Bergenite
Wzór chemiczny: Ca<sub>2</sub>Ba<sub>4</sub>(U<sup>6+</sup>O<sub>2</sub>)<sub>9</sub>O<sub>6</sub>(PO<sub>4</sub>)<sub>6</sub>·16H<sub>2</sub>O
Rzadki minerał uranu z grupy fosforanów, tworzący charakterystyczne, tabliczkowe kryształy o intensywnie żółtej barwie.
Właściwości
- Połysk
- Vitreous to Waxy
- Rysa
- Yellow
- Gęstość
- 4.13
- Łupliwość
- Perfect on {010}
- Przezroczystość
- Translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną bergenitu jest jego forma - cienkie, tabliczkowe kryształy zebrane w promieniste skupienia i rozety o jaskrawożółtej barwie. Bardzo ważną cechą jest również silna radioaktywność, wykrywalna za pomocą licznika Geigera. Występuje w formie niewielkich naskorupień na skałach. ## Odróżnianie od podobnych Bergenit można pomylić z innymi wtórnymi minerałami uranu o żółtej barwie, takimi jak autunit, uranofan czy fosfouranylit. Od autunitu odróżnia go brak lub bardzo słaba fluorescencja w świetle UV. Uranofan tworzy najczęściej igiełkowe lub włókniste agregaty, a nie tabliczkowe rozety. Ostateczne odróżnienie od bardzo podobnego fosfouranylitu wymaga zaawansowanych analiz chemicznych (wykrycie baru). ## Formy kryształów Kryształy są cienkotabliczkowe, listewkowe, wydłużone. Prawie zawsze występują w charakterystycznych, promienistych lub gwiaździstych agregatach, a także wachlarzowatych skupieniach i cienkich powłokach.
Środowisko występowania
## Geneza Bergenit jest wtórnym minerałem uranu. Powstaje w strefach utleniania (wietrzenia) złóż uranowych, w środowisku bogatym w fosfor i bar. Tworzy się w wyniku przeobrażenia wcześniej istniejących minerałów uranu, głównie uraninitu. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami uranu, takimi jak fosfouranylit, torbernit, autunit, dewindtyt, uranofan i uranocircyt. Towarzyszą mu również kwarc i hematyt. ## Lokalizacje Jest to minerał bardzo rzadki, znany zaledwie z kilku miejsc na świecie. Najważniejszym i typowym stanowiskiem jest rejon miejscowości Bergen w Saksonii (Niemcy), gdzie został odkryty. Okazy pochodzą stamtąd ze starych hałd dawnych kopalń uranu.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najwyżej cenione są okazy z bogatymi, dobrze uformowanymi rozetami lub wachlarzami krystalicznymi o intensywnej, złocistożółtej barwie. Ważna jest również estetyka rozmieszczenia agregatów na skale macierzystej (matriksie) oraz brak uszkodzeń delikatnych kryształów. Kontrast z ciemnym tłem skały podnosi atrakcyjność wizualną. ## Popularne stanowiska Zdecydowanie najbardziej znane i cenione okazy pochodzą z lokalizacji typowej - okolic Bergen w Saksonii w Niemczech. Jest to klasyczne stanowisko dla tego minerału i większość dostępnych na rynku kolekcjonerskim okazów pochodzi właśnie stamtąd.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Ostrzeżenie **Minerał promieniotwórczy.** Należy obchodzić się z nim z zachowaniem ostrożności. Unikać wdychania pyłu i bezpośredniego, długotrwałego kontaktu ze skórą. Po każdym kontakcie z okazem należy dokładnie umyć ręce. Nie przechowywać w miejscach stałego przebywania ludzi (biurka, sypialnie). ## Czyszczenie Zaleca się czyszczenie wyłącznie mechaniczne, za pomocą miękkiego pędzelka lub sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Należy unikać kontaktu z wodą i wszelkimi środkami chemicznymi. ## Czego unikać Należy unikać myjek ultradźwiękowych, wysokiej temperatury oraz ekspozycji na chemikalia i kwasy, które mogą trwale uszkodzić delikatne kryształy. ## Przechowywanie Okazy bergenitu powinny być przechowywane w szczelnie zamkniętych, oznaczonych pojemnikach (np. typu "perky box"), aby ograniczyć emisję radonu. Kolekcję należy trzymać w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, z dala od materiałów światłoczułych.