Barkovite
Wzór chemiczny: Ni<sub>1.5</sub>Sn
Barkowit to niezwykle rzadki, nowo odkryty minerał z grupy stopów niklu i cyny, znaleziony w jednym miejscu na świecie.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 4
- Połysk
- Metaliczny
- Przezroczystość
- Nieprzezroczysty
- Układ krystaliczny
- Heksagonalny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja barkowitu jest możliwa wyłącznie przy użyciu zaawansowanych technik laboratoryjnych. Wymaga analizy w świetle odbitym pod mikroskopem polaryzacyjnym oraz potwierdzenia składu chemicznego za pomocą mikrosondy elektronowej (EDS/WDS). Jego charakterystyczną cechą jest skład chemiczny (stop niklu i cyny) oraz współwystępowanie z innymi specyficznymi minerałami. ## Odróżnianie od podobnych Pod mikroskopem może być mylony z innymi mikroskopijnymi stopami metali, takimi jak taenit, tetrataenit czy inne minerały cyny. Pewne odróżnienie jest możliwe tylko na podstawie precyzyjnej analizy składu chemicznego. ## Formy kryształów Barkowit występuje wyłącznie w formie anhedralnych (nieforemnych), zaokrąglonych ziaren o wielkości do 20 mikrometrów, najczęściej jako wrostki w izowferoplatynie.
Środowisko występowania
## Geneza Barkowit powstaje w ultrazasadowych, alkalicznych kompleksach intruzyjnych typu alaskańskiego. Jest minerałem pochodzenia magmowego, krystalizującym w późnych stadiach formowania się skał bogatych w platynowce. Jego lokalizacja typowa to strefa dunito-klinopiroksenitowa w obrębie intruzji Kondior. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w ścisłej asocjacji z izowferoplatyną (jako wrostki), tetraferroplatyną, bornitem, chalkopirytem, cuprorydsytem, irydem, osmem, laurytem, cuproiridsytem oraz innymi, nienazwanymi jeszcze fazami mineralnymi z grupy platynowców. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania barkowitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: masyw (intruzja) Kondior, Ałdan-Stanowy szew, Kraj Chabarowski, Dalekowschodni Okręg Federalny, Rosja.
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Jako minerał mikroskopijny, barkowit nie jest oceniany według typowych kryteriów kolekcjonerskich, takich jak kolor, rozmiar kryształu czy przezroczystość. Jedynym kryterium wartości jest naukowe potwierdzenie jego obecności w próbce. Najcenniejsze są okazy, w których ziarna barkowitu są stosunkowo "duże" (kilkanaście mikrometrów) i dobrze wyodrębnione w matrycy izowferoplatyny, co ułatwia ich analizę. Wartość okazu jest nierozerwalnie związana z jego naukowym udokumentowaniem. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest masyw Kondior w Rosji. Materiał z tej lokalizacji jest niezwykle trudny do zdobycia i trafia głównie do instytucji naukowych oraz bardzo wyspecjalizowanych kolekcjonerów minerałów mikroskopijnych.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy zawierające barkowit, ze względu na jego mikroskopijny charakter, nie wymagają i nie powinny być poddawane żadnym procedurom czyszczenia mechanicznego czy chemicznego. Każda próba czyszczenia skały macierzystej (zazwyczaj izowferoplatyny) może zniszczyć lub usunąć mikroskopijne ziarna minerału. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z jakimikolwiek chemikaliami, kwasami oraz ultradźwiękami. Nie należy podgrzewać okazu ani poddawać go gwałtownym zmianom temperatury. Należy chronić go przed uszkodzeniami mechanicznymi, takimi jak zarysowania czy uderzenia. ## Przechowywanie Okazy z barkowitem powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, w specjalistycznych pudełkach typu "micromount", które chronią je przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami fizycznymi. Przechowywanie w suchym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego, jest kluczowe dla zachowania integralności próbki.