Schorlomit z nefelinem z Jebel Bou-Agrao

Charakterystyka Schorlomit jest minerałem należącym do grupy granatów, wyróżniającym się ciemną, zazwyczaj czarną barwą, choć bywa również szaroczarny lub głęboko czerwonobrązowy. Często występuje w postaci dobrze wykształconych kryształów o pokroju dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu, typowych dla granatów. Powierzchnia kryształów może być matowa lub wykazywać połysk szklisty do metalicznego. Okazy schorlomitu są zazwyczaj nieprzezroczyste. Właściwości fizyczne Twardość schorlomitu w skali Mohsa wynosi od 7 do 7.5, co czyni go minerałem stosunkowo twardym. Posiada gęstość właściwą około 3.862 g/cm³. Połysk jest szklisty, niekiedy z tendencją do metalicznego. Minerał ten jest nieprzezroczysty. Barwy i odmiany Dominującą barwą schorlomitu jest czerń lub szaroczerń. Może również przyjmować odcienie głębokiego czerwonobrązu. Czasami powierzchnia kryształów może być pokryta nalotem, nadającym im niebieskawy odcień. Historia i nazwa Schorlomit został opisany w 1846 roku. Nazwa minerału pochodzi od niemieckiego słowa "Schorl", które historycznie odnosiło się do czarnych, igiełkowych minerałów, w tym czarnych turmalinów. Schorlomit został nazwany tak ze względu na podobieństwo wizualne do niektórych form turmalinu, mimo że chemicznie i strukturalnie należy do granatów. Zastosowania Schorlomit nie ma znaczących zastosowań przemysłowych. Jest to minerał ceniony głównie przez kolekcjonerów ze względu na swoją rzadkość, ciemną barwę i dobrze wykształcone kryształy.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Schorlomit można rozpoznać po charakterystycznej czarnej barwie, szklistym do metalicznego połysku oraz typowym dla granatów pokroju kryształów, najczęściej dwunastościanów rombowych. Twardość 7-7.5 w skali Mohsa jest również istotną cechą diagnostyczną. Rysa minerału jest czarna do czerwonopomarańczowej lub pomarańczowobrązowej. Odróżnianie od podobnych Schorlomit może być mylony z innymi czarnymi minerałami, takimi jak czarny turmalin (szerl) lub czarny spinel. Od szerlu odróżnia go brak charakterystycznego dla turmalinów przekroju trójkątnego oraz inna twardość i gęstość. Od spinelu różni się składem chemicznym i nieco inną gęstością. Test rysy może być pomocny w odróżnianiu. Formy kryształów Schorlomit najczęściej tworzy izometryczne kryształy o pokroju dwunastościanu rombowego {110} lub dwudziestoczterościanu {211}, często z zaokrąglonymi krawędziami. Może również występować w postaci ziarnistych agregatów.

Środowisko powstawania

Geneza Schorlomit jest minerałem występującym w skałach magmowych, zwłaszcza w alkalicznych skałach magmowych, takich jak nefelinowe syenity i fonolity, a także w niektórych karbonatytach. Może również tworzyć się w metasomatycznych skałach kontaktowych. Asocjacje mineralne Schorlomit często współwystępuje z innymi minerałami typowymi dla skał alkalicznych, takimi jak nefelin, egiryn, arfvedsonit, a także z innymi granatami i tytanitami. Lokalizacje Znane stanowiska schorlomitu znajdują się w Rosji (Półwysep Kolski, Ural), Kanadzie (Quebec), USA (Arkansas), Norwegii oraz we Włoszech (okolice Rzymu).

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy schorlomitu to te, które prezentują dobrze wykształcone, wyraźne kryształy o intensywnej, jednolitej czarnej barwie i wyraźnym połysku. Wielkość kryształów również ma znaczenie, przy czym większe, nieuszkodzone okazy są bardziej pożądane. Czystość powierzchni i brak widocznych inkluzji innych minerałów zwiększają wartość kolekcjonerską. Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy schorlomitu pochodzą z Półwyspu Kolskiego w Rosji, gdzie znajdowane są duże i dobrze wykształcone kryształy. Inne ważne źródła to Kanada (np. okolice Mont Saint-Hilaire w Quebecu) oraz niektóre lokalizacje w USA.