Barquillite

Wzór chemiczny: Cu<sup>1+</sup><sub>2</sub>(Cd<sup>2+</sup>,Fe<sup>2+</sup>)Ge<sup>4+</sup>S<sup>2-</sup><sub>4</sub>

Barquillit to rzadki, metaliczny siarczek miedzi, kadmu, żelaza i germanu, występujący w postaci mikroskopijnych ziaren w złożach cynku.

## Charakterystyka Barquillit jest bardzo rzadkim minerałem z grupy stannitu, należącym do gromady siarczków. Występuje w formie anhedralnych (nieforemnych) ziaren o rozmiarach nieprzekraczających 200 mikrometrów, najczęściej w zrostach z innymi minerałami. Zazwyczaj jest rozproszony w masie sfalerytu. Ze względu na mikroskopijną wielkość jego kryształów, cechy wizualne widoczne gołym okiem nie są możliwe do określenia; obserwuje się go wyłącznie pod mikroskopem w świetle odbitym, gdzie ma szarawą barwę z lekkim, kremowym odcieniem. ## Właściwości fizyczne Jako minerał nieprzezroczysty o metalicznym połysku, barquillit charakteryzuje się wysoką gęstością wynoszącą około 4,89 g/cm³. Jego twardość w skali Mohsa jest szacowana na 4. Nie wykazuje łupliwości, a jego przełam jest nierówny. Nie zaobserwowano w nim zjawiska luminescencji. ## Barwy i odmiany Obserwowany pod mikroskopem w świetle odbitym, barquillit jest szary z kremowym odcieniem. Niektóre źródła wspominają o zielonkawym odcieniu w porównaniu do współwystępującego sfalerytu. Nie wyróżniono żadnych odmian tego minerału. ## Historia i nazwa Minerał został odkryty w kopalni "Fuentes Villanas" w pobliżu miejscowości Barquilla w prowincji Salamanka w Hiszpanii. Jego nazwa pochodzi bezpośrednio od tej lokalizacji. Został opisany i zatwierdzony jako nowy gatunek minerału przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Mineralogiczne (IMA) w 1997 roku. Odkrycia dokonali A. Murciego, I.S. Oen, E. Pascual i J.L. Martín-Izard.

Właściwości

Twardość Mohsa
4
Połysk
Metaliczny
Rysa
Czarna
Gęstość
4.89
Łupliwość
Brak
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Tetragonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja barquillitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych technik laboratoryjnych. W świetle odbitym pod mikroskopem polaryzacyjnym jest słabo anizotropowy. Kluczowe dla rozpoznania jest wykonanie analizy składu chemicznego metodą mikroanalizy rentgenowskiej (EDS/WDS), która potwierdza obecność miedzi, kadmu, żelaza, germanu i siarki w odpowiednich proporcjach. Dyfrakcja rentgenowska (XRD) pozwala potwierdzić jego strukturę krystaliczną. ## Odróżnianie od podobnych Pod mikroskopem barquillit może być mylony z innymi siarczkami z grupy stannitu, takimi jak kerrysteryt, stannit czy briartyt, które mają podobny wygląd i często z nim współwystępują. Pewne rozróżnienie wymaga precyzyjnej analizy chemicznej w mikrosondzie elektronowej. ## Formy kryształów Barquillit tworzy wyłącznie mikroskopijne, nieforemne (anhedralne) ziarna, zwykle o wielkości od 20 do 200 mikrometrów. Występuje jako inkluzje lub w zrostach z innymi minerałami, głównie ze sfalerytem.

Środowisko występowania

## Geneza Barquillit powstaje w warunkach hydrotermalnych. W typowej lokalizacji w Hiszpanii jest związany z mineralizacją cynkowo-germanową w dolomitach pochodzenia kambryjskiego. Jego krystalizacja zachodziła w stosunkowo niskich temperaturach, poniżej 200°C, w środowisku bogatym w siarkę i metale. ## Asocjacje mineralne Minerał ten najczęściej współwystępuje ze sfalerytem (szczególnie jego odmianą bogatą w german), galeną, pirytem, chalkopirytem, stannitem, briartytem, renierem, markazytem, a także z dolomitem i kwarcem. ## Lokalizacje Jedyne potwierdzone i szczegółowo opisane miejsce występowania barquillitu na świecie to kopalnia "Fuentes Villanas" niedaleko Barquilla w prowincji Salamanka, w regionie Kastylia i León w Hiszpanii. Jest to jego lokalizacja typowa.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Z uwagi na swój mikroskopijny charakter, barquillit nie tworzy okazów w tradycyjnym rozumieniu kolekcjonerskim. Jego wartość jest czysto naukowa i interesuje głównie wyspecjalizowane instytucje oraz kolekcjonerów "mikrominerałów". Za wartościowy uznaje się każdy odpowiednio udokumentowany i zanalizowany fragment skały macierzystej (najczęściej sfalerytu) z potwierdzoną obecnością barquillitu. Jakość okazu jest w tym przypadku tożsama z jakością badań potwierdzających jego tożsamość.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na mikroskopijny charakter i występowanie w postaci wrostków w innych minerałach, pojedyncze okazy barquillitu nie są przedmiotem czyszczenia. Wszelkie próby czyszczenia skały macierzystej powinny być bardzo ostrożne i ograniczone do mechanicznego usuwania kurzu za pomocą miękkiego pędzelka. ## Czego unikać Należy unikać stosowania jakichkolwiek środków chemicznych, kwasów, ultradźwięków oraz gwałtownych zmian temperatury, które mogłyby uszkodzić zarówno sam barquillit, jak i otaczające go minerały, zwłaszcza sfaleryt. ## Przechowywanie Okazy zawierające barquillit powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, z dala od wilgoci i zanieczyszczeń chemicznych. Najlepiej trzymać je w zamkniętych pudełkach kolekcjonerskich, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej