Biachellaite

Wzór chemiczny: (Na,Ca,K)<sub>8</sub>(Si<sub>6</sub>Al<sub>6</sub>O<sub>24</sub>)(S<sup>6+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>2</sub>(OH)<sub>0.5</sub>·H<sub>2</sub>O

Biachelait to ekstremalnie rzadki minerał z grupy kankrynitu, tworzący bezbarwne, heksagonalne kryształy w produktach wulkanicznych we Włoszech.

## Charakterystyka Biachelait jest minerałem należącym do feldspatoidów z grupy kankrynitu. Tworzy drobne, sześcioboczne, pryzmatyczne kryształy, zazwyczaj o wielkości poniżej jednego milimetra. Są one bezbarwne i przezroczyste, o szklistym połysku. Ze względu na swój rozmiar, okazy biachelaitu są najczęściej dostępne jako mikrominerały, wymagające powiększenia do obserwacji. ## Właściwości fizyczne Twardość biachelaitu w skali Mohsa wynosi około 5.5, co plasuje go w tej samej kategorii co apatyt. Minerał ten jest stosunkowo lekki, o gęstości 2.45 g/cm³. Charakteryzuje się szklistym połyskiem i jest w pełni przezroczysty. ## Barwy i odmiany Biachelait jest minerałem bezbarwnym. Do tej pory nie zidentyfikowano żadnych jego barwnych odmian ani nazw handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został oficjalnie uznany przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2007 roku. Jego nazwa pochodzi od miejsca odkrycia - doliny Biachella we Włoszech. Nazwa samej doliny honoruje Fernando Biachellę (ur. 1940), włoskiego mineraloga amatora, który odkrył pierwsze okazy wielu nowych minerałów w wulkanicznym regionie Lacjum. ## Zastosowania Jako minerał ekstremalnie rzadki i występujący wyłącznie w formie mikroskopijnych kryształów, biachelait nie ma żadnego zastosowania przemysłowego ani komercyjnego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, będąc obiektem zainteresowania wyspecjalizowanych zbieraczy mikrominerałów.

Właściwości

Twardość Mohsa
5.5
Połysk
Vitreous
Rysa
White
Gęstość
2.45
Łupliwość
Indistinct on {1010}
Przełam
Conchoidal
Przezroczystość
Transparent
Układ krystaliczny
Hexagonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja biachelaitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa. Cechami wskazującymi mogą być sześcioboczny zarys kryształów, ich bezbarwność oraz występowanie w specyficznym środowisku geologicznym - wulkanicznych produktach z Lacjum we Włoszech. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych technik analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) i analiza chemiczna (EDS/WDS), w celu odróżnienia go od innych, podobnych minerałów. ## Odróżnianie od podobnych Biachelait jest wizualnie nieodróżnialny od innych bezbarwnych minerałów z grupy kankrynitu i sodalitu, takich jak kankrynit, wiszniewit czy mikrosommit, które mogą występować w tym samym środowisku. Różnice polegają na subtelnych odmiennościach w składzie chemicznym (szczególnie zawartości siarczanów i grup hydroksylowych) oraz parametrach struktury krystalicznej, które można określić jedynie w laboratorium. ## Formy kryształów Biachelait tworzy krótkie, pryzmatyczne kryształy o przekroju heksagonalnym. Kryształy są często zakończone ścianami piramidy. Występują jako pojedyncze, izolowane osobniki lub niewielkie grupy narosłe na matrycy skalnej.

Środowisko występowania

## Geneza Biachelait powstaje w specyficznych warunkach wulkanizmu alkalicznego. Krystalizuje w wysokiej temperaturze w obrębie sanidynitowych bomb wulkanicznych (ksenolitów), wyrzuconych podczas erupcji piroklastycznych. Środowisko to jest bogate w alkalia i niedosycone krzemionką. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi minerałami typowymi dla tego środowiska. W lokalizacji typowej znaleziono go w towarzystwie sanidynu, andradytu, diopsydu, fluorytu, a także innych feldspatoidów, jak haüyn i leucyt. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania biachelaitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: Valle Biachella, Sacrofano, w prowincji Rzym, w regionie Lacjum we Włoszech. Wszystkie znane okazy pochodzą z tego jednego miejsca.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Wartość kolekcjonerska okazów biachelaitu, jako mikrominerału, zależy od kilku czynników. Najważniejsza jest perfekcja i ostrość wykształcenia heksagonalnych kryształów. Wysoko cenione są okazy z dobrze wykształconymi, przezroczystymi kryształami, które są wyraźnie wyeksponowane na matrycy skalnej. Atrakcyjność podnosi również obecność innych rzadkich minerałów towarzyszących na tym samym okazie. Wielkość kryształów, nawet jeśli jest submilimetrowa, również ma znaczenie - im większy kryształ, tym cenniejszy okaz. ## Popularne stanowiska Wszystkie okazy biachelaitu na rynku kolekcjonerskim pochodzą z jednego miejsca - stanowiska typowego w dolinie Biachella we Włoszech. Jest to jedyne źródło tego minerału.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy biachelaitu to zazwyczaj mikroskopijne kryształy na delikatnej matrycy skalnej. Z tego powodu odradza się jakiekolwiek czyszczenie mechaniczne, które mogłoby bezpowrotnie uszkodzić lub oderwać kryształy. Czyszczenie w myjkach ultradźwiękowych jest absolutnie zabronione. W razie konieczności usunięcia kurzu można użyć gruszki fotograficznej do zdmuchnięcia luźnych cząstek. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z kwasami, które mogą reagować z minerałem. Ze względu na obecność wody w strukturze, nie należy go podgrzewać. Jego twardość (5.5) sprawia, że jest podatny na zarysowania przez twardsze minerały (np. kwarc), dlatego należy unikać kontaktu z nimi. Chroń okaz przed wstrząsami i upadkami. ## Przechowywanie Najbezpieczniejszą metodą przechowywania jest umieszczenie okazu w zamykanym, wyściełanym pudełku typu "micromount". Chroni to delikatne kryształy przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi. Każdy okaz powinien być odpowiednio oznaczony etykietą z nazwą i lokalizacją.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej