjalistycznej. Najbardziej pożądane są okazy, gdzie agregaty są dobrze wykształcone, tworzą wyraźne rozetki i są bogato nagromadzone na matrycy skalnej. Kontrast barwny z minerałami towarzyszącymi (np. z kwarcem) podnosi walory estetyczne. Ze względu na mikroskopijny charakter, okazy często sprzedawane są jako "micromounts". ## Popularne stanowiska Okazy pochodzące z miejsca typowego w Rosji oraz z Afganistanu są najbardziej cenione przez kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy borocookeitu są bardzo miękkie i delikatne. Należy je czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Z uwagi na jego możliwą reaktywność i delikatną strukturę, odradza się stosowanie wody i jakichkolwiek środków chemicznych. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, kwasami i innymi chemikaliami. Minerał jest wrażliwy na zarysowania i uszkodzenia mechaniczne ze względu na swoją niską twardość i doskonałą łupliwość. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i ultradźwiękami. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w osobnych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich, aby zapobiec otarciom i kontaktowi z twardszymi minerałami. Należy chronić go przed kurzem i wilgocią.