Alunogen
Wzór chemiczny: Al<sub>2</sub>(S<sup>6+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>3</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>12</sub>·5H<sub>2</sub>O
Alunogen to uwodniony siarczan glinu, tworzący charakterystyczne, włókniste i skorupiaste naloty w rejonach aktywności wulkanicznej i na hałdach kopalnianych.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 1.5-2
- Połysk
- Szklisty
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 1.77-1.8
- Łupliwość
- Doskonała wg {010}
- Przełam
- Nierówny
- Przezroczystość
- Przezroczysty do przeświecającego
- Układ krystaliczny
- Trójskośny
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Alunogen można rozpoznać po jego charakterystycznej, włóknistej lub włosowatej formie, niskiej twardości (daje się zarysować paznokciem) oraz jedwabistym połysku. Kluczową cechą jest jego rozpuszczalność w wodzie i słonawy, cierpki smak (choć testowanie smaku nie jest zalecane). Występuje w specyficznych środowiskach, takich jak strefy utleniania złóż siarczkowych i obszary wulkaniczne. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi siarczanami, takimi jak halotrichit, epsomit czy melanteryt. Halotrichit tworzy podobne, igiełkowe skupienia, ale krystalizuje w układzie jednoskośnym. Epsomit również tworzy naloty i wykwity, ale ma inny skład chemiczny (siarczan magnezu). Dokładne odróżnienie tych minerałów często wymaga analizy chemicznej (XRD). ## Formy kryształów Kryształy, jeśli występują, są bardzo małe, tabliczkowe lub igiełkowe. Najczęściej spotyka się go w postaci skupień włóknistych, włosowatych, pierzastych, a także jako masywne, ziarniste lub skorupiaste agregaty i naloty.
Środowisko występowania
## Geneza Alunogen jest minerałem wtórnym. Powstaje w wyniku wietrzenia (utleniania) minerałów siarczkowych, zwłaszcza pirytu i markasytu, w skałach bogatych w glin, takich jak łupki ilaste czy węgiel. Jest także typowym produktem sublimacji w ekshalacjach wulkanicznych (fumarolach), gdzie krystalizuje z gorących gazów wulkanicznych. Może również tworzyć się jako produkt pożarów hałd kopalnianych. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi siarczanami, takimi jak melanteryt, halotrichit, epsomit, gips, a także z pirytem, markasytem i siarką rodzimą. ## Lokalizacje Znaczące stanowiska alunogenu na świecie to m.in. okolice Wezuwiusza i Etny we Włoszech; wyspa Vulcano (Wyspy Liparyjskie); Almería w Hiszpanii; kopalnia Alum w Tennessee (USA); gorące źródła w Parku Narodowym Yellowstone (USA); a także liczne miejsca w Niemczech (Saksonia), Czechach i na Węgrzech. W Polsce występuje w kopalniach węgla kamiennego na Górnym Śląsku oraz w kopalni siarki w Machowie.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione przez kolekcjonerów są okazy z dobrze wykształconymi, puszystymi i "świeżymi" skupieniami włóknistymi o czystej, białej barwie. Atrakcyjność podnosi kontrastujące podłoże skalne oraz asocjacja z innymi, barwnymi minerałami wtórnymi. Ze względu na kruchość minerału, okazy nieuszkodzone podczas transportu są znacznie wyżej oceniane. ## Popularne stanowiska Klasyczne okazy pochodzą z Włoch (Wezuwiusz, Vulcano) i Hiszpanii (Almería). Wśród kolekcjonerów cenione są również bogate, włókniste agregaty ze Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza z kopalni w hrabstwie Sevier w stanie Utah.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Alunogen jest bardzo delikatny i rozpuszczalny w wodzie, dlatego nie należy go czyścić na mokro. Do usuwania kurzu można użyć bardzo miękkiego pędzelka lub ostrożnie zdmuchnąć pył sprężonym powietrzem z dużej odległości. ## Czego unikać Należy bezwzględnie unikać kontaktu z wodą i innymi płynami, które mogą go rozpuścić. Minerał jest wrażliwy na wilgoć w powietrzu, która może powodować jego powolną degradację. Należy chronić go przed urazami mechanicznymi i wysoką temperaturą. ## Przechowywanie Okazy alunogenu najlepiej przechowywać w szczelnych, zamykanych pojemnikach (tzw. "membrane box" lub pudełkach z uszczelką) z dodatkiem środka pochłaniającego wilgoć (np. żelu krzemionkowego). Powinny być eksponowane z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła, w miejscu o stabilnej, niskiej wilgotności.