Amamoorite

Wzór chemiczny: CaMn<sup>2+</sup><sub>2</sub>Mn<sup>3+</sup>(Si<sub>2</sub>O<sub>7</sub>)O(OH)

Amamoorite to zdyskredytowana nazwa materiału mineralnego, który okazał się mieszaniną głównie namansilitu i orientytu.

## Charakterystyka Amamoorite to nazwa, którą pierwotnie opisano materiał znaleziony w złożach manganu w Australii. Okazy opisywano jako masywne, drobnoziarniste agregaty o barwie od brązowej do czarnej. Nie tworzy on widocznych gołym okiem kryształów. Późniejsze, szczegółowe badania wykazały, że amamoorite nie jest jednorodnym, pojedynczym minerałem, ale mechaniczną mieszaniną co najmniej dwóch różnych krzemianów manganu: namansilitu i orientytu. Z tego powodu w 1982 roku nazwa została oficjalnie zdyskredytowana przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) i nie jest już uznawana za ważny gatunek mineralny. ## Właściwości fizyczne Ponieważ amamoorite jest mieszaniną, nie można mu przypisać stałych właściwości fizycznych. Jego twardość, gęstość czy połysk są wypadkową właściwości minerałów składowych i mogą się różnić w zależności od proporcji namansilitu i orientytu w danej próbce. Materiał jest nieprzezroczysty i ma matowy lub ziemisty wygląd. ## Barwy i odmiany Opisywane okazy miały barwę od czerwonawobrązowej do czarnobrązowej. Nie wyróżnia się żadnych odmian, ponieważ nie jest to samodzielny minerał. ## Historia i nazwa Nazwa pochodzi od miejsca znalezienia - rejonu Amamoor w stanie Queensland w Australii. Materiał został opisany po raz pierwszy w latach 70. XX wieku, jednak późniejsza weryfikacja składu chemicznego i struktury krystalicznej doprowadziła do jego dyskredytacji jako gatunku mineralnego. Okazy historyczne z oryginalną etykietą "amamoorite" są dziś jedynie ciekawostką. ## Zastosowania Brak jakichkolwiek zastosowań. Materiał ma znaczenie wyłącznie historyczne i naukowe jako przykład błędnej identyfikacji mineralogicznej.

Właściwości

ima number
IMA2018-105
ima status
approved
type locality
Australia
year approved
2018

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Rozpoznanie "amamooritu" w praktyce polega na jego demaskacji. Identyfikacja jest niemożliwa metodami wizualnymi i wymaga zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub mikroanaliza chemiczna (EDS), które wykażą obecność namansilitu, orientytu i ewentualnie innych minerałów manganu. ## Odróżnianie od podobnych Jako masywny, ciemny materiał może przypominać inne tlenki i krzemiany manganu, takie jak piroluzyt, braunit czy hollandyt. Odróżnienie polega na laboratoryjnym stwierdzeniu, że badana próbka jest polimineralną mieszaniną, a nie jednorodną fazą krystaliczną. ## Formy kryształów Nie tworzy kryształów. Występuje wyłącznie w formie zbitych, ziemistych lub bardzo drobnoziarnistych mas.

Środowisko występowania

## Geneza Oryginalny materiał pochodził ze zmetamorfizowanych osadowych złóż manganu. Powstał w wyniku procesów metamorficznych działających na bogate w mangan osady, współwystępując z innymi minerałami manganu w obrębie skał krzemionkowych, takich jak czerty i jaspisy. ## Asocjacje mineralne Minerałami, które tworzą mieszaninę zwaną "amamooritem" oraz jej towarzyszą, są przede wszystkim namansilit, orientyt, braunit, piemontyt, rodonit i kwarc. ## Lokalizacje Jedynym znanym miejscem występowania materiału opisanego jako amamoorite jest jego lokalizacja typowa - złoża manganu w dystrykcie Amamoor, Queensland, Australia. Ponieważ nie jest to prawdziwy minerał, nie odnotowano jego wystąpień w innych miejscach na świecie.

Rzadkość

Bardzo rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości Okazy "amamooritu" nie podlegają standardowej ocenie jakości, ponieważ nie jest to gatunek mineralny. Ich jedyna wartość jest historyczna. Dla kolekcjonera-systematyka lub historyka mineralogii cenny może być okaz z wiarygodną, starą etykietą, pochodzący z pierwotnej lokalizacji w Amamoor. Wygląd wizualny ma drugorzędne znaczenie. ## Popularne stanowiska Jedyne "popularne" stanowisko to historyczne miejsce znalezienia w Queensland w Australii. Pozyskanie nowego materiału jest praktycznie niemożliwe, a okazy krążą jedynie na rynku wtórnym jako historyczne kurioza.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy historyczne należy czyścić wyłącznie na sucho, używając miękkiego pędzelka do usunięcia kurzu. Każdy kontakt z wodą lub środkami chemicznymi może naruszyć delikatną strukturę mieszaniny. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać wody, myjek ultradźwiękowych oraz wszelkich kwasów i detergentów. Materiał może być wrażliwy na zmiany wilgotności i temperatury. ## Przechowywanie Przechowywać w stabilnych warunkach, w zamkniętym pudełku klaserowym, aby chronić przed kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Warto zachować oryginalną etykietę, gdyż stanowi ona o wartości historycznej okazu.

Źródła

Czytaj więcej