Barringtonite
Wzór chemiczny: MgCO<sub>3</sub>·2H<sub>2</sub>O
Barringtonit to rzadki, uwodniony węglan magnezu, tworzący drobne, bezbarwne lub białe kryształy i naloty.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 2.5
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 2.82
- Łupliwość
- Doskonała wg {010}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Trójskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja barringtonitu w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwa ze względu na jego rzadkość i niewielkie rozmiary kryształów. W kolekcji rozpoznaje się go po charakterystycznych, drobnych, listewkowych kryształach tworzących promieniste skupienia. Gwałtownie reaguje z kwasem solnym. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Barringtonit jest wizualnie niemal identyczny z nesquehonitem (MgCO₃·3H₂O), z którym często współwystępuje. Nesquehonit tworzy zazwyczaj większe kryształy. Odróżnienie tych dwóch minerałów bez specjalistycznego sprzętu jest niemożliwe. Można go również pomylić z innymi wtórnymi, białymi minerałami węglanowymi lub siarczanowymi, jednak jego specyficzna forma kryształów i geneza są pomocne w zawężeniu możliwości. ## Formy kryształów Kryształy barringtonitu są małe, o pokroju listewkowym lub igiełkowym. Zwykle występują w postaci promienistych agregatów, rozet, a także tworzą cienkie skorupy i naloty.
Środowisko występowania
## Geneza Barringtonit jest minerałem niskotemperaturowym, powstającym w wyniku procesów hydrotermalnych lub wietrzenia skał bogatych w magnez, zwłaszcza serpentynitów i bazaltów. Tworzy się w szczelinach i pęcherzach pogazowych (geodach) w skałach wulkanicznych, gdzie krystalizuje z roztworów wodnych w temperaturze poniżej 12°C. Jest minerałem niestabilnym i w wyższych temperaturach lub przy niższej wilgotności przechodzi w nesquehonit. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z nesquehonitem, aragonitem, hydromagnezytem i kalcytem. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowisko, skąd pochodzą najlepiej wykształcone okazy, to Barrington Tops w Nowej Południowej Walii (Australia). Minerał ten został również potwierdzony w kilku innych miejscach na świecie, m.in. w Asbestos w Quebec (Kanada) oraz w niektórych alpejskich spękaniach skalnych, jednak są to wystąpienia o znacznie mniejszym znaczeniu.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Atrakcyjność kolekcjonerska barringtonitu zależy przede wszystkim od obecności dobrze wykształconych, widocznych pod powiększeniem kryształów tworzących estetyczne agregaty, np. rozety. Ze względu na rzadkość, każdy potwierdzony analitycznie okaz ma wartość dla wyspecjalizowanych kolekcjonerów. Kontrast z ciemną skałą macierzystą (np. bazaltem) podnosi walory wizualne okazu. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów o znaczeniu kolekcjonerskim jest lokalizacja typowa - Barrington Tops w Australii. Okazy z innych miejsc są zazwyczaj mikroskopijne i mają głównie znaczenie naukowe.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy barringtonitu są niezwykle delikatne i wrażliwe. Należy je czyścić wyłącznie bardzo ostrożnie, używając sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Jakikolwiek kontakt z wodą, nawet destylowaną, może spowodować rozpuszczenie lub chemiczną zmianę minerału. Używanie szczoteczek jest niewskazane z powodu niskiej twardości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i wszelkimi chemikaliami, w tym kwasami, które powodują jego gwałtowne rozpuszczenie z wydzieleniem dwutlenku węgla. Minerał jest niestabilny w suchym powietrzu - może tracić wodę i przekształcać się w nesquehonit. Należy chronić go przed wysoką temperaturą i bezpośrednim światłem słonecznym. ## Przechowywanie Zaleca się przechowywanie okazów w szczelnych, przezroczystych pojemnikach (tzw. "perky box"), które chronią przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem oraz wahaniami wilgotności. Ekspozycja powinna odbywać się w stabilnych warunkach pokojowych, z dala od źródeł ciepła i światła.