Borax
Wzór chemiczny: Na<sub>2</sub>B<sub>4</sub>O<sub>5</sub>(OH)<sub>4</sub>·8H<sub>2</sub>O
Boraks to uwodniony boran sodu, który tworzy nietrwałe, bezbarwne lub białe kryształy, łatwo tracące wodę i przechodzące w tincalconit.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2-2.5
- Połysk
- Vitreous, Resinous, Greasy, Earthy
- Rysa
- White
- Gęstość
- 1.7-1.72
- Łupliwość
- Perfect on {100}, good on {110}, poor on {010}
- Przełam
- Conchoidal
- Przezroczystość
- Transparent to translucent, Opaque
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczowe cechy diagnostyczne boraksu to jego niska twardość (2-2.5), rozpuszczalność w wodzie, słodkawo-alkaliczny smak oraz szybka dehydratacja w suchym powietrzu, prowadząca do powstania białego, pylastego nalotu tincalconitu. Kryształy często mają charakterystyczny, krótki, pryzmatyczny kształt. ## Odróżnianie od podobnych Boraks można pomylić z innymi ewaporatami, takimi jak halit, kernit czy kolemanit. - **Halit** ma słony smak i doskonałą, trójkierunkową łupliwość (kostkową). - **Kernit** jest twardszy (twardość 3) i tworzy wydłużone, często drzazgowate agregaty. - **Kolemanit** jest znacznie twardszy (4.5) i nie rozpuszcza się tak łatwo w wodzie. - **Tincalconit**, produkt dehydratacji boraksu, jest pylasty i ma inny kształt kryształów (ośmiościany). ## Formy kryształów Boraks krystalizuje w układzie jednoskośnym, tworząc krótkie, pryzmatyczne kryształy o przekroju zbliżonym do sześcioboku. Często są one spłaszczone. Występuje również w formie skupień ziarnistych, masywnych, a także jako wykwity i naskorupienia.
Środowisko występowania
## Geneza Boraks jest minerałem ewaporatowym. Powstaje w wyniku odparowywania wód słonych jezior (tzw. playa) i wysychających basenów sedymentacyjnych w suchym, pustynnym klimacie. Krystalizuje bezpośrednio z wód bogatych w bor, sód i inne sole. Jest typowym minerałem sezonowym, który może rozpuszczać się i ponownie krystalizować w zależności od pory roku. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi boranami i ewaporatami, takimi jak halit, kernit, kolemanit, uleksyt, a także z siarczanami (tenardyt, mirabilit) i węglanami (trona, nahcolit). ## Lokalizacje Najważniejsze i najbardziej znane złoża boraksu na świecie znajdują się w Stanach Zjednoczonych, w Kalifornii (Searles Lake, Boron, Dolina Śmierci) oraz w Nevadzie. Duże złoża występują również w Turcji (Kirka), w Tybecie (Chiny), w Argentynie, Boliwii i Chile. Wiele z tych lokalizacji to wyschnięte dna słonych jezior.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są duże, dobrze wykształcone, przezroczyste i nieuszkodzone kryształy boraksu. Ponieważ minerał jest bardzo nietrwały, okazy, które zachowały swoją pierwotną formę, przejrzystość i połysk, są znacznie bardziej wartościowe. Okazy z klasycznych, historycznych lokalizacji, takich jak Searles Lake, również cieszą się dużym zainteresowaniem. Ze względu na trudności w konserwacji, wysokiej jakości boraks jest rzadkością w kolekcjach. ## Popularne stanowiska Najsłynniejsze okazy kolekcjonerskie pochodzą z kopalni U.S. Borax w Boron oraz z Searles Lake w hrabstwie San Bernardino w Kalifornii, USA. To stamtąd pozyskiwano duże, klasyczne kryształy. Historyczne znaczenie mają również złoża w Tybecie.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Boraks jest bardzo wrażliwy na wodę i zmiany wilgotności. Absolutnie nie należy go myć w wodzie, ponieważ ulegnie rozpuszczeniu. Do usuwania kurzu można użyć bardzo miękkiego, suchego pędzelka lub sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi płynami. Minerał jest bardzo wrażliwy na suche powietrze, które powoduje jego szybką dehydratację i rozpad (przejście w tincalconit). Należy chronić go przed bezpośrednim światłem słonecznym i źródłami ciepła, które przyspieszają ten proces. Jest skrajnie nietrwały w warunkach domowych. ## Przechowywanie Okazy boraksu wymagają specjalnych warunków. Najlepiej przechowywać je w szczelnie zamkniętych pojemnikach (np. typu "perky box") lub woreczkach strunowych, aby utrzymać stabilną, podwyższoną wilgotność. Można umieścić w pojemniku mały wacik nasączony wodą (ale nie dotykający okazu), aby zapobiec wysychaniu. Ekspozycja powinna odbywać się w zamkniętych gablotach z kontrolowaną wilgotnością.