Biehlite

Wzór chemiczny: Sb₃+₂Mo₆+O₆

Biehlit to bardzo rzadki antymono-molibdenian, tworzący drobne, żółte kryształy o silnym, diamentowym połysku.

## Charakterystyka Biehlit jest tlenkiem antymonu i molibdenu, występującym w postaci bardzo małych, tabliczkowych lub listewkowych kryształów, rzadko przekraczających 0.2 mm długości. Zazwyczaj tworzy promieniste agregaty lub rozetki. Jest minerałem przezroczystym o intensywnej, cytrynowożółtej do złocistożółtej barwie i charakterystycznym, bardzo silnym połysku określanym jako diamentowy. ## Właściwości fizyczne Kryształy biehlitu są elastyczne i dają się zginać. Twardość w skali Mohsa jest szacowana na 1-2, co czyni go minerałem bardzo miękkim. Gęstość obliczona na podstawie wzoru chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 5.86 g/cm³. Wykazuje doskonałą łupliwość w jednym kierunku. ## Barwy i odmiany Minerał ten występuje w odcieniach od cytrynowożółtego do złocistożółtego. Nie wyróżniono żadnych jego odmian. ## Historia i nazwa Biehlit został odkryty na próbkach pochodzących z kopalni Tsumeb w Namibii, które od dekad znajdowały się w prywatnej kolekcji. Został opisany i uznany za nowy gatunek minerału przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Mineralogiczne (IMA) w 1999 roku. Nazwa honoruje Dietera Biehla, niemieckiego kolekcjonera minerałów, który jako pierwszy zwrócił uwagę na nietypowy minerał na posiadanych okazach. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, biehlit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie obiektem zainteresowania wyspecjalizowanych kolekcjonerów i naukowców.

Właściwości

Twardość Mohsa: 1-2
Połysk: Diamentowy
Rysa: Jasnożółta
Gęstość: 5.86
Łupliwość: Doskonała wg {010}
Przełam: Nierówny
Przezroczystość: Przezroczysty
Układ krystaliczny: Rombowy

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Biehlit można rozpoznać po jego charakterystycznej cytrynowożółtej barwie, bardzo silnym diamentowym połysku oraz typowej formie występowania w postaci drobnych, tabliczkowych kryształów tworzących promieniste agregaty. Jego ekstremalna miękkość jest również cechą diagnostyczną, choć trudną do zweryfikowania bez uszkodzenia okazu. ## Odróżnianie od podobnych Ze względu na unikalne połączenie cech i ekstremalną rzadkość, jest mało prawdopodobne, aby pomylić go z innymi minerałami. W obrębie lokalizacji typowej (Tsumeb) mógłby być mylony z innymi wtórnymi minerałami molibdenu lub wanadu, jednak jego specyficzny pokrój, połysk i skład chemiczny pozwalają na jednoznaczną identyfikację za pomocą metod analitycznych. ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, zwykle o wymiarach do 0.2 x 0.05 x 0.01 mm. Mają pokrój tabliczkowy lub listewkowy, często spłaszczony. Tworzą charakterystyczne, promieniste lub gwiaździste agregaty i rozetki na powierzchni skały macierzystej.

Środowisko występowania

## Geneza Biehlit jest minerałem wtórnym, który powstał w strefie utleniania (gossanie) złoża polimetalicznego Tsumeb. Uformował się w wyniku wietrzenia pierwotnych rud zawierających antymon i molibden w silnie utlenionych warunkach. Występuje w pustkach i szczelinach w silnie skorodowanej rudzie tennantytowej. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w towarzystwie innych rzadkich minerałów wtórnych, takich jak stibikonit, anglesyt, kwarc oraz niezidentyfikowane tlenki antymonu. Współwystępuje również z reliktami pierwotnego tennantytu. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania biehlitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Tsumeb w regionie Oshikoto w Namibii. Jest to jedno z najbardziej znanych stanowisk mineralogicznych na świecie, słynące z ogromnej różnorodności i doskonale wykształconych kryształów rzadkich minerałów.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazu biehlitu zależy przede wszystkim od bogactwa i estetyki agregatów krystalicznych. Najbardziej cenione są próbki z wyraźnie uformowanymi, promienistymi rozetkami o intensywnej, żółtej barwie, kontrastującymi z ciemniejszą skałą macierzystą. Wielkość kryształów, choć zawsze mikroskopijna, również ma znaczenie - większe i lepiej wykształcone igiełki podnoszą wartość okazu. Ważny jest również brak uszkodzeń delikatnych agregatów. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów biehlitu jest historyczna kopalnia Tsumeb w Namibii. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim próbki pochodzą z tego jednego miejsca i zostały zebrane przed zamknięciem kopalni.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z biehlitem należy traktować z najwyższą ostrożnością. Czyszczenie jest wysoce niewskazane ze względu na ekstremalną miękkość i kruchość kryształów. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można użyć sprężonego powietrza z bezpiecznej odległości do usunięcia luźnych cząstek kurzu. Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu z wodą, chemikaliami czy narzędziami. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać ultradźwiękowych myjek, środków chemicznych, kwasów, rozpuszczalników oraz wody. Kryształy są bardzo miękkie (twardość 1-2 w skali Mohsa), elastyczne, ale też kruche, więc należy unikać jakiegokolwiek nacisku mechanicznego, tarcia czy zginania. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i wilgocią. ## Przechowywanie Okazy biehlitu powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, w zamykanych, wyściełanych pudełkach typu "micromount", aby chronić je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i zmianami wilgotności. Nie nadaje się do ekspozycji poza specjalistycznym pojemnikiem ochronnym.