Alumotantite
Wzór chemiczny: AlTa<sup>5+</sup>O<sub>4</sub>
Alumotantyt to bardzo rzadki tlenek glinu i tantalu, występujący w pegmatytach w postaci mikroskopijnych, bezbarwnych lub jasnożółtych ziaren.
Właściwości
- Połysk
- Diamentowy
- Rysa
- Biała
- Gęstość
- 7.36
- Łupliwość
- Brak
- Przezroczystość
- Przezroczysty
- Układ krystaliczny
- Rombowy
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja alumotantytu jest niemożliwa bez zaawansowanych technik laboratoryjnych. Ze względu na mikroskopijny rozmiar i brak charakterystycznych cech wizualnych, rozpoznanie w warunkach terenowych lub domowych nie jest wykonalne. Cechami wskazującymi mogą być: bardzo duża gęstość, diamentowy połysk oraz współwystępowanie z innymi rzadkimi minerałami tantalowymi. Ostateczne potwierdzenie wymaga analizy składu chemicznego (EDS/WDS) lub dyfrakcji rentgenowskiej (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi bezbarwnymi lub jasnożółtymi, ciężkimi minerałami akcesorycznymi występującymi w pegmatytach, takimi jak mikrolit, simpsonit, hafnon czy kasyteryt. Pewne odróżnienie od nich możliwe jest wyłącznie metodami analitycznymi. ## Formy kryształów Alumotantyt tworzy wyłącznie bardzo małe, nieforemne (anhedralne) ziarna. Nie zaobserwowano dobrze wykształconych kryształów. Często występuje w formie agregatów zastępujących wcześniejsze kryształy stibiotantalitu (tworząc pseudomorfozy).
Środowisko występowania
## Geneza Jest to minerał pochodzenia magmowego, krystalizujący w późnych stadiach ewolucji złożonych pegmatytów granitowych, bogatych w pierwiastki rzadkie, takie jak lit, cez, tantal i niob. ## Asocjacje mineralne Alumotantyt współwystępuje z innymi minerałami pegmatytowymi, zwłaszcza z tymi zawierającymi tantal. Do jego najczęstszych asocjacji należą: stibiotantalit (często jako minerał zastępowany), tantalite-(Mn), simpsonit, mikrolit, pollucyt, kwarc i mikroklin. ## Lokalizacje Najważniejszym i zarazem typowym miejscem występowania alumotantytu są pegmatyty zlokalizowane w masywie Woronie Tundry na Półwyspie Kolskim w Rosji. Jest to praktycznie jedyna lokalizacja, z której pochodzą udokumentowane okazy tego minerału.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości W przypadku tak rzadkiego mikrominerału, głównym kryterium wartości jest sama obecność możliwego do zidentyfikowania ziarna na matrycy skalnej. Wyżej cenione są okazy, gdzie ziarno alumotantytu jest relatywnie "duże" (np. zbliżone do 1 mm), wyraźnie widoczne i towarzyszą mu inne rzadkie minerały. Wartość naukowa i kolekcjonerska okazu wzrasta, jeśli stanowi on dobrze udokumentowaną pseudomorfozę. ## Popularne stanowiska Jedynym miejscem na świecie, znanym z dostarczania kolekcjonerskich mikrokazów alumotantytu, jest jego lokalizacja typowa - pegmatyty na Półwyspie Kolskim w Rosji.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Okazy alumotantytu to zazwyczaj mikrominerały, które należy czyścić z najwyższą ostrożnością. Do usuwania kurzu można użyć sprężonego powietrza (z bezpiecznej odległości) lub miękkiego pędzelka. W razie potrzeby dopuszczalne jest czyszczenie w wodzie destylowanej. Ze względu na mały rozmiar okazów, myjki ultradźwiękowe są absolutnie niewskazane. ## Czego unikać Należy unikać kontaktu z silnymi kwasami i zasadami. Mimo że jest to stabilny tlenek, nie należy narażać go na ekstremalne zmiany temperatury. Przechowywać z dala od chemikaliów laboratoryjnych. ## Przechowywanie Najbezpieczniejszą metodą przechowywania jest umieszczenie okazu w specjalistycznym pudełku typu "micromount", które chroni go przed kurzem, uszkodzeniami mechanicznymi i zagubieniem. Każdy okaz powinien być precyzyjnie oznaczony etykietą z nazwą i lokalizacją.