Arsenmarcobaldiite

Wzór chemiczny: Pb<sup>2+</sup><sub>12</sub>(As<sup>3+</sup><sub>3.2</sub>Sb<sup>3+</sup><sub>2.8</sub>)S<sup>2-</sup><sub>21</sub>

Arsenmarcobaldiit jest rzadkim siarczosolowym minerałem ołowiu, arsenu i antymonu, występującym w formie metalicznych, tabliczkowych kryształów.

## Charakterystyka Arsenmarcobaldiit to minerał z grupy siarczosoli, chemicznie klasyfikowany jako siarczosól ołowiu, arsenu i antymonu. Tworzy cienkie, tabliczkowe kryształy o heksagonalnym zarysie, osiągające rozmiar do 200 mikrometrów. Występuje w postaci wrostków w innych minerałach, głównie w sartorycie. Jego wygląd jest typowy dla wielu siarczosoli - ma metaliczny połysk i ciemnoszarą do czarnej barwę. ## Właściwości fizyczne Ze względu na niewielkie rozmiary kryształów, większość właściwości fizycznych nie została precyzyjnie określona. Minerał jest nieprzezroczysty i posiada metaliczny połysk. Jego twardość i gęstość nie zostały zmierzone, ale można je szacować jako typowe dla siarczosoli ołowiu - prawdopodobnie jest to minerał stosunkowo miękki i bardzo gęsty. ## Historia i nazwa Nazwa minerału nawiązuje do jego składu chemicznego (dominacja arsenu nad antymonem) oraz do jego związku z marcobaldiitem, innym minerałem z tej samej grupy. Został on formalnie opisany przez zespół badaczy pod kierownictwem L. Bindi i zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2016 roku pod numerem 2016-031. Odkrycia dokonano na próbkach pochodzących z kamieniołomu Lengenbach w dolinie Binn (Binntal) w Szwajcarii.

Właściwości

Połysk
Metaliczny
Rysa
Czarna
Przezroczystość
Nieprzezroczysty
Układ krystaliczny
Trygonalny

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja arsenmarcobaldiitu jest niemożliwa bez zaawansowanych technik laboratoryjnych. Ze względu na jego występowanie w postaci mikroskopijnych wrostków, wymaga analizy z użyciem mikroskopu elektronowego (EDS/WDS) w celu potwierdzenia składu chemicznego oraz dyfrakcji rentgenowskiej do określenia struktury krystalicznej. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z wieloma innymi siarczosolami z kamieniołomu Lengenbach, takimi jak sartoryt, dufrénoysyt, rathit czy marcobaldiit. Odróżnienie opiera się wyłącznie na precyzyjnej analizie chemicznej, która wykazuje specyficzny stosunek ołowiu, arsenu i antymonu. ## Formy kryształów Minerał tworzy bardzo małe, cienkie, tabliczkowe kryształy o sześciobocznym (heksagonalnym) zarysie. Zazwyczaj występują jako pojedyncze wrostki w obrębie innych minerałów.

Środowisko występowania

## Geneza Arsenmarcobaldiit powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych w złożach metali. W lokalizacji typowej (kamieniołom Lengenbach) jest związany z dolomitycznymi marmurami (skalami węglanowymi), które zostały poddane metamorfizmowi i metasomatozie. Krystalizuje z roztworów bogatych w siarkę, ołów, arsen i antymon. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w paragenezie z innymi siarczosolami. Najczęściej spotykany jest jako wrostki w sartorycie. Współwystępuje również z dufrénoysytem, rathitem, baumhauerytem, jordanitem oraz realgarem. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania arsenmarcobaldiitu na świecie jest jego lokalizacja typowa: kamieniołom Lengenbach w dolinie Binn (Binntal), w kantonie Valais w Szwajcarii. Jest to stanowisko znane z występowania wielu rzadkich i unikalnych siarczosoli.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Jako minerał mikroskopijny, arsenmarcobaldiit nie jest oceniany według typowych kryteriów, takich jak rozmiar czy kolor. Wartość kolekcjonerska okazu leży w potwierdzeniu obecności tego minerału na matrycy (zazwyczaj na sartorycie) i pochodzeniu z typowej lokalizacji. Najcenniejsze są próbki, których skład został zweryfikowany analitycznie.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy z arsenmarcobaldiitem, będące zazwyczaj wrostkami w innych minerałach, należy czyścić z najwyższą ostrożnością. Najbezpieczniejszą metodą jest użycie sprężonego powietrza do usunięcia kurzu. Jakikolwiek kontakt z wodą lub chemikaliami jest niewskazany. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z wodą, kwasami oraz wszelkimi środkami chemicznymi, które mogą reagować z siarczkami i powodować ich utlenianie lub rozkład. Minerał jest potencjalnie wrażliwy na zmiany temperatury i wilgotności. Jako minerał zawierający arsen i ołów, należy unikać wdychania pyłu i myć ręce po każdym kontakcie. ## Przechowywanie Okazy należy przechowywać w stabilnych warunkach, w suchym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego. Najlepiej umieścić je w zamkniętych, wyściełanych pudełkach kolekcjonerskich lub gablotach, aby zminimalizować ryzyko uszkodzeń mechanicznych i utleniania.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej