Arsenobenauite

Wzór chemiczny: SrFe<sup>3+</sup><sub>3</sub>(As<sup>5+</sup>O<sub>4</sub>)(As<sup>5+</sup>O<sub>3</sub>OH)(OH)<sub>6</sub>

Rzadki arsenian strontu i żelaza z grupy plumbogumitu, występujący w strefach utleniania w postaci żółtobrązowych mikrokryształów i naskorupień.

## Charakterystyka Arsenobenauit to rzadki minerał z gromady arsenianów, należący do grupy plumbogumitu w obrębie supergrupy ałunitu. Pod względem chemicznym stanowi arsenowy analog benauitu. Zazwyczaj tworzy mikroskopijne kryształy w kształcie romboedrów, a także ziemiste lub zbite naloty i naskorupienia na powierzchniach skał. Jego barwa waha się od żółtawej, przez żółtobrązową, aż po zielonkawożółtą. ## Właściwości fizyczne Ze względu na rzadkość występowania i mikroskopijne rozmiary kryształów, makroskopowe określenie właściwości fizycznych arsenobenauitu jest trudne. Minerał ten zazwyczaj tworzy przeświecające kryształy, jednak w formie zbitych naskorupień staje się nieprzezroczysty. ## Barwy i odmiany Arsenobenauit występuje w odcieniach żółci, brązu i zieleni. Nie posiada wyodrębnionych odmian kolorystycznych ani nazw handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego, w którym dominuje arsen, oraz bezpośredniego pokrewieństwa strukturalnego z benauitem. Został opisany na podstawie okazów pochodzących z kamieniołomu Fuchs w Niemczech, który stanowi jego stanowisko typowe. ## Zastosowania Ze względu na skrajną rzadkość występowania i tworzenie wyłącznie mikroskopijnych skupień, arsenobenauit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie rzadki obiekt zainteresowania naukowców oraz zaawansowanych kolekcjonerów minerałów systematycznych.

Właściwości

Układ krystaliczny
Trygonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Makroskopowe rozpoznanie arsenobenauitu jest praktycznie niemożliwe ze względu na jego podobieństwo do wielu innych wtórnych minerałów żelaza i arsenu. Bezpieczna identyfikacja wymaga zaawansowanych badań analitycznych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) oraz analiza chemiczna, które potwierdzą obecność strontu, żelaza i arsenu w odpowiednich proporcjach. ## Odróżnianie od podobnych Wizualnie minerał ten może być mylony z innymi przedstawicielami supergrupy ałunitu (takimi jak benauit, beudantyt czy segniteryt) oraz z pospolitymi wodorotlenkami żelaza. Odróżnienie od benauitu wymaga potwierdzenia dominacji arsenu nad fosforem w strukturze krystalicznej. ## Formy kryształów Tworzy bardzo drobne kryształy w kształcie romboedrów. Najczęściej występuje w formie mikroskopijnych agregatów, cienkich naskorupień i form ziemistych wypełniających szczeliny skalne.

Środowisko występowania

## Geneza Arsenobenauit jest minerałem wtórnym. Powstaje w strefach utleniania oraz w spękaniach skał (między innymi ryolitów) bogatych w żelazo, mangan, stront i arsen, w wyniku oddziaływania roztworów hydrotermalnych lub procesów wietrzenia. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi minerałami wtórnymi. Na stanowisku typowym towarzyszą mu tlenki manganu i żelaza oraz inne rzadkie arseniany. ## Lokalizacje Minerał ten jest znany z bardzo niewielu miejsc na świecie. Jego najważniejszym i najlepiej udokumentowanym wystąpieniem jest stanowisko typowe w kamieniołomie Fuchs (Hartkoppe) w miejscowości Sailauf, w powiecie Aschaffenburg (Dolna Frankonia, Bawaria, Niemcy).

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Wartość kolekcjonerska arsenobenauitu opiera się niemal wyłącznie na jego rzadkości oraz udokumentowanym pochodzeniu. Najbardziej cenione są okazy z wyraźnie wykształconymi mikrokryształami, które można obserwować pod powiększeniem, oraz te pochodzące ze stanowiska typowego. ## Popularne stanowiska Jedynym powszechnie znanym i pożądanym przez kolekcjonerów stanowiskiem, z którego pochodzą okazy referencyjne, jest kamieniołom Fuchs w Sailauf (Niemcy).

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić wyłącznie przy użyciu delikatnego strumienia sprężonego powietrza. Należy unikać mycia w wodzie, szczotkowania i stosowania myjek ultradźwiękowych ze względu na dużą kruchość mikrokryształów oraz ziemisty charakter niektórych skupień. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z jakimikolwiek środkami chemicznymi, kwasami i roztworami zasadowymi. Okazy należy chronić przed uszkodzeniami mechanicznymi, ścieraniem i wstrząsami. ## Przechowywanie Okazy powinny być przechowywane w zamykanych pudełkach mikromountowych, które chronią przed kurzem i wilgocią. Pudełka te trwale zabezpieczają delikatne naskorupienia przed przypadkowym dotknięciem i zniszczeniem podczas oglądania.

Zobacz minerały w sklepie

Powiązane minerały

Źródła zewnętrzne

Źródła

Czytaj więcej