Belousovite
Wzór chemiczny: KZn<sup>2+</sup>(S<sup>6+</sup>O<sub>4</sub>)Cl
Biełousowit to rzadki siarczan potasu i cynku, odkryty w produktach działalności wulkanicznej na Kamczatce, tworzący drobne, bezbarwne kryształy.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 3.29
- Łupliwość
- Perfect on {0001}
- Przełam
- Uneven
- Przezroczystość
- Transparent
- Układ krystaliczny
- Trigonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Rozpoznanie biełousowitu jest niemożliwe bez zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) i analiza chemiczna (EDS/WDS). Wizualnie jest to bezbarwny, mikroskopijny minerał o szklistym połysku, występujący w specyficznym środowisku fumaroli wulkanicznych. ## Odróżnianie od podobnych Na podstawie wyglądu jest praktycznie niemożliwy do odróżnienia od wielu innych bezbarwnych siarczanów i chlorków powstających w fumarolach, takich jak langbeinit, arcanit czy halit. Pewna identyfikacja wymaga specjalistycznego sprzętu laboratoryjnego. ## Formy kryształów Tworzy bardzo małe, cienkie, tabliczkowe kryształy o sześciobocznym zarysie, często wydłużone i listewkowe. Występują one jako pojedyncze, rozproszone kryształy lub tworzą bezładne skupienia i agregaty.
Środowisko występowania
## Geneza Biełousowit jest minerałem pochodzenia wulkanicznego. Powstaje w procesie sublimacji z gazów wulkanicznych w wysokotemperaturowych fumarolach (ekshalacjach), gdzie gorące gazy bogate w siarkę, potas, cynk i chlor wchodzą w reakcję i krystalizują na powierzchni skał. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi siarczanami i chlorkami powstającymi w podobnych warunkach. Najczęściej towarzyszą mu: langbeinit, arcanit, halit, sylwin, aftitalit, anglesyt, galenit, cotunnit, chalkantyt i tenorýt. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania biełousowitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - fumarola "Arsenatnaja" na drugim stożku żużlowym północnego wyłomu Wielkiej Erupcji Szczelinowej wulkanu Tołbaczyk na Kamczatce w Rosji.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jako mikrominerał, biełousowit jest ceniony przede wszystkim za potwierdzoną analitycznie tożsamość. Najwyżej oceniane są okazy, na których widoczne są dobrze wykształcone, choćby mikroskopijne, kryształy o wyraźnym zarysie, osadzone na kontrastującym podłożu. Wielkość agregatów i bogactwo występowania na matrycy skalnej również podnoszą wartość okazu. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów biełousowitu jest jego miejsce odkrycia - wulkan Tołbaczyk na Kamczatce. Wszystkie dostępne na rynku kolekcjonerskim okazy pochodzą z tego jednego miejsca.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy z biełousowitem są niezwykle delikatne i wrażliwe. Czyszczenie mechaniczne jest niewskazane. W razie konieczności można użyć sprężonego powietrza (z bezpiecznej odległości) do usunięcia luźnych pyłów. Należy unikać kontaktu z wodą, ponieważ minerał jest w niej rozpuszczalny. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, kwasami i innymi chemikaliami. Minerał jest higroskopijny i może ulec uszkodzeniu pod wpływem wilgoci z powietrza. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i nagłymi jej zmianami. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w szczelnych, suchych pojemnikach (np. typu "perky box") z dala od źródeł wilgoci. Najlepiej umieścić w pojemniku środek pochłaniający wilgoć (silikażel). Ekspozycja powinna odbywać się wyłącznie w kontrolowanych warunkach, z dala od bezpośredniego światła słonecznego.