Amicite
Wzór chemiczny: K<sub>2</sub>Na<sub>2</sub>(Si<sub>4</sub>Al<sub>4</sub>O<sub>16</sub>)·5H<sub>2</sub>O
Amicyt to rzadki minerał z grupy zeolitów, tworzący bezbarwne lub białe, pseudo-tetragonalne kryształy w pustkach skał wulkanicznych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 5.5
- Połysk
- Vitreous
- Rysa
- White
- Gęstość
- 2.11-2.14
- Łupliwość
- Good on {100} and {010}
- Przełam
- Conchoidal
- Przezroczystość
- Transparent to translucent
- Układ krystaliczny
- Monoclinic
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Najważniejszą cechą diagnostyczną amicytu jest jego charakterystyczna forma krystaliczna - zbliźniaczone kryształy tworzące formy przypominające tetragonalne słupy i bipiramidy. Inne pomocne cechy to szklisty połysk, niska twardość i gęstość oraz specyficzne środowisko występowania (pustki w skałach wulkanicznych). ## Odróżnianie od podobnych Amicyt bywa mylony z innymi białymi zeolitami, takimi jak phillipsyt, thomsonit czy gismondyn, z którymi często współwystępuje. Phillipsyt tworzy zwykle bardziej złożone, krzyżowe zbliźniaczenia penetracyjne. Gismondyn krystalizuje w formie pseudo-oktaedrycznych kryształów. Pewne rozróżnienie tych minerałów często wymaga zaawansowanych metod badawczych, np. dyfrakcji rentgenowskiej (XRD). ## Formy kryształów Amicyt krystalizuje w układzie jednoskośnym, jednak niemal zawsze występuje w formie zbliźniaczeń penetracyjnych, które nadają mu pseudo-tetragonalną symetrię. Tworzy proste, słupkowe kryształy lub bardziej złożone formy przypominające tetragonalne bipiramidy. Zazwyczaj występuje w postaci niewielkich druz krystalicznych.
Środowisko występowania
## Geneza Amicyt jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego niskich temperatur. Powstaje w pęcherzach pogazowych i pustkach w obrębie alkalicznych skał wulkanicznych, takich jak melilitowo-nefelinowe bazalty. ## Asocjacje mineralne Minerał ten często współwystępuje z innymi zeolitami oraz minerałami ze środowisk hydrotermalnych. Do jego najczęstszych asocjacji należą: kalcyt, aragonit, phillipsyt, thomsonit, analcym i natrolit. ## Lokalizacje Najważniejsze i klasyczne stanowisko amicytu, będące jednocześnie jego lokalizacją typową, to kamieniołom Höwenegg w regionie Hegau w Niemczech. Znaczące okazy pochodzą również z masywów alkalicznych Chibiny i Łozowiero na Półwyspie Kolskim w Rosji. Wystąpienia odnotowano także na górze Vinařická hora w Czechach.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Wartość kolekcjonerska amicytu zależy przede wszystkim od jakości wykształcenia kryształów. Najbardziej cenione są okazy z ostrymi, dobrze uformowanymi, przezroczystymi i błyszczącymi kryształami, tworzącymi charakterystyczne pseudo-tetragonalne formy. Wielkość kryształów i estetyczne umiejscowienie druzy na matrycy skalnej również znacząco podnoszą atrakcyjność okazu. ## Popularne stanowiska Za najlepsze na świecie uchodzą okazy pochodzące z lokalizacji typowej w Höwenegg w Niemczech. Wysoko cenione są również bogate druzy z rosyjskich masywów Chibiny i Łowoziero, gdzie amicyt tworzy większe skupienia.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy amicytu należy czyścić bardzo ostrożnie, używając miękkiego pędzelka i wody destylowanej. Należy unikać silnego strumienia wody, który mógłby uszkodzić delikatne kryształy. Nie zaleca się stosowania myjek ultradźwiękowych. ## Czego unikać Jako zeolit, amicyt zawiera w swojej strukturze cząsteczki wody. Podgrzewanie może prowadzić do jego dehydratacji, a w konsekwencji do zmatowienia i zniszczenia kryształów. Należy chronić go przed wysoką temperaturą, bezpośrednim światłem słonecznym oraz kontaktem z kwasami i innymi chemikaliami. Ze względu na stosunkowo niską twardość, jest podatny na zarysowania. ## Przechowywanie Kolekcjonerskie okazy amicytu najlepiej przechowywać w osobnych, zamykanych pudełkach, aby chronić je przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Należy unikać trzymania go w kontakcie z twardszymi minerałami.