Biringuccite

Wzór chemiczny: Na<sub>2</sub>B<sub>5</sub>O<sub>8</sub>(OH)·H<sub>2</sub>O

Biringuccyt to rzadki, bezbarwny lub biały uwodniony boran sodu, tworzący drobne, igiełkowe kryształy w osadach jezior boranowych.

## Charakterystyka Biringuccyt jest minerałem z gromady boranów, chemicznie uwodnionym boranem sodu. Występuje rzadko, tworząc skupienia drobnych, bezbarwnych do białych kryształów o igiełkowym lub włóknistym wyglądzie. Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, jego cechy makroskopowe są trudne do zaobserwowania, a identyfikacja wymaga zazwyczaj zaawansowanych technik analitycznych. ## Właściwości fizyczne Kryształy biringuccytu wykazują połysk szklisty do jedwabistego, w zależności od formy skupienia. Minerał jest przezroczysty do przeświecającego. Jego twardość w skali Mohsa wynosi około 2.5, a gęstość jest zbliżona do 2.14 g/cm³. ## Barwy i odmiany Biringuccyt jest zazwyczaj bezbarwny lub biały. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został po raz pierwszy opisany w 1961 roku przez Cesare Brisi i Federico Abbatistę. Nazwa "biringuccyt" honoruje Vannoccio Biringuccio (1480–1539), włoskiego metalurga i autora dzieła "De la Pirotechnia", uważanego za jedną z pierwszych drukowanych książek o metalurgii. ## Zastosowania Biringuccyt nie ma żadnych zastosowań przemysłowych. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego i kolekcjonerskiego dla wyspecjalizowanych zbieraczy rzadkich minerałów.

Właściwości

Twardość Mohsa
2.5
Połysk
Vitreous to Silky
Rysa
White
Gęstość
2.14
Łupliwość
Perfect on {100}, Good on {010}
Przełam
Uneven
Przezroczystość
Transparent to Translucent
Układ krystaliczny
Monoclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja biringuccytu w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwa. Wymaga specjalistycznych metod laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) i analiza chemiczna. W kolekcji można go podejrzewać na podstawie włóknistego lub igiełkowego wyglądu, niskiej twardości i pochodzenia z lokalizacji typowych dla boranów. ## Odróżnianie od podobnych Biringuccyt może być mylony z innymi białymi, włóknistymi boranami, takimi jak uleksyt czy kolemanit. Uleksyt jest znany z efektu "kamienia telewizyjnego", którego biringuccyt nie wykazuje. Ostateczne odróżnienie od innych podobnych minerałów wymaga jednak analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Minerał ten tworzy bardzo drobne, igiełkowe lub włoskowe kryształy, które często występują w postaci promienistych lub splątanych agregatów i skupień włóknistych. Rzadziej obserwuje się go w formie nalotów i skorup.

Środowisko występowania

## Geneza Biringuccyt jest minerałem pochodzenia ewaporacyjnego. Powstaje w wyniku odparowywania wód słonych jezior bogatych w bor (tzw. salarów lub boranowych playa), w warunkach klimatu suchego i gorącego. Krystalizuje bezpośrednio z solanek lub w trakcie diagenezy osadów jeziornych. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi ewaporatami, zwłaszcza z innymi boranami oraz solami. Najczęściej towarzyszą mu boraks, kernit, uleksyt, tincalconit, a także halit i tenardyt. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska występowania biringuccytu znajdują się w USA, w osadach wyschniętych jezior w Kalifornii (Boron w hrabstwie Kern, Searles Lake w hrabstwie San Bernardino) oraz w Nevadzie. Notowany jest również z regionu Tincalayu w Argentynie oraz z Laguny Salinas w Peru.

Rzadkość

Rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów biringuccytu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa i estetyki skupień igiełkowych kryształów. Najbardziej cenione są próbki z dobrze wykształconymi, gęstymi agregatami na niewielkiej matrycy skalnej. Ze względu na rzadkość, każdy dobrze zdefiniowany okaz jest wartościowy dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów. ## Popularne stanowiska Najbardziej znane i cenione okazy pochodzą z klasycznych lokalizacji boranowych w Kalifornii, USA, zwłaszcza z kopalni w Boron i z rejonu jeziora Searles. Okazy z tych miejsc są uważane za materiał referencyjny dla tego gatunku.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na rozpuszczalność w wodzie i niską twardość, okazy biringuccytu nie powinny być czyszczone na mokro. Najbezpieczniejszą metodą jest delikatne usunięcie kurzu za pomocą miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, kwasami oraz innymi płynami, które mogą rozpuścić lub uszkodzić minerał. Jest wrażliwy na uszkodzenia mechaniczne z powodu niskiej twardości. Należy chronić go przed wilgocią i zmianami temperatury. ## Przechowywanie Okazy biringuccytu powinny być przechowywane w suchym, stabilnym środowisku. Najlepiej umieścić je w szczelnym, zamykanym pudełku z materiałem pochłaniającym wilgoć (np. żelem krzemionkowym), aby zapobiec degradacji. Należy go przechowywać osobno od twardszych minerałów, aby uniknąć zarysowań.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej