Bariolakargiite

Wzór chemiczny: BaZr<sup>4+</sup>O<sub>3</sub>

Bariolakargiit to bardzo rzadki tlenek baru i cyrkonu, występujący w postaci mikroskopijnych, sześciokątnych kryształów.

## Charakterystyka Bariolakargiit jest minerałem z grupy tlenków, należącym do strukturalnej grupy perowskitu. Tworzy niezwykle małe, heksagonalne (sześciokątne) kryształy o wymiarach nieprzekraczających 10 mikrometrów. Kryształy te są zwykle wtopione w inne minerały, co sprawia, że ich obserwacja bez specjalistycznego sprzętu (mikroskop elektronowy) jest niemożliwa. Zazwyczaj występuje w postaci pojedynczych, rozproszonych ziaren. ## Właściwości fizyczne Ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów, większość właściwości fizycznych, takich jak twardość, gęstość, połysk czy przełam, nie została określona. Minerał jest nieprzezroczysty. ## Barwy i odmiany Obserwowane kryształy mają szarą barwę. Nie wyróżniono żadnych odmian tego minerału. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego - obecności baru (Bario-) oraz do jego związku strukturalnego z lakargiitem (-lakargiite), innym minerałem z grupy perowskitu. Został on po raz pierwszy opisany przez I.V. Pekova i współpracowników w 2010 roku, a zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) pod numerem 2010-021. Miejscem odkrycia jest góra Kaskasnjunczorr w masywie Chibin na Półwyspie Kolskim w Rosji. ## Zastosowania Bariolakargiit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego ani komercyjnego. Jego znaczenie jest czysto naukowe i kolekcjonerskie, szczególnie dla kolekcjonerów specjalizujących się w minerałach z grupy perowskitu lub tzw. "mikrominerałach".

Właściwości

Przezroczystość
Opaque=
Układ krystaliczny
Hexagonal

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja bariolakargiitu jest możliwa wyłącznie za pomocą zaawansowanych metod laboratoryjnych, takich jak skaningowa mikroskopia elektronowa (SEM) połączona z analizą składu chemicznego (EDS/WDS). Charakterystyczny jest sześciokątny zarys kryształów oraz unikalny skład chemiczny (obecność baru i cyrkonu jako głównych składników). ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi mikroskopijnymi minerałami z grupy perowskitu, takimi jak lakargiit czy lueshit, które również występują w podobnych środowiskach. Pewne rozróżnienie wymaga analizy chemicznej, która wykaże dominację baru i cyrkonu. ## Formy kryształów Bariolakargiit tworzy drobne, heksagonalne, tabliczkowe kryształy o wielkości do 10 mikrometrów.

Środowisko występowania

## Geneza Bariolakargiit powstaje w silnie zalkalicznych, zróżnicowanych kompleksach intruzywnych, w szczególności w żyłach hydrotermalnych przecinających sjenity nefelinowe. Jest minerałem późnego etapu krystalizacji, tworzącym się w warunkach wysokiej aktywności pierwiastków rzadkich. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z szeregiem innych rzadkich minerałów w miejscu swojego odkrycia. Należą do nich między innymi lorenzenit, nefelin, mikroklin, egiryn, eudialit, lamprofyllit, mosandryt-(Ce), shcherbakovit, zakharovit oraz lakargiit. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania bariolakargiitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: góra Kaskasnjunczorr w masywie Chibin na Półwyspie Kolskim w Rosji.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako mikrominerał, bariolakargiit nie jest oceniany pod kątem typowych kryteriów jak kolor czy rozmiar w skali makroskopowej. Dla kolekcjonerów specjalistycznych (tzw. "micromounterów") najcenniejsze są okazy, na których można zidentyfikować dobrze wykształcone, choć mikroskopijne, kryształy, najlepiej w towarzystwie innych rzadkich minerałów. Kluczowa jest precyzyjna dokumentacja i potwierdzenie identyfikacji minerału na danym okazie. ## Popularne stanowiska Jedynym źródłem okazów jest masyw Chibin na Półwyspie Kolskim w Rosji. Okazy z tej lokalizacji są wysoko cenione przez kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach i minerałach z lokalizacji typowych.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Ze względu na mikroskopijny rozmiar i występowanie w postaci inkluzji w innych minerałach, pojedyncze kryształy bariolakargiitu nie są obiektem czyszczenia. Okaz macierzysty należy traktować zgodnie z wymogami dominujących na nim minerałów. ## Czego unikać Należy unikać agresywnych chemikaliów i czyszczenia ultradźwiękowego, które mogłyby uszkodzić skałę macierzystą i delikatne minerały towarzyszące. ## Przechowywanie Okazy zawierające bariolakargiit powinny być przechowywane w stabilnych warunkach, z dala od kurzu i wilgoci, najlepiej w specjalistycznych pudełkach na mikrominerały (micromount).

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej