Alumolukrahnite

Wzór chemiczny: CaCu<sup>2+</sup>Al(As<sup>5+</sup>O<sub>4</sub>)<sub>2</sub>(OH)(H<sub>2</sub>O)

Ekstremalnie rzadki arsenian wapnia, miedzi i glinu, tworzący mikroskopijne, bladoniebieskie kryształy w skupieniach.

## Charakterystyka Alumolukrahnit to uwodniony arsenian należący do grupy tsumcorytu. Jest minerałem wtórnym, występującym w postaci niewielkich agregatów promienistych lub splątanych skupień. Poszczególne kryształy mają formę listewek i osiągają maksymalnie 0,5 mm długości, co czyni go minerałem dostępnym głównie dla kolekcjonerów okazów mikromineralogicznych. Jego charakterystyczną cechą jest bladoniebieska barwa. ## Właściwości fizyczne Kryształy alumolukrahnitu są przeświecające i wykazują szklisty połysk. Twardość minerału nie została dotychczas określona. Jego gęstość obliczona na podstawie parametrów komórki elementarnej wynosi 3,99 g/cm³. ## Barwy i odmiany Minerał ten występuje wyłącznie w jednym kolorze – bladoniebieskim. Nie są znane żadne jego odmiany barwne ani handlowe. ## Historia i nazwa Alumolukrahnit został oficjalnie uznany za nowy gatunek minerału przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2013 roku. Jego nazwa nawiązuje do składu chemicznego – jest to glinowy (aluminiowy) analog lukrahnitu, w którym glin zastępuje żelazo (Fe³⁺). ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary kryształów, alumolukrahnit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cenionym nabytkiem w specjalistycznych kolekcjach systematycznych.

Właściwości

Połysk
Vitreous
Rysa
Pale blue
Gęstość
3.99
Przezroczystość
Translucent
Układ krystaliczny
Triclinic

Cechy diagnostyczne

## Rozpoznawanie Identyfikacja wizualna jest praktycznie niemożliwa ze względu na mikroskopijny rozmiar kryształów i rzadkość występowania. Kluczowe cechy to bladoniebieska barwa, promieniste agregaty złożone z kryształów o pokroju listewkowym oraz specyficzne paragenezy mineralne. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych technik analitycznych, takich jak rentgenowska analiza strukturalna (XRD) lub mikroanaliza chemiczna (EDS). ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi bladoniebieskimi minerałami wtórnymi, zwłaszcza arsenianami. Jest strukturalnie powiązany z lukrahnitem (zawierającym Fe³⁺) i gartrellitem (zawierającym Fe³⁺ i Zn). Odróżnienie tych minerałów jest możliwe wyłącznie na podstawie analizy składu chemicznego. ## Formy kryształów Tworzy agregaty o promienistej budowie, składające się z drobnych, listewkowych kryształów, często splątanych ze sobą.

Środowisko występowania

## Geneza Alumolukrahnit jest minerałem wtórnym, który powstaje w strefach utleniania (oksydacji) polimetalicznych, hydrotermalnych złóż kruszcowych. ## Asocjacje mineralne Współwystępuje z takimi minerałami jak kwarc, oliwenit, schubnelit, prosopit, chenevixyt oraz naskorupieniami amorficznych tlenków manganu i żelaza. ## Lokalizacje Jego występowanie zostało potwierdzone jedynie w dwóch miejscach na świecie, obu zlokalizowanych w regionie Atakama w Chile. Są to kopalnia Maria Catalina (lokalizacja typowa) oraz kopalnia Veta Negra.

Rzadkość

Ekstremalnie rzadki

Dla kolekcjonerów

## Kryteria jakości W przypadku minerałów mikromontażowych, do których należy alumolukrahnit, o wartości okazu decyduje przede wszystkim bogactwo występowania minerału na matrycy skalnej, stopień wykształcenia i ostrość mikrokryształów oraz obecność interesujących minerałów towarzyszących. Estetyka całego okazu, w tym kontrast barwny, również podnosi jego atrakcyjność. ## Popularne stanowiska Jedyne znane źródła okazów to dwie kopalnie w Chile. Najbardziej cenione pochodzą z lokalizacji typowej – kopalni Maria Catalina w prowincji Copiapó.

Pielęgnacja i przechowywanie

## Czyszczenie Okazy należy czyścić z największą ostrożnością, najlepiej za pomocą miękkiego, suchego pędzelka lub strumienia sprężonego powietrza w celu usunięcia kurzu. Należy unikać kontaktu z wodą; jeśli jest to konieczne, używać wody destylowanej i natychmiastowo osuszyć okaz. ## Czego unikać Jako arsenian, minerał jest potencjalnie toksyczny. Należy unikać wdychania pyłu i spożycia. Po każdym kontakcie z okazem zaleca się umycie rąk. Należy chronić go przed kontaktem z kwasami i innymi agresywnymi chemikaliami. Nie ma danych na temat jego stabilności w świetle i temperaturze, ale zaleca się unikanie ekstremalnych warunków. ## Przechowywanie Najbezpieczniejszą metodą przechowywania jest umieszczenie okazu w zamykanym pudełku typu "micromount", co chroni delikatne kryształy przed uszkodzeniem mechanicznym, kurzem i zagubieniem. Każdy pojemnik powinien być precyzyjnie oznaczony.

Powiązane minerały

Źródła

Czytaj więcej