Averievite

Wzór chemiczny: Cu<sup>2+</sup><sub>5</sub>O<sub>2</sub>(V<sup>5+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·Cu<sup>2+</sup>Cl<sub>2</sub>

Aweriewit to bardzo rzadki minerał z grupy wanadanów, znajdowany w postaci ciemnozielonych do czarnych nalotów i kryształów w fumarolach wulkanicznych.

## Charakterystyka Aweriewit jest złożonym tlenowanadanem miedzi z chlorem, występującym w postaci bardzo drobnych, tabliczkowych lub pryzmatycznych kryształów, które rzadko przekraczają 0.2 mm. Tworzy skupienia ziarniste, rozetowe agregaty, a najczęściej występuje w formie skorup i nalotów na skałach wulkanicznych. Jego barwa jest typowo ciemnozielona, oliwkowozielona do niemal czarnej. ## Właściwości fizyczne Kryształy aweriewitu wykazują szklisty połysk. Minerał jest przeświecający do nieprzezroczystego. Ze względu na niewielki rozmiar kryształów, dokładne określenie twardości i gęstości jest trudne; obliczona gęstość wynosi około 4.45 g/cm³. ## Barwy i odmiany Minerał ten nie posiada znanych odmian. Jego kolorystyka jest jednolita, waha się od ciemnej zieleni przez oliwkową zieleń aż do czerni. Rysa minerału ma barwę zielonawoszrą. ## Historia i nazwa Nazwa minerału honoruje Władimira Wiktorowicza Aweriewa (Владимир Викторович Авeрьев, 1905–1967), rosyjskiego wulkanologa, który badał aktywność geotermalną na Kamczatce. Aweriewit został opisany po raz pierwszy w 1997 roku przez L.P. Wiergasową, S.K. Fiłatowa, T.F. Siemenową i W.W. Ananiewa na podstawie próbek z wulkanu Tołbaczyk na Kamczatce w Rosji. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary, aweriewit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Jest wyłącznie obiektem zainteresowania naukowego i kolekcjonerskiego dla wyspecjalizowanych zbieraczy minerałów rzadkich.

Właściwości

Połysk
Szklisty
Rysa
Zielonawoszara
Gęstość
4.45
Łupliwość
Brak
Przełam
Nierówny
Przezroczystość
Przeświecający do nieprzezroczystego
Układ krystaliczny
Trygonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja aweriewitu w warunkach amatorskich jest praktycznie niemożliwa. Wymaga zaawansowanych metod analitycznych, takich jak rentgenowska analiza strukturalna (XRD) i mikroanaliza chemiczna (EDS/WDS). Wstępne rozpoznanie opiera się na charakterystycznym miejscu występowania (fumarole wulkaniczne), ciemnozielonej barwie i współwystępowaniu z innymi rzadkimi minerałami ekshalacyjnymi. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi zielonymi lub czarnymi produktami ekshalacji wulkanicznych, takimi jak tenoryt, atakamit, paratakamit czy inne wanadany miedzi (np. stoiberit, ziesyt). Pewne odróżnienie jest możliwe wyłącznie na podstawie analizy laboratoryjnej. ## Formy kryształów Kryształy są bardzo małe, zwykle o pokroju tabliczkowym lub krótkopryzmatycznym. Tworzą skupienia ziarniste, rozetki oraz cienkie skorupy i naloty.

Środowisko występowania

## Geneza Aweriewit jest minerałem pochodzenia ekshalacyjnego. Powstaje w wyniku sublimacji gazów wulkanicznych w wysokotemperaturowych fumarolach (powyżej 600°C), gdzie gorące gazy bogate w wanad, miedź i chlor wchodzą w reakcję z tlenem atmosferycznym i osadzają się na powierzchni skał wulkanicznych, głównie bazaltów. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi minerałami fumarolicznymi, takimi jak hematyt, tenoryt, lammerit, leningradyt, ponomarewit, stoiberit, szczerbinait, ziesyt i koprochroit. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym i typowym miejscem występowania aweriewitu na świecie jest kompleks wulkaniczny Tołbaczyk na Półwyspie Kamczatka w Rosji, w szczególności fumarole powstałe po Wielkiej Erupcji Szczelinowej w latach 1975-1976.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jakość okazów aweriewitu ocenia się przede wszystkim na podstawie bogactwa nalotu na skale macierzystej oraz obecności dobrze wykształconych, choć mikroskopijnych, kryształów. Ze względu na naturę minerału, okazy są niemal zawsze mikromontażowe. Wysoko cenione są próbki z dobrze udokumentowaną asocjacją innych rzadkich minerałów z tej samej lokalizacji. ## Popularne stanowiska Jedyne źródło okazów aweriewitu to wulkan Tołbaczyk na Kamczatce. Materiał z tej lokalizacji jest niezwykle trudny do zdobycia i pojawia się na rynku kolekcjonerskim sporadycznie, głównie poprzez wyspecjalizowanych dealerów zajmujących się minerałami z tej części świata.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy aweriewitu są niezwykle delikatne i zazwyczaj występują jako cienkie naloty na skale macierzystej. Nie zaleca się czyszczenia mechanicznego ani chemicznego. W razie potrzeby można użyć sprężonego powietrza (z bezpiecznej odległości) do usunięcia kurzu. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą, kwasami i innymi chemikaliami, które mogą zniszczyć mikroskopijne kryształy. Minerał jest wrażliwy na wstrząsy i otarcia. Należy chronić go przed zmianami temperatury i wilgotności. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, najlepiej w szczelnie zamykanych pudełkach typu "micromount", które chronią przed kurzem, wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi. Ekspozycja na światło nie jest uważana za szkodliwą, ale zaleca się przechowywanie w ciemności.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej