Bicchulite
Wzór chemiczny: Ca<sub>2</sub>Al<sub>2</sub>SiO<sub>6</sub>(OH)<sub>2</sub>
Bicchulit to rzadki minerał z grupy krzemianów, tworzący drobne, białe kryształy o regularnej budowie, spotykany w skarnach.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 5.5
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 2.74
- Łupliwość
- None
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Transparent to translucent
- Układ krystaliczny
- Cubic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja bicchulitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa ze względu na bardzo mały rozmiar kryształów i występowanie w postaci drobnokrystalicznych mas. Wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub analiza chemiczna (EDS/WDS). Występowanie w specyficznym środowisku geologicznym (skarny kontaktowe) w asocjacji z innymi rzadkimi minerałami wapniowo-krzemianowymi może być wskazówką. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi białymi, drobnokrystalicznymi minerałami ze skarnów, takimi jak wollastonit, hydrogrossular czy inne minerały z grupy sodalitu. Odróżnienie bez specjalistycznego sprzętu jest niemożliwe. ## Formy kryształów Tworzy bardzo małe, słabo wykształcone kryształy regularne, najczęściej w formie dwunastościanów rombowych. Zazwyczaj występuje jako masywne skupienia, żyłki lub powłoki złożone z mikroskopijnych, zaokrąglonych ziaren.
Środowisko występowania
## Geneza Bicchulit jest minerałem hydrotermalnym niskich temperatur, powstającym w strefach kontaktowego metamorfizmu. Tworzy się w skarnach powstałych na kontakcie skał węglanowych (wapieni) z intruzjami skał magmowych, takich jak gabro. Jest produktem przeobrażenia wcześniej istniejących minerałów wapniowo-glinowo-krzemianowych, takich jak gehlenit, w warunkach podwyższonej aktywności wody. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: gehlenit, wezuwian, wollastonit, afwillit, bultfonteinit, scawtit oraz kalcyt. W lokalizacji typu (Fuka, Japonia) znaleziono go w towarzystwie gehlenitu, spurrytu i wezuwianu. ## Lokalizacje Najważniejsze i potwierdzone stanowiska występowania bicchulitu na świecie to: - Japonia - kopalnia Fuka, prefektura Okayama (lokalizacja typu). - Irlandia Północna - Carneal, hrabstwo Antrim oraz Scawt Hill, hrabstwo Larne. - Izrael - formacja Hatrurim na Pustyni Judzkiej. - Niemcy - Ettringer Bellerberg, Eifel. - Rosja - w kilku lokalizacjach na Syberii.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska bicchulitu jest determinowana głównie przez jego rzadkość i powiązania z lokalizacją typu. Ponieważ kryształy są mikroskopijne, okazy nie są oceniane pod kątem estetyki w tradycyjnym rozumieniu. Najbardziej cenione są próbki, w których bicchulit jest dobrze zidentyfikowany i występuje w bogatej asocjacji z innymi rzadkimi minerałami ze znanej lokalizacji. Okazy z widocznymi (choćby pod dużym powiększeniem) mikrokryształami są bardziej pożądane niż masowe agregaty. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z lokalizacji typu w kopalni Fuka w Japonii. Materiał z Irlandii Północnej (Carneal, Scawt Hill) również ma znaczenie historyczne i naukowe.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy bicchulitu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Ze względu na jego kruchość i potencjalną reaktywność, należy unikać mycia w wodzie, a zwłaszcza stosowania ultradźwięków. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami, które mogą go uszkodzić. Minerał jest wrażliwy na gwałtowne zmiany temperatury. Należy chronić go przed uderzeniami i zarysowaniem ze względu na jego umiarkowaną twardość i kruchość. ## Przechowywanie Kolekcjonerskie okazy bicchulitu, ze względu na ich niewielkie rozmiary i rzadkość, najlepiej przechowywać w zamykanych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i bezpośrednim działaniem światła.